9.30.2011
9.16.2011
9.01.2011
Η πολιτική ηγεσία της Ισλανδίας ανακοίνωσε την αποχώρηση του ΔΝΤ από τη χώρα.
.. Τρία χρόνια μετά την εμπλοκή του διεθνούς χρηματοπιστωτικού οργανισμού στα οικονομικά δρώμενα της χώρας, η πρωθυπουργός της Ισλανδίας, Johanna Siguroardottir, ανακοίνωσε την διακοπή της «συνεργασίας» και την αποχώρηση του αρμόδιου κλιμακίου από τη χώρα.
Ο υπουργός Οικονομικών, Arni Pall Arnason, ο οποίος παραβρέθηκε στη συνέντευξη Τύπου, εξηγώντας τους λόγους που οδήγησαν στην απόφαση απεμπλοκής του ΔΝΤ από την οικονομική πολιτική της Ισλανδίας, σημείωσε ότι θεωρεί… αμφισβητούμενα τα προτεινόμενα μέτρα (walfare state) που εφαρμόζει το Ταμείο στη Λατινική Αμερική και την Άπω Ανατολή.
«Κανένα σωσίβιο από BCE, FMI ή Παγκόσμια Τράπεζα… καμία έκπτωση στην εθνική κυριαρχία απέναντι σε ξένες χώρες. Μια πορεία με τη συμμετοχή των πολιτών, χωρίς περικοπές δικαιωμάτων και με τη λαϊκή συμμετοχή» ήταν τα λόγια της Ισλανδής πρωθυπουργού…
Ο υπουργός Οικονομικών, Arni Pall Arnason, ο οποίος παραβρέθηκε στη συνέντευξη Τύπου, εξηγώντας τους λόγους που οδήγησαν στην απόφαση απεμπλοκής του ΔΝΤ από την οικονομική πολιτική της Ισλανδίας, σημείωσε ότι θεωρεί… αμφισβητούμενα τα προτεινόμενα μέτρα (walfare state) που εφαρμόζει το Ταμείο στη Λατινική Αμερική και την Άπω Ανατολή.
«Κανένα σωσίβιο από BCE, FMI ή Παγκόσμια Τράπεζα… καμία έκπτωση στην εθνική κυριαρχία απέναντι σε ξένες χώρες. Μια πορεία με τη συμμετοχή των πολιτών, χωρίς περικοπές δικαιωμάτων και με τη λαϊκή συμμετοχή» ήταν τα λόγια της Ισλανδής πρωθυπουργού…
Αλλά πώς η μικρή Ισλανδία επαναστάτησε; Ας δούμε αναλυτικά:
Posted by nirvana247
Το ρεπορτάζ μιας ιταλικής ραδιοφωνικής εκπομπής που αφορούσε την εξελισσόμενη επανάσταση της Ισλανδίας είναι ένα εντυπωσιακό παράδειγμα του πόσο λίγο μας πληροφορούν τα μέσα ενημέρωσης για τον υπόλοιπο κόσμο. Κάποιοι από εσάς ίσως να θυμάστε ότι, μετην έναρξη της οικονομικής κρίσης του 2008, η Ισλανδία κυριολεκτικά χρεοκόπησε. Οι δημοσιογράφοι αναφέρθηκαν στους λόγους μόνο εν παρόδω, και από τότε, το ελάχιστα γνωστό αυτό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης πέρασε και πάλι στη λήθη.
Φυσικά, καθώς η μία ευρωπαϊκή χώρα μετά την άλλη εξαναγκάζεται να μπει σε μηχανισμό στήριξης ή κινδυνεύει να μπει, θέτοντας συγχρόνως σε κίνδυνο το ευρώ, πράγμα που θα έχει επιπτώσεις για ολόκληρο τον κόσμο, το τελευταίο πράγμα που θέλουν οι ισχυροί είναι να γίνει η Ισλανδία παράδειγμα προς μίμηση. Οι λόγοι είναι οι εξής:
Πέντε χρόνια διακυβέρνησης από ένα αμιγώς νεοφιλελεύθερο καθεστώς είχαν κάνει την Ισλανδία (χώρα με πληθυσμό 320.000, και δίχως ένοπλες δυνάμεις), μία από τις πλουσιότερες χώρες στον κόσμο. Το 2003 όλες οι τράπεζες της χώρας αποκρατικοποιήθηκαν, και σε μια προσπάθεια να προσελκύσουν ξένους επενδυτές, πρόσφεραν τραπεζικές συναλλαγές on-line, το κόστος των οποίων ήταν ελάχιστο, επιτρέποντάς τους έτσι να προσφέρουν σχετικά υψηλά ποσοστά επιστροφής. Οι λογαριασμοί, γνωστοί ως Icesave, είχαν προσελκύσει πολλούς μικροεπενδυτές από Αγγλία και Ολλανδία. Ωστόσο, καθώς οι επενδύσεις αυξήθηκαν, το ίδιο έγινε και με το εξωτερικό χρέος των τραπεζών. Το 2003 το χρέος της Ισλανδίας ήταν ίσο με 200 φορές το ΑΕΠ της, και τέσσερα χρόνια αργότερα, το 2007, έφθασε το 900%. Η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 ήταν η χαριστική βολή. Οι τρεις μεγαλύτερες τράπεζες της Ισλανδίας, η Landbanki, η Kapthing και η Glitnir, χρεοκόπησαν και κρατικοποιήθηκαν, ενώ η ισλανδική κορώνα έχασε το 85% της αξίας της σε σχέση με το ευρώ. Στο τέλος του ίδιου έτους η Ισλανδία κήρυξε πτώχευση.
Παρ’ όλα αυτά, και αντίθετα με τις προβλέψεις, η κρίση είχε ως τελικό αποτέλεσμα να επανακτήσουν οι Ισλανδοί τα κυριαρχικά τους δικαιώματα επί της χώρας τους, μέσα από μια διαδικασία άμεσης συμμετοχικής δημοκρατίας που τελικά οδήγησε σε νέο Σύνταγμα. Αλλά μόνο μετά από μια επίπονη διαδικασία.
Ο Geir Haarde, πρωθυπουργός της τότε σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης συνασπισμού, διαπραγματεύτηκε ένα δάνειο 2.100.000 δολαρίων, στο οποίο οι σκανδιναβικές χώρες πρόσθεσαν άλλα 2,5 εκατομμύρια. Η ξένη οικονομική κοινότητα πίεσε την Ισλανδία να επιβάλει δραστικά μέτρα. Το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Ένωση δήλωσαν την προθυμία τους να αναλάβουν το χρέος της, υποστηρίζοντας ότι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να ξεπληρώσει η χώρα την Ολλανδία και τη Βρετανία, οι οποίες είχαν δεσμευτεί για την επιστροφή του ποσού στους πολίτες τους.
Οι διαμαρτυρίες και ταραχές που ξέσπασαν και συνεχίστηκαν ανάγκασαν τελικά την κυβέρνηση να παραιτηθεί. Έγιναν πρόωρες εκλογές τον Απρίλιο του 2009, με αποτέλεσμα να αναδειχθεί νικήτρια μια αριστερή συμμαχία η οποία, ναι μεν καταδίκασε το νεοφιλελεύθερο οικονομικό σύστημα, αλλά δεν άργησε να ενδώσει στις αξιώσεις του να εξοφλήσει η χώρα συνολικά 3,5 εκατομμύριο ευρώ. Αυτό θα προϋπόθετε την καταβολή 100 ευρώ τον μήνα από κάθε Ισλανδό πολίτη για 15 χρόνια, με επιτόκιο 5,5%, για να αποπληρωθεί ένα χρέος που στην πραγματικότητα όφειλαν ιδιώτες σε άλλους ιδιώτες. Ήταν η σταγόνα που τελικά έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει.
Αυτό που επακολούθησε ήταν κάτι το απρόβλεπτο. Η πεποίθηση ότι οι πολίτες ήταν υποχρεωμένοι να πληρώσουν για τα λάθη ενός οικονομικού μονοπωλίου, ότι ένα ολόκληρο έθνος αναγκάστηκε να φορολογηθεί για να αποπληρωθούν χρέη ιδιωτών ανατράπηκε, με αποτέλεσμα να υποστεί βαθιές αλλαγές η σχέση μεταξύ πολιτών και πολιτικών θεσμών ώσπου, τελικά, οι ηγέτες της Ισλανδίας αναγκάστηκαν να ταχθούν με το μέρος των ψηφοφόρων τους. Ο ηγέτης της χώρας, Olafur Ragnar Grimsson, αρνήθηκε να επικυρώσει το νόμο που θα είχε καταστήσει τους πολίτες της Ισλανδίας υπεύθυνους για την αποπληρωμή των χρεών των τραπεζών της και στη συνέχεια δέχθηκε να γίνει δημοψήφισμα.
Φυσικά, η διεθνής κοινότητα αντέδρασε αυξάνοντας την πίεση που ασκούσε μέχρι τότε στην Ισλανδία. Η Βρετανία και η Ολλανδία απείλησαν με αντίποινα που θα απομόνωναν τη χώρα. Και ενώ οι Ισλανδοί πήγαιναν να ψηφίσουν, οι ξένοι τραπεζίτες προειδοποίησαν ότι θα μπλοκάρουν οποιαδήποτε ενίσχυση από το ΔΝΤ. Η βρετανική κυβέρνηση απείλησε να παγώσει τις καταθέσεις ταμιευτηρίου και όψεως των Ισλανδών. Όπως ομολόγησε ο ίδιος ο Grimsson: «Μας είπαν ότι αν αρνηθούμε τους όρους της διεθνούς κοινότητας, θα γίνουμε η Κούβα του Βορρά. Όμως αν τους είχαμε αποδεχθεί, θα είχαμε γίνει η Αϊτή του Βορρά».(Έχω γράψει πολλές φορές ότι όταν οι Κουβανοί βλέπουν τη δεινή κατάσταση της γειτονικής τους Αϊτής δοξάζουν τον Θεό για την τύχη τους.)
Στο δημοψήφισμα του Μαρτίου του 2010, το 93% ψήφισε κατά της αποπληρωμής του χρέους. Το ΔΝΤ πάγωσε αμέσως το δάνειο που είχε υποσχεθεί. Αλλά οι επαναστατημένοι (και αυτό δεν μεταδόθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες) δεν πτοήθηκαν. Με την υποστήριξη των εξαγριωμένων πολιτών, η κυβέρνηση ξεκίνησε αστικές και ποινικές έρευνες σχετικά με τους υπεύθυνους για την οικονομική κρίση. Η Interpol εξέδωσε διεθνές ένταλμα σύλληψης για τον πρώην πρόεδρο της Kaupthing, Sigurdur Einarsson, ενώ οι υπόλοιποι τραπεζίτες που εμπλέκονταν στο κραχ εγκατέλειψαν τη χώρα.
Όμως οι Ισλανδοί* δεν έχουν σταματήσει εκεί. Αποφάσισαν να συντάξουν νέο Σύνταγμα που θα απαλλάξει τη χώρα από την υπερβολική επιρροή του διεθνούς χρηματοοικονομικού τομέα και του εικονικού χρήματος. (Το μέχρι τότε ισχύον Σύνταγμα είχε συνταχθεί το 1918, όταν η Ισλανδία απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Δανία, και η μόνη διαφορά με το Σύνταγμα της Δανίας ήταν η αντικατάσταση της λέξης «βασιλιάς» με τη λέξη «πρόεδρος».)
Για να φτιάξει το νέο του Σύνταγμα, ο λαός της Ισλανδίας εξέλεξε μια επιτροπή 25 πολιτών από ένα σύνολο 522 ενηλίκων που δεν ανήκαν σε κανένα πολιτικό κόμμα, αλλά είχαν προταθεί από τουλάχιστον 30 πολίτες. Το νέο Σύνταγμα δεν ήταν έργο μιας ομάδας πολιτικών, αλλά γράφτηκε στο διαδίκτυο. Οι συναντήσεις των μελών της επιτροπής μεταδίδονταν διαδικτυακά και οι πολίτες είχαν την ευκαιρία να στέλλουν τις παρατηρήσεις και τις προτάσεις τους, παρακολουθώντας το κείμενο καθώς διαμορφωνόταν. Το Σύνταγμα που τελικά θα προκύψει από αυτή τη συμμετοχική δημοκρατική διαδικασία θα υποβληθεί στο κοινοβούλιο για έγκριση, μετά τις επόμενες εκλογές.
‘Οσοι από εσάς διάβασαν το βιβλίο του Jared Diamond “Kατάρρευση – Πως οι κοινωνίες επιλέγουν να αποτύχουν ή να επιτύχουν” θα θυμούνται την περιγραφή της κατάρρευσης της αγροτικής οικονομίας της Ισλανδίας τον 9ο αιώνα. Σήμερα η χώρα ανακάμπτει από την πρόσφατη οικονομική κατάρρευση της με τρόπους ακριβώς αντίθετους από αυτούς που γενικά θεωρούνται δεδομένοι, όπως επιβεβαιώθηκε πρόσφατα σε συνέντευξη της νέας επικεφαλής του ΔΝΤ, Christine Lagarde, στον δημοσιογράφο του CNN Fareed Zakaria. Και όμως, στον ελληνικό λαό έχουν γίνει συστάσεις για ιδιωτικοποίηση του δημόσιου τομέα της χώρας, η οποία προβάλλετει ως η μόνη λύση. Οι λαοί της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας αντιμετωπίζουν την ίδια απειλή.
Οι λαοί αυτοί θα πρέπει να έχουν για φωτεινό παράδειγμα την Ισλανδία. Αρνούμενη να υποκύψει στα ξένα συμφέροντα, η μικρή αυτή χώρα έκανε τη φωνή της να ακουστεί παντού, ώστε να γίνει σαφές ότι ο λαός της είναι ο μόνος κυρίαρχος.
Αυτός είναι και ο λόγος που δεν ασχολούνται πια μαζί της οι δημοσιογράφοι.
ΔIABAΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ: 1. http://www.newsbeast.gr/financial/arthro/221292/ektos-dd-i-islandia/
2.
8.26.2011
Κάθε δάνειο που χορηγήθηκε με αντάλλαγμα την εφαρμογή πολιτικών που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι επαχθές
ΑΡΘΡΟ - "ΦΩΤΙΑ" ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΤΡΟΪΚΑ
Των RENAUD VIVIEN, ERIC TOUSSAINT*Η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία είναι οι τρεις πρώτες χώρες της Ευρωζώνης που τέθηκαν υπό τη κηδεμονία των πιστωτών τους συνάπτοντας σχέδια «βοήθειας» με τη «Τρόικα» που αποτελείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Όμως αυτές οι συμφωνίες, που γεννάνε νέα χρέη και που επιβάλλουν στους λαούς μέτρα λιτότητας χωρίς προηγούμενο, μπορούν να αμφισβητηθούν στη βάση του διεθνούς δικαίου. Πράγματι, αυτές οι συμφωνίες είναι «επαχθείς» και άρα άνομες. Όπως το τονίζει η θεωρία του επαχθούς χρέους, «τα χρέη των Κρατών πρέπει να έχουν συναφθεί και τα απορρέοντα κεφάλαια να έχουν χρησιμοποιηθεί για τις ανάγκες και τα συμφέροντα του Κράτους» (1). Όμως, τα δάνεια της Τρόικα χορηγούνται υπό τον όρο της λήψης μέτρων λιτότητας που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και που δεν θα επιτρέψουν σε αυτά τα Κράτη να βγουν από τη κρίση.
Κάθε δάνειο που χορηγήθηκε με αντάλλαγμα την εφαρμογή πολιτικών που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι επαχθές
Όπως το βεβαιώνει ο ειδικός εισηγητής Mohammed Bedjaoui στο σχέδιο άρθρου του περί της διαδοχής στο ζήτημα των κρατικών χρεών για τη Συνθήκη της Βιέννης του 1983: «Τοποθετούμενοι από την άποψη της διεθνούς κοινότητας, θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε επαχθές χρέος κάθε χρέος που έχει συναφθεί με σκοπούς μη σύμφωνους προς το σύγχρονο διεθνές δίκαιο, και ειδικότερα προς τις αρχές του διεθνούς δικαίου που έχουν ενσωματωθεί στη Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών» (2).
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι όροι που έχει επιβάλει η Τρόικα (μαζικές απολύσεις στο δημόσιο, διάλυση της κοινωνικής προστασίας και των δημόσιων υπηρεσιών, μείωση των κοινωνικών προϋπολογισμών, αύξηση των έμμεσων φόρων όπως του ΦΠΑ, μείωση του κατώτατου μισθού, κλπ.) παραβιάζουν πασιφανώς τη Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών. Πράγματι, μεταξύ των υποχρεώσεων που περιλαμβάνονται σε αυτή τη Χάρτα, βρίσκουμε ειδικά, στα άρθρα 55 και 56, «τη βελτίωση των επιπέδων διαβίωσης, την πλήρη απασχόληση και συνθήκες προόδου και ανάπτυξης στην οικονομική και κοινωνική τάξη πραγμάτων (...), τον οικουμενικό και πραγματικό σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών για όλους, χωρίς διάκριση φυλετική, φύλου, γλώσσας ή θρησκείας». Κατά συνέπεια, τα μέτρα λιτότητας και τα χρέη τα συναφθέντα στο πλαίσιο αυτών των συμφωνιών με τη Τρόικα κηρύσσονται άκυρα επειδή ό,τι είναι αντίθετο στη Χάρτα του ΟΗΕ θεωρείται ότι δεν έχει γραφεί (3).
Πέρα από τη παραβίαση των οικονομικών, κοινωνικών και μορφωτικών δικαιωμάτων που απορρέει από την εφαρμογή αυτών των αντικοινωνικών μέτρων, αυτό που η Τρόικα ποδοπατάει είναι το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση, που κατοχυρώνεται από το άρθρο 1-2 της Χάρτας του ΟΗΕ και τα δυο Σύμφωνα του 1966 για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Σύμφωνα με το πρώτο άρθρο που είναι κοινό στα δυο σύμφωνα, «Όλοι οι λαοί έχουν το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Σύμφωνα με αυτό το δικαίωμα, καθορίζουν ελεύθερα το πολιτικό καθεστώς τους και εξασφαλίζουν ελεύθερα την οικονομική, κοινωνική και μορφωτική τους ανάπτυξη. Για να επιτύχουν τους σκοπούς τους, όλοι οι λαοί μπορούν να διαθέτουν ελεύθερα τον πλούτο και τους φυσικούς τους πόρους, με την επιφύλαξη των υποχρεώσεων που απορρέουν από τη διεθνή οικονομική συνεργασία, η οποία στηρίζεται στην αρχή του αμοιβαίου συμφέροντος και του διεθνούς δικαίου. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί ένας λαός να στερηθεί τα μέσα επιβίωσής του».
Όμως, είναι εξόφθαλμη η επέμβαση της Τρόικα στις εσωτερικές υποθέσεις αυτών των Κρατών, γεγονός που συνιστά περιφρόνηση της δημοκρατίας. Αυτοί οι πιστωτές προειδοποίησαν ξεκάθαρα ότι οι εκλογές στην Ιρλανδία και στη Πορτογαλία δεν έπρεπε να θέσουν υπό αμφισβήτηση την εφαρμογή αυτών των συμφωνιών. Αναφέρουμε για παράδειγμα το άρθρο της γαλλικής εφημερίδας Le Figaro της 9ης Απριλίου 2011 που θυμίζει τις προσταγές προς τη Πορτογαλία των υπουργών οικονομικών της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά τη συνάντηση που έγινε στη Βουδαπέστη πριν από τις βουλευτικές εκλογές στη Πορτογαλία: «Η προετοιμασία (του σχεδίου λιτότητας) θα πρέπει να αρχίσει αμέσως τώρα, με στόχο τη συμφωνία μεταξύ των μερών στα μέσα Μαΐου, και να επιτρέψει την εφαρμογή χωρίς καθυστέρηση του προγράμματος προσαρμογής ταυτόχρονα με το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης» (...) «οι υπουργοί ξεκαθάρισαν στη Πορτογαλία ότι δεν θέλουν να υποχρεωθούν να ξαναδιαπραγματευτούν τα ανταλλάγματα για τη βοήθεια, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα των εκλογών» (4). Στη περίπτωση της Ελλάδας, η δανειακή Σύμβαση, που συμφωνήθηκε με τη Τρόικα επιβλήθηκε το 2010 χωρίς καν το Κοινοβούλιο να την κυρώσει, παρόλο που επρόκειτο εδώ για μια υποχρέωση του ελληνικού Συντάγματος (άρθρο 36 παράγραφος 2) (5).
Αυτή τη περιφρόνηση της Τρόικα για την εθνική κυριαρχία αυτών των τριών Κρατών την έκανε δυνατή η απελπιστική οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας (τα πρώτα αλλά σίγουρα όχι και τα τελευταία θύματα της κρίσης του χρέους στην Ευρωζώνη). Με αυτή την έννοια, μπορούμε δύσκολα να υπερασπιστούμε την εγκυρότητα αυτών των συμφωνιών επικαλούμενοι την ελευθερία συγκατάθεσης. Στο δίκαιο, όταν μια πλευρά μιας συμφωνίας δεν είναι σε θέση να ασκήσει την αυτονομία της βούλησης, τότε η συμφωνία κηρύσσεται άκυρη. Πώς αυτή η αρχή εφαρμόζεται στη παρούσα περίπτωση; Μη μπορώντας λογικά να δανειστεί στις χρηματαγορές μακροπρόθεσμα εξαιτίας των επιτοκίων που ζητούν οι χρηματαγορές και που κυμαίνονται μεταξύ 12% και 17% ανάλογα με την περίπτωση, οι κυβερνήσεις αυτών των τριών χωρών αναγκάστηκαν να στραφούν προς τη Τρόικα που επωφελήθηκε από το γεγονός ότι αποτελούσε τον έσχατο δανειστή. Εκμεταλλευόμενη τη απελπιστική κατάσταση των ελληνικών, ιρλανδικών και πορτογαλικών αρχών, η Τρόικα πέτυχε να επιβάλλει σχέδια που είχαν και θα έχουν αρνητικές συνέπειες για την οικονομική υγεία αυτών των χωρών με δεδομένο το προκυκλικό χαρακτήρα των μέτρων που υιοθετήθηκαν (δηλαδή, που ενισχύουν τους παράγοντες που γεννούν τη πτώση της οικονομικής δραστηριότητας).
Οι μαζικές ιδιωτικοποιήσεις στους βασικούς τομείς της οικονομίας (μεταφορές, ενέργεια, ταχυδρομείο, κλπ) που επέβαλε η Τρόικα επιτρέπουν στις ξένες ιδιωτικές επιχειρήσεις να αναλάβουν τον έλεγχό τους και κατά συνέπεια πλήττουν την κυριαρχία αυτών των Κρατών και το δικαίωμα των λαών να διαθέτουν ελεύθερα τους πλουτοπαραγωγικούς και φυσικούς τους πόρους. Αν και ένα Κράτος έχει το δικαίωμα, μέσω μιας συμφωνίας, να μεταβιβάσει ένα μέρος της κυριαρχίας του σε μια ξένη οντότητα, αυτή η μεταβίβαση δεν πρέπει, εκτός κι αν παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, να θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ανεξαρτησία του Κράτους, που αποτελεί ένα βασικό στοιχείο της πολιτικής του ανεξαρτησίας (6).
Μέσω αυτών των όρων, η Τρόικα δεν έχει μόνο παραβιάσει το διεθνές δίκαιο. Έχει γίνει και συνένοχη στη παραβίαση των εθνικών δικαιωμάτων αυτών των Κρατών. Στην Ελλάδα, ειδικότερα, γινόμαστε μάρτυρες ενός αληθινού νομικού πραξικοπήματος. Για παράδειγμα, πολλές διατάξεις του νόμου 3845/2010 που θέτει σε ισχύ το πρόγραμμα λιτότητας, παραβιάζουν το Σύνταγμα, συγκεκριμένα καταργώντας το νόμιμο ελάχιστο μισθό. Η εγκατάλειψη της κυριαρχίας του ελληνικού Κράτους επιδεινώνεται ακόμα περισσότερο από τη διάταξη της συμφωνίας με τη Τρόικα που προβλέπει ότι σε περίπτωση διαφοράς μπορεί να εφαρμοστεί το αγγλοσαξονικό δίκαιο και να αναγνωριστεί η αρμοδιότητα του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ). Έτσι, το Κράτος παραιτείται από ένα θεμελιώδες προνόμιο της κυριαρχίας που είναι η εδαφική αρμοδιότητα των εθνικών του δικαστηρίων. Την ίδια ώρα, ο ελληνικός νόμος που θέτει σε ισχύ το πρόγραμμα λιτότητας απαιτεί να κηρυχθούν άκυρες και μη εκτελεστέες οι διαιτητικές αποφάσεις (που έχουν συνταγματική αξία) που έδιναν μισθολογικές αυξήσεις για το 2010 και 2011. Με λίγα λόγια, όπως το γράφουν οι νομικοί Γ. Κατρούγκαλος και Γ. Παυλίδης, «η κρατική κυριαρχία περιορίζεται κατά τρόπο πολύ παρόμοιο με εκείνο του διεθνούς οικονομικού ελέγχου που είχε επιβληθεί στη χώρα το 1897 ως συνέπεια της χρεοκοπίας (1893) και κυρίως της ήττας της Ελλάδας στον ελληνοτουρκικό πόλεμο».
Είναι επαχθές κάθε δάνειο η αιτία του οποίου είναι ανήθικη
Η νομική θεμελίωση που βγαίνει από την ανήθικη και άνομη αιτία προκειμένου να αμφισβητηθεί η εγκυρότητα των συμβάσεων απαντάται σε πολλές εθνικές εμπορικές και αστικές νομοθεσίες. Μας παραπέμπει κατευθείαν σε ένα ζήτημα που θίγει η θεωρία του επαχθούς χρέους: ποιός ωφελείται από τα δάνεια; Στη περίπτωση των συμφωνιών που έχουν συναφθεί με την Ελλάδα, την Ιρλανδία και τη Πορτογαλία, είναι ξεκάθαρο ότι οι ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες που έχουν δανείσει σε αυτές τις χώρες με εντελώς ανεύθυνο τρόπο, κερδίζουν ενώ φέρουν μεγάλη ευθύνη για τη κρίση του χρέους. Πράγματι, η διάσωση των ιδιωτικών τραπεζών από το δημόσιο που ακολούθησε το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2007 προκάλεσε την έκρηξη του χρέους των Κρατών. Με αυτή την έννοια, μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τουλάχιστον «ανήθικη» την αιτία των συμφωνιών που συνάφθηκαν με τη Τρόικα και να κάνουμε λόγο για «αναίτιο πλουτισμό» (μια γενική αρχή του διεθνούς δικαίου σύμφωνα με το άρθρο 38 του καταστατικού του Διεθνούς Δικαστηρίου (7)) προς όφελος των ιδιωτικών τραπεζών.
Ο αναίτιος πλουτισμός των ιδιωτικών τραπεζών γίνεται ακόμα χειρότερος από το γεγονός ότι αυτές βγάζουν τεράστιο κέρδος στη πλάτη του δημοσίου εξαιτίας της διαφοράς μεταξύ από τη μια, των επιτοκίων πάνω από 4% που απαιτούν από τα ενδιαφερόμενα Κράτη για να αγοράσουν τους τίτλους που εκδίδουν για διάρκεια 3 μέχρι 6 μηνών, και από την άλλη, του επιτοκίου 1% με το οποίο αυτές οι ίδιες τράπεζες δανείστηκαν από την ΕΚΤ μέχρι τον Απρίλιο 2011, πριν αυτό ανέβει στο 1,25% και κατόπιν στο 1,50% (8). Μπορούμε επίσης να κάνουμε λόγο για αναίτιο πλουτισμό (αυθαίρετο και παράνομο πλουτισμό) στη περίπτωση Κρατών όπως η Γερμανία, η Γαλλία και η Αυστρία που δανείστηκαν με 2% στις χρηματαγορές και δάνεισαν στην Ελλάδα με 5% ή 5,5%, στην Ιρλανδία με 6%. Το ίδιο και το ΔΝΤ που δανείζεται από τα μέλη του με χαμηλό επιτόκιο και δανείζει στην Ελλάδα, στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία με πολύ υψηλότερα επιτόκια.
Τα μέτρα που εξήγγειλαν οι ευρωπαϊκές αρχές στις 21 Ιουλίου συνιστούν μια ξεκάθαρη ομολογία του «αναίτιου πλουτισμού» για τον οποίο φέρουν την ευθύνη καθώς και του απατηλού χαρακτήρα της πολιτικής τους. Ανακοίνωσαν τελικά την πρόθεσή τους να μειώσουν κατά 2 ή 3 μονάδες τα επιτόκια που απαιτούν από την Ελλάδα, την Ιρλανδία και τη Πορτογαλία. Διακηρύσσοντας ότι κατεβάζουν το επιτόκιο γύρω στο 3,5% για τα δάνεια 15 ή ακόμα και 30 ετών, παραδέχονται ότι τα επιτόκια που απαιτούν είναι απαγορευτικά. Το κάνουν επειδή είναι οφθαλμοφανής η καταστροφή στην οποία συνέβαλαν να βυθιστούν αυτές οι χώρες και επειδή το κακό απλώνεται γρήγορα σε άλλες χώρες.
Ποιο συμφέρον είχαν η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία να συνάψουν αυτές τις συμφωνίες με τη Τρόικα; Κανένα, εκτός από το ότι τους δίνουν λίγο χρηματοπιστωτικό οξυγόνο...που προορίζεται όμως να εξυπηρετήσει την εξόφληση των πιστωτών τους. Μάλιστα μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, αυτά τα σχέδια λιτότητας θα επιδεινώσουν την κατάστασή τους καθώς έχει μπει σε κίνηση μια διαδικασία «χιονοστιβάδας». Πράγματι, αυξάνεται το φόρτωμα αυτών των νέων χρεών με τόκους ενώ τα μέτρα που υπαγορεύει η Τρόικα έχουν για συνέπεια να μειώνουν την οικονομική δραστηριότητα μια και μειώνουν τη συνολική ζήτηση πλήττοντας τις συνθήκες διαβίωσης των πληθυσμών. Μπορούμε λοιπόν να συμπεράνουμε ότι υπάρχει εδώ απατηλή συμπεριφορά του ΔΝΤ καθώς άβυσσος χωρίζει τα λόγια του από την πραγματικότητα. Πράγματι, στο άρθρο 1 του καταστατικού του, το ΔΝΤ έχει ως στόχους «να διευκολύνει την επέκταση και την αρμονική αύξηση του διεθνούς εμπορίου και να συμβάλει έτσι στην εγκαθίδρυση και διατήρηση υψηλών επιπέδων απασχόλησης και πραγματικού εισοδήματος καθώς και στην ανάπτυξη των παραγωγικών πόρων όλων των Κρατών μελών, που αποτελούν τους πρώτους στόχους της οικονομικής πολιτικής» ή ακόμα «να δώσει εμπιστοσύνη στα Κράτη μέλη θέτοντας προσωρινά στη διάθεσή τους τούς γενικούς πόρους του Ταμείου με αντάλλαγμα τις κατάλληλες εγγυήσεις, προσφέροντας έτσι σε αυτά τη δυνατότητα να διορθώσουν τις ανισορροπίες των ισοζυγίων πληρωμών τους χωρίς να προσφύγουν σε μέτρα επιβλαβή για την εθνική ή διεθνή ευημερία» (9). Μπορούμε με τον ίδιο τρόπο να ισχυριστούμε ότι η δράση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ συνιστά επίσης απάτη σε βάρος των ενδιαφερόμενων χωρών.
Τα μέτρα που υπαγόρευσαν το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχουν επίσης για συνέπεια να εγκλωβίσουν αυτές τις χώρες μέσα στη καταραμένη λογική του χρέους καθώς θα υποχρεωθούν να συνεχίσουν να δανείζονται για να μπορέσουν να αποπληρώσουν. Έχουν μπει λοιπόν σε μια περίοδο δέκα, δεκαπέντε ή είκοσι χρόνων λιτότητας και αύξησης του χρέους (10). Η μελέτη του ΟΟΣΑ για το ελληνικό χρέος, που δημοσιεύθηκε στις 2 Αυγούστου 2011 (11), βεβαιώνει συγκεκριμένα ότι το δημόσιο χρέος που ήταν 140% το 2010 πιθανόν θα πέσει στο 100% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος το...2035.
Μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση, οι κυβερνήσεις, αν θέλουν το καλό του πληθυσμού, έχουν συμφέρον να σπάσουν τις συμφωνίες με τη Τρόικα, να αναστείλουν πάραυτα την αποπληρωμή του χρέους τους (με πάγωμα των τόκων) και να πραγματοποιήσουν λογιστικούς ελέγχους με τη συμμετοχή των πολιτών. Αυτοί οι λογιστικοί έλεγχοι θα πρέπει να ταυτοποιήσουν το άνομο τμήμα αυτών των χρεών, αυτό που πρέπει να ακυρωθεί άνευ όρων. Το υπόλοιπο του δημόσιου χρέους πρέπει επίσης να μειωθεί με μέτρα σε βάρος εκείνων που ωφελήθηκαν από αυτό. Πρέπει να κινηθούν δικαστικές διώξεις ενάντια στους υπεύθυνους των ζημιών που προκλήθηκαν. Φυσικά, συμπληρωματικά και ουσιαστικά μέτρα (μεταφορά τραπεζών στο δημόσιο τομέα, ριζική φορολογική μεταρρύθμιση, κοινωνικοποίηση τομέων που ιδιωτικοποιήθηκαν κατά τη νεοφιλελεύθερη περίοδο...(12) πρέπει να ληφθούν καθώς η ακύρωση των άνομων χρεών, αν και απαραίτητη, δεν αρκεί αν η λογική του συστήματος παραμείνει άθικτη.
Σημειώσεις:
(1) Alexander Nahum Sack, Les effets des Transformations des Etats sur leurs dettes publiques et autres obligations financières, Recueil Sirey, 1927.(2) Mohammed Bedjaoui, «Neuvième rapport sur la succession dans les matières autres que les traits», A/CN, 4/301 et Add. I, p. 73.
(3) Monique et Roland Weyl, Sortir le droit international du placard, PubliCETIM No 32, CETIM, novembre 2008.
(4) www.lefigaro.fr/conjoncture/...
(5) Georgios Katrougalos et Georgios Pavlidis, «La Constitution nationale face a une situation de détresse financière: leçons tirées de la crise grecque (2009-2011)».
(6) www.unesdoc.unesco.org/images/00...
(7) Προβλέπεται επίσης σε πολλούς εθνικούς αστικούς κώδικες όπως στον ισπανικό (στα άρθρα 1895 και σε εκείνα που ακολουθούν) και γαλλικό (στα άρθρα 1376 και σε εκείνα που ακολουθούν).
(8) Θυμίζουμε ότι η Συνθήκη του Μάαστριχτ απαγορεύει στην ΕΚΤ να δανείζει κατευθείαν στα Κράτη.
(9) Υπογραμμισμένα από τους συγγραφείς.
(10)Eric Toussaint, «Δηλητηριώδεις βοήθειες στο ευρωπαϊκό μενού», 2011
(11) www.oecd.org/document/62/0.3...
(12) Βλέπε «Οκτώ επείγουσες προτάσεις για μιαν άλλη Ευρώπη».
* Ο Renaud Vivien, νομικός, είναι μέλος της Νομικής ομάδας εργασίας της CADTM (Επιτροπή για την Ακύρωση του Χρέους του Τρίτου Κόσμου) Βελγίου (www.cadtm.org)
Ο Eric Toussaint, διδάκτωρ πολιτικών επιστημών, είναι πρόεδρος της CADTM Βελγίου. Έχουν συγγράψει μαζί το συλλογικό βιβλίο «La Dette ou la Vie» (Το Χρέος ή η Ζωή), 2011.
Ο Eric Toussaint, διδάκτωρ πολιτικών επιστημών, είναι πρόεδρος της CADTM Βελγίου. Έχουν συγγράψει μαζί το συλλογικό βιβλίο «La Dette ou la Vie» (Το Χρέος ή η Ζωή), 2011.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
(Και για να δούμε τι θα απαντήσει ο λαλίσταστος συνταγματολόγος- αντιπρόεδρος υπερυπουργός;)
Προς το Προεδρείο της Βουλής των Ελλήνων
ΑΝΑΦΟΡΑ
Τον κ. Υπουργό Οικονομικών
Και τον κ. Υπουργό Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
Θέμα: Γιατί οι συμφωνίες της Ελλάδος (αλλά και της Ιρλανδίας και Πορτογαλίας) με την τρόικα είναι επαχθείς και πρέπει να ακυρωθούν
Ο Βουλευτής B' Πειραιά και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Λαφαζάνης Παναγιώτης, καταθέτει αναφορά με το άρθρο του Έρικ Τουσαίν (Eric Toussaint) Προέδρου της Διεθνούς Επιτροπής για την Ακύρωση Χρέους του Τρίτου Κόσμου και του Ρενώ Βιβιέν (Renaud Vivien) έγκριτου νομικού και μέλους της Νομικής Ομάδας της ίδιας Διεθνούς Επιτροπής.
Οι δύο αρθρογράφοι στο εξαίρετο κείμενό τους υπό τον τίτλο «Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία: γιατί οι συμφωνίες με την Τρόικα είναι επαχθείς», το οποίο καταθέτω (δημοσιεύτηκε και στα ελληνικά στη διαδικτυακή πύλη Iskra.gr), τεκμηριώνουν με ισχυρότατα νομικά επιχειρήματα και εμπεριστατωμένη επιστημονική μεθοδολογία γιατί οι συμφωνίες της χώρας μας με την τρόικα βρίσκονται σε αντίθεση με το Διεθνές Δίκαιο και είναι συμφωνίες «επαχθείς», σύμφωνα με τη θεωρία του επαχθούς χρέους και άρα μη νόμιμες.
Ειδικότερα οι ως άνω έγκριτοι αρθρογράφοι, διεθνώς γνωστοί για τους αγώνες υπέρ της διαγραφής επαχθών χρεών σε υπό δοκιμασία χώρες, ισχυρίζονται τεκμηριωμένα ότι οι συμφωνίες της τρόικας με την Ελλάδα παραβιάζουν, πέραν των άλλων, τη Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών και συγκεκριμένα τα άρθρα 1 και 2 της Χάρτας του Ο.Η.Ε., που αφορούν την κυριαρχία χωρών και αυτοδιάθεση των λαών και τα άρθρα 55 και 56 της Χάρτας του ΟΗΕ που προασπίζουν οικονομικά, κοινωνικά, μορφωτικά και ανθρώπινα δικαιώματα.
Παρακαλούμε τους κ. κ. Υπουργούς αφού αναγνώσουν το κείμενο των εγκρίτων αρθρογράφων, να μας γνωστοποιήσουν τις απόψεις τους επί των επιχειρημάτων τους για το επαχθές και επομένως άκυρο και μη νόμιμο των συμφωνιών με την τρόικα και να μας γνωρίσουν αν σκέπτονται, μετά την αποτυχία των σχετικών συμφωνιών, να προβούν στην απαλλαγή της χώρας από το άγος τους.
Αθήνα, 25/08/2011
Ο καταθέτων βουλευτής
Παναγιώτης Λαφαζάνης
7.05.2011
Ούτε ένα γιαουρτάκι Hard Discount
Ούτε ένα γιαουρτάκι Hard Discount, σαν αυτά που είναι τσίρος και ασβέστης, δεν χαλαλίζω για τους στρεψόδικους...Ακόμα και αυτά τα λυπάμαι. Λυπάμαι τα λίγα λεπτά που κοστίζουν. Ακόμα και αυτά τα σκέφτομαι ενώπιον της νέας βαθύτερης φτώχειας που έρχεται... Της φτώχειας που φέρανε!
Και βέβαια για τα γιαουρτάκια που χάνονται στα άδεια κεφάλια "εκπροσώπων του Έθνους" πρέπει να φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ...
Ίσως πληρώνει με αυτόν τον τρόπο την θέση του, ότι το μεγαλύτερο μέρος του χρέους είναι παράνομο και πρέπει να διαγραφεί, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για άλλα Ευρωπαϊκά Κράτη!
Ναι είναι επικίνδυνο να λέγεται αυτή η αλήθεια: Το κερδοσκοπικό, παγκόσμιο κεφάλαιο, τα τελευταία είκοσι χρόνια αβγάτισε με γεωμετρικό τρόπο τα κέρδη του και χωρίς φραγμούς εις βάρος των εθνών...
Το Κεφάλαιο οφείλει να πληρώσει την κρίση που δημιούργησε!
Με την διαγραφή μεγάλου μέρους των κρατικών χρεωχάρτων που έχει στα ντουλάπια του!
Αλλά ας ξανάρθουμε στην σπέκουλα.
Σίγουρα δεν είναι πολιτικό όπλο το γιαούρτωμα και οι προπηλακισμοί..
Ανώφελα πράγματα και καταδικαστέα.
Αλλά να δούμε τι είναι προπηλακισμός;
Είναι να δείρεις, να βρίσεις κλπ.
Δεν είναι να πας, να βρεις τον βουλευτή (το οποίο μπορεί και να ψήφισες) και να του ζητήσεις τον λόγο εν μέση οδό, γιατί κορόιδεψε το σώμα των ψηφοφόρων.
Διότι με άλλο εντελώς πολιτικό πρόγραμμα ζήτησε την ψήφο του! (Και αν είναι η σωτηρία της Πατρίδας το "Μεσοπρόθεσμο", ας το έκρινε ο λαός με εκλογές..).
Οπότε αγαπητοί ψηφοφόροι μπορείτε να πιάνετε τους βουλευτές στις δημοσιές και να τους ζητάτε τον λόγο.
Χωρίς βρισιές, χωρίς "Wanted"! Δεν είμαστε "Άγρια Δύση" εδώ.
Έχετε επιχειρήματα. Τότε δεν θα μπορούν να κάνουν βήμα, γιατί αυτοί δεν έχουν!
Μόνο τα τυποποιημένα " για την Σωτηρία της Πατρίδας, το πικρό φάρμακο", που μάλλον θα οδηγήσει σε νέα πίκρα, όπως οι περισσότεροι οικονομολόγοι υποστηρίζουν.
Δηλαδή όλοι οι μη μιλημένοι από την μεταπρατική Ελλαδική ελίτ και διαπλοκή της ...
Κυνηγήστε τους με επιχειρήματα σε κάθε Πλατεία, σε κάθε δρόμο. Βγάλτε "εφημερίδες τοίχου" έξω από τα γραφεία τους. Κάντε τα συλλαλητήρια σας ακριβώς από κάτω!
Βάλτε μεταξύ σας νούμερα για να τα χτυπάτε τις άδειες κατσαρόλες κάθε ώρα.
Εξουθενώστε τους με την Αλήθεια.
Μη χολοσκάτε θα βρει τον μπελά του πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ!
6.29.2011
ώρα Ελλάδας 5.20
6.26.2011
23/06/2011, Ομιλία Προέδρου ΚΟ ΣΥΡΙΖΑ κατά την συζήτηση της Πρότασης Νόμου του ΣΥΡΙΖΑ για τα Κέντρα Πρόληψης
«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θα ήθελα να ξεκινήσω την ολιγόλεπτη παρέμβασή μου στη συζήτηση πρότασης νόμου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ με ένα γενικότερο σχόλιο. Όμως, είναι ουσιαστικό σχόλιο, αφορά την ποιότητα της δημοκρατίας μας και της κοινοβουλευτικής διαδικασίας και έχει να κάνει και με την εν πολλοίς δικαιολογημένη απαξίωση της ίδιας της δημοκρατίας και της κοινοβουλευτικής διαδικασίας από συντριπτική μερίδα των πολιτών, διότι τελικά η δημοκρατία μας δεν είναι ουσιαστική, βαθιά δημοκρατία. Στην κοινοβουλευτική ιστορία είναι ελάχιστες, μετρημένες οι φορές που υπήρξε μια πρωτοβουλία νομοθετικής παρέμβασης από μειοψηφούσες μέσα στο Κοινοβούλιο Ομάδες, που έτυχε θετικής ανταπόκρισης. Στην πραγματικότητα, δυνατότητα να νομοθετούν έχουν μονάχα οι βουλευτές και οι Κοινοβουλευτικές Ομάδες της πλειοψηφίας, δηλαδή το πρώτο κόμμα, το κόμμα το οποίο συγκεντρώνει συνήθως 40-42-44% και αυτό είναι ένα μειονέκτημα, μια παθογένεια του πολιτικού μας συστήματος. Ακόμα και στην Ευρωβουλή –ούτε εκεί τα πράγματα είναι τέλεια– ακόμα και εκεί έχουν θεσμοθετήσει τη δυνατότητα της πρωτοβουλίας, της λεγόμενης πρωτοβουλίας των πολιτών, δηλαδή οι πολίτες με την απαραίτητη συλλογή υπογραφών να προωθούν προτάσεις προς νομοθέτηση στο κεντρικό επίπεδο της ευρωπαϊκής δομής, ενώ εδώ όποιες πρωτοβουλίες παίρνονται, προτάσεις νόμου από Κοινοβουλευτικές Ομάδες είτε της ελάσσονος είτε της μείζονος αντιπολίτευσης, έχουν την ίδια τύχη, απορρίπτονται μετά από μια ευχάριστη συζήτηση.
Στη συγκεκριμένη δε περίπτωση, της πρωτοβουλίας μας για πρόταση νόμου για τη διαμόρφωση θεσμικού πλαισίου λειτουργίας των κέντρων πρόληψης εξαρτησιογόνων ουσιών, είχαμε το εξής πρωτοφανές –την ίδια στιγμή που εσυζητείτο η πρόταση νόμου του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα μπω τόσο στην ουσία, ανέλυσαν επαρκώς οι εισηγητές του ΣΥΡΙΖΑ την πρόταση– την ίδια στιγμή όμως που εσυζητείτο στην αρμόδια επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων, για το ίδιο ακριβώς θέμα, με εντελώς άλλη αντίληψη υπήρξε νομοθετική παρέμβαση η οποία κατέστη δυνατόν να προχωρήσει και να γίνει νόμος του κράτους, μέσα από μια τροπολογία σε άσχετο νόμο, στο Υπουργείο Παιδείας. Μια πρόταση η οποία επιφέρει αλλαγές του θεσμικού καθεστώτος λειτουργίας διαμετρικά αντίθετες όχι μόνο από την πρόταση νόμου που καταθέσαμε εμείς αλλά και από τις απόψεις των καθʼ ύλην αρμοδίων, των εργαζομένων δηλαδή στα κέντρα, αντίθετες ακόμη και σʼ αυτά που συμφωνήθηκαν στην Ομάδα Διεύθυνσης Έργου.
Και σας καλώ όλους να αναρωτηθείτε αν αυτή η νοοτροπία, αυτή η φιλοσοφία λειτουργίας, είναι μια φιλοσοφία λειτουργίας που ενισχύει την αξιοπιστία ενός τρωθέντος πολιτικού συστήματος, την αξιοπιστία του ήδη τρωθέντος κοινοβουλευτισμού απέναντι στους πολίτες που μας παρακολουθούν – βεβαίως δεν τα παρακολουθούν όλα οι πολίτες αλλά εδώ το σύστημα πάσχει, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, πάσχει επί της ουσίας.
Η δυνατότητα της πλειοψηφίας, με τη δική της αλαζονεία, να προωθεί ό,τι αυτή αποφασίσει –πολλές φορές και ερήμην της ίδιας της πλειοψηφίας– δεν συζητιούνται και τα ζητήματα αυτά ακόμα και στην ίδια την πλειοψηφία, είναι βασικό συστατικό της αδυναμίας και της παθογένειας της δημοκρατίας μας και του κοινοβουλευτικού μας συστήματος.
Επιτρέψτε μου, με την ευκαιρία, να πω δυο λόγια σε σχέση με το μείζον θέμα που συζητάμε αλλά και τις γενικότερες εξελίξεις. Εμείς πήραμε την πρωτοβουλία να καταθέσουμε αυτή την πρόταση νόμου για τον πολύ κρίσιμο αυτό τομέα των κέντρων πρόληψης της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών διότι αντιλαμβανόμαστε ότι τα πρώτα θύματα αυτής της πολύπλευρης κρίσης, τα πρώτα θύματα θα είναι οι ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες που ούτως ή άλλως ήταν ήδη στο περιθώριο. Και έχουμε εδώ έναν τομέα ο οποίος κάτω από δυσμενέστατες συνθήκες και χωρίς ξεκάθαρο θεσμικό πλαίσιο με χρόνια υποχρηματοδότηση, εδώ και 15 χρόνια δίνει τη μάχη της πρόληψης των εξαρτήσεων και της προαγωγής ψυχοκοινωνικής υγείας, έναν τομέα και ανθρώπους που δίνουν καθημερινά τη μάχη, πολλές φορές χωρίς να πληρώνονται, που η κοινωνία τους ευγνωμονεί αλλά η πολιτεία τους εμπαίζει. Οι εργαζόμενοι αυτοί με αυταπάρνηση –παρά τα προβλήματα– κατόρθωσαν με τη δουλειά τους να βρίσκονται στην επιστημονική πρωτοπορία του χώρου της πρόληψης πανευρωπαϊκά αλλά οι κυβερνήσεις διαχρονικά σʼ αυτούς επιφύλαξαν απαξία.
Και νομίζω πως πιο χαρακτηριστικό απʼ όλα είναι το πανό με το σύνθημα που ανέβασαν σε πρόσφατη συγκέντρωσή τους αυτοί οι εργαζόμενοι λέγοντας το εξής χαρακτηριστικό: όχι στο μνημόνιο της εξάρτησης, όχι στο μνημόσυνο της πρόληψης.
Αντιλαμβάνομαι όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, πως όλα αυτά είναι πολυτέλειες σε μια εποχή που γυρνάμε με μεγάλη ταχύτητα πίσω στο χρόνο της ιστορίας, πίσω στην εποχή των «Αθλίων» του Βίκτωρος Ουγκώ. Γιατί το λέω αυτό; Θα ήθελα να απαντήσω με συμπάθεια στην τοποθέτηση του αρμόδιου από την κυβέρνηση του Υπουργού κ. Αηδόνη. Διάβασα στην κυριακάτικη εφημερίδα «Εποχή» μια επιστολή μιας γιατρού του ΕΣΥ, της Χριστίνας Κυδώνη, ενυπόγραφη, και ειλικρινά συγκλονίστηκα, γιατί πράγματι γυρνάμε στην εποχή των «Αθλίων». Η αναφορά είναι σε έναν μετανάστη, νόμιμο στην Ελλάδα, -θα μπορούσε και να μην είναι μετανάστης- θα μπορούσε να ήταν ένας απλός πολίτης, ανασφάλιστος και ξέρετε ότι πάνω από ένα εκατομμύριο πολίτες είναι στη μαύρη εργασία και είναι ανασφάλιστοι. Και αν αυτό το συγκρίνουμε με τα πάνω από 2 εκατομμύρια πολίτες που είναι στα όρια της φτώχειας φανταστείτε το συνδυασμό, ανασφάλιστοι και φτωχοί.
Αυτός, λοιπόν, ο ατυχής είχε ένα εργασιακό ατύχημα, χτύπησε το δάκτυλό του, το δάκτυλο του δεξιού χεριού και πήγε σε ένα νοσοκομείο, τον δέχτηκαν φυσικά στα έκτακτα περιστατικά, όμως του είπαν ότι δεν μπορούν να τον νοσηλεύσουν αν τυχόν το τραύμα του επιδεινωθεί. Αφού του πρόσφεραν τις πρώτες βοήθειες, ο ασθενής ταξίδεψε σε μια μεγαλύτερη πόλη για να βρει βοήθεια, προσέγγισε μια ΜΚΟ που τον παρέπεμψε σε ένα τριτοβάθμιο νοσοκομείο με ένα ιατρικό σημείωμα για την αρμόζουσα χειρουργική αντιμετώπιση αφού το δάκτυλό του είχε πλέον μια πολύ σημαντική φλεγμονή. Το τριτοβάθμιο νοσοκομείο του απαντά ότι δεν μπορεί να τον νοσηλεύσει μια και με τις τελευταίες εγκυκλίους του Υπουργείου Υγείας απαγορεύεται η εισαγωγή ανασφάλιστων εκτός αν έχουν κάρτα απορίας την οποία για να την προμηθευτεί θα έπρεπε να πάει σε μια διαδικασία χρονοβόρα με κίνδυνο της ζωής του.
Εν τω μεταξύ, το χέρι του επιδεινώνονταν. Απελπισμένος απευθύνθηκε ξανά σε ένα κέντρο υγείας, ο εφημερεύων γιατρός διαγιγνώσκει μια σηπτική εστία στο χέρι του –μια γάγγραινα- και ότι υπάρχει πλέον κίνδυνος για τη ζωή του και κινητοποιεί γιατρούς που γνωρίζει μαζί με το διοικητικό μηχανισμό προκειμένου να εισαχθεί επιτέλους σε ένα άλλο τριτοβάθμιο νοσοκομείο. Και αφού ο άρρωστος νοσηλεύεται τελικώς, την επόμενη οι υπηρεσίες απαιτούν –εφʼ όσον δεν είχε κάρτα απορίας και ούτε ήταν ασφαλισμένος– να καταβάλλει προκαταβολή για να πάει στο χειρουργείο να κόψει το χέρι του, διότι είχε προχωρήσει η γάγγραινα και θα έχανε τη ζωή του. Και απελπισμένος αυτός ο νέος άθλιος της εποχής μας, απευθύνθηκε στον παπά του χωριού του για να του δώσει 260 ευρώ γιατί δεν είχε. Το έκοψε το χέρι του, σώθηκε η ζωή του, αλλά φανταστείτε που οδηγούμαστε, σε τι συνθήκες οδηγούμαστε εν έτει 2011 σε μια χώρα που έχει περάσει τόσα και στους πολίτες της και στο λαό της που έχουν δώσει τόσους αγώνες με αίμα, για να κατοχυρώσουν δημοκρατία αλλά και κοινωνική δικαιοσύνη, κοινωνική συνοχή.
Κύριε Υπουργέ, διάβαζα χθες στο διαδίκτυο και μου έκανε εντύπωση, αντιστοίχως στις ΗΠΑ, ένας Γιάννης Αγιάννης, λέει το δημοσίευμα, πήγε να ληστέψει εικονικά μια τράπεζα γιατί δεν μπορούσε να κάνει ιατρικές εξετάσεις, να συλληφθεί, να πάει στη φυλακή, προκειμένου να έχει τη δυνατότητα να κάνει ιατρικές εξετάσεις μέσω της φυλακής. Εκεί οδηγούμαστε. Και εκεί οδηγούμαστε διότι αυτή η πολιτική που μας παρουσιάζεται ως σωτηρία, προφανώς από την τρόικα, δεν τους ενδιαφέρει τους ανθρώπους αυτούς όμως η Ελλάδα, δεν ζουν εδώ. Δεν ζουν σε αυτή τη χώρα. Εσείς όμως κύριοι Βουλευτές της πλειοψηφίας σε αυτή τη χώρα ζείτε. Σε αυτή τη χώρα που τη μετατρέπετε σταδιακά σε μια χώρα λεηλατημένη σε μια κοινωνική κόλαση.
Το μεσοπρόθεσμο το οποίο έρχεστε να παρουσιάσετε εδώ ως σωτηρία, το μνημόνιο 2, όπως και το μνημόνιο 1, δε σώζουν την κοινωνία από τη χρεοκοπία, σώζουν τις τράπεζες. Στις ευμενέστερες, στις πιο αισιόδοξες των προβλέψεων, οδηγούν και την οικονομία αλλά και την κοινωνία, στα τάρταρα, σε μια κόλαση.
Εξαφανίζονται οι δημόσιες επενδύσεις, συρρικνώνονται τα εισοδήματα και η κατανάλωση, περιορίζεται η φορολογητέα ύλη, μειώθηκαν οι εισπράξεις. Δείτε. Αποτελέσματα αʼ τριμήνου 2010, αʼ τριμήνου 2011 με όλα αυτά τα μέτρα. Μειώθηκαν οι εισπράξεις διότι μειώθηκε η κατανάλωση. Τι θα φορολογήσετε πια;
Εξαρθρώνονται οι εργασιακές σχέσεις, 1.000.000 άνεργοι. Με το μεσοπρόθεσμοι, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, όσο και αν το συζητάτε στους κοινοβουλευτικούς τομείς ελέγχου και ψάχνετε να τα παρουσιάσετε απʼ εδώ, να τα στριμώξετε εκεί, ότι φταίει ο προηγούμενος και τώρα ο επόμενος θα κάνει άλλες αλλαγές. Ποιες είναι οι αλλαγές;
Τα μέτρα είναι 3,8 δις. Αν πάτε να πάρετε τα μέτρα αυτά από τους έχοντες και κατέχοντες τότε να δούμε ότι υπάρχουν κάποιες αλλαγές πράγματι αλλά από πού θα τα πάρετε τα χρήματα; Με κολπάκια και με τρικ; Φορολογείστε τα 600 δις που βρίσκονται σε τράπεζες της Ελβετίας από πατριώτες Έλληνες. Είχατε τη δυνατότητα τόσο καιρό να το κάνετε. Φτιάξτε περιουσιολόγιο να δούμε ποιοι έχουν σε αυτή τη χώρα και τα κρύβουν με τα εισοδήματά τους και να φορολογηθούν και με βάση την περιουσία τους. Αλλά αφήστε τα κόλπα επιτέλους.
Διαπραγματεύεται σκληρά ο κ. Βενιζέλος, για να μην εξισωθεί το πετρέλαιο θέρμανσης με το πετρέλαιο κίνησης και την ίδια στιγμή πάει στους εφοπλιστές, σε αυτούς τους μεγάλους πατριώτες και τους λέει, υποτροφίες για τους νέους ανθρώπους. Ποιους κοροϊδεύουν; Ας βάλουν το χέρι στην τσέπη να δώσουν ένα ευρώ τουλάχιστον όλοι αυτοί που έχουν το μεγαλύτερο εμπορικό στόλο και που μεταφέρουν το 60% του πετρελαίου που εισάγει η Κίνα και δεν πληρώνουν ούτε ένα ευρώ φόρο για το πετρέλαιό τους, αλλά θα αναγκάσουν τον πολίτη ο οποίος ζει στη βόρεια Ελλάδα, την Καστοριά, τη Φλώρινα και είναι αναγκασμένος 6-7 μήνες να καίει θέρμανση, να πληρώνει το ίδιο πετρέλαιο θέρμανσης και πετρελαιοκίνησης. Πού θα πάει αυτή η χώρα;
Θα εξοντωθεί αυτή η χώρα. Θα εξοντωθούν αυτοί οι πολίτες. Δεν είναι αυτό χρεοκοπία; Χρεοκοπία είναι μονάχα οι τράπεζες; Και όλα αυτά για να σωθεί, για να ικανοποιηθεί η εγχώρια διαπλοκή και η διεθνής τοκογλυφία. Διότι από την εγχώρια διαπλοκή δεν ζητάτε. Αυτός ο αισχρός λαϊκισμός σήμερα, να πείτε η έκτακτη εισφορά που θα πάει στο αφορολόγητο στα 8.000 ευρώ και έκτακτη εισφορά 5% για τα πολιτικά πρόσωπα για να χρυσώσετε το χάπι, να ικανοποιήσετε το λαϊκό αίσθημα.
Να σας πω εγώ κάτι; Να μειώσετε 50% τους μισθούς των Βουλευτών αύριο το πρωί. Αφήστε τα κόλπα όμως, 5% έκτακτη εισφορά στους Βουλευτές και να περάσετε και το 3%, 4% σε όλες τις κοινωνικές ομάδες, στα μεσαία στρώματα που αυτή τη στιγμή ξεριζώνονται, πάνω από 60.000 ευρώ εισόδημα. Πηγαίνετε σε αυτούς που έχουν πάνω από 150% εισόδημα και πείτε 15% εισφορά. Έχετε τα κότσια;
Πηγαίνετε στους μεγιστάνες των ΜΜΕ οι οποίοι παρουσιάζουν έλλειμμα. Πώς τα βγάζουν πέρα αφού παρουσιάζουν έλλειμμα, 1,5 δις χρωστάνε στις τράπεζες και διαχειρίζονται συχνότητες που είναι δημόσιο αγαθό χωρίς νομικό πλαίσιο.
Γιατί αυτοί οι μάγκες να μην πληρώνουν μία και να πληρώνουν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι;
Και όλα αυτά, επαναλαμβάνω, όχι για να σωθεί η χώρα. Η χώρα οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στη χρεοκοπία, στην πτώχευση. Θα την ονομάσετε ελεγχόμενη όμως αν σώσετε τους τραπεζίτες. Αν δεν την σώσετε –γιατί με αυτά που κάνετε μπορεί και να μην τη σώσετε– θα την ονομάσετε ασταθή τη χρεοκοπία.
Ο κ. Μπαρόζο και ο κ. ΄Ολι Ρεν είπαν προχθές κάθε δέκα μέρες θα ξεπουλιέται ένας δημόσιος οργανισμός. Κάθε δέκα μέρες ένας, ώστε να προλάβουν Σεπτέμβρη, Οκτώβρη να τους έχουν ξεπουλήσει όλους και να μας οδηγήσουν στη χρεοκοπία.
Και αυτό θα το ψηφίσετε κύριοι της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας; Θα συναινέσετε με αυτό το έγκλημα; Με στόχο να μειωθεί το χρέος από το 160% στο 140% του ΑΕΠ; Ποια επιχείρηση διασώθηκε εκποιώντας τα πάγιά της; Γιατί θα έχουμε μια χώρα που δεν θα έχει πάγια έσοδα. Το δίλημμα περικοπές μισθών ή ξεπούλημα είναι ψευδές δίλημμα. Διότι και ξεπούλημα θα έχουμε και περικοπές μισθών θα έχουμε, το δίλλημα μνημόνιο ή χρεοκοπία είναι ψευδές δίλημμα. Διότι τώρα θα έρθει η χρεοκοπία αν ξεπουλήσουμε και τα δώσουμε όλα στους πιστωτές.
Υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι σε αυτό το ιστορικό έγκλημα που θα συντελεστεί απέναντι στη χώρα και στους Έλληνες πολίτες την υπογραφή θα τη βάλουν μονάχα ο κ. Παπανδρέου, ο κ. Βενιζέλος, ο κ. Παπακωνσταντίνου. Την υπογραφή θα τη βάλουν όλοι όσοι ψηφίσουν το μεσοπρόθεσμο κύριοι συνάδελφοι.
Και να σας πω και κάτι. Στα μουλωχτά έχουν βάλει και την υπογραφή τους και τα κόμματα που στηρίζουν και η αξιωματική αντιπολίτευση. Διότι η ιστορία εδώ μου θυμίζει τα στημένα παιχνίδια που σήμερα κάνουν και συλλήψεις. Στημένο θα είναι εδώ, όπως το πρωτάθλημα που πήγαινε ο κόσμος να δει αγώνες και είχε προαποφασιστεί το αποτέλεσμα, έτσι και εδώ.
Συμφωνεί ο κ. Σαμαράς σε μια διαδικασία εξπρές η οποία ήταν αυτή που δημιουργούσε όλη την ένσταση των ίδιων των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ το προηγούμενο διάστημα. Και τι θα κάνετε; Ενδεχομένως, να τα πάτε με διαφορά δυο ημερών, μεσοπρόθεσμο και εφαρμοστικό νόμο, ώστε να ψηφίσουν όλοι –θέλετε, επιδιώκετε, εγώ πιστεύω ότι μπορεί και όχι– οι Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ το μεσοπρόθεσμο και εκεί που κάποιοι διαφωνούν να εκφράσουν τη διαφωνία τους στον εφαρμοστικό νόμο στις διατάξεις που τους αφορούν αλλά εκεί να στηρίξει η Νέα Δημοκρατία και να σωθεί το παιχνίδι. Στημένο το παιχνίδι. Όμως νομίζω ότι στη συνείδηση του ελληνικού λαού θα έχετε την πλήρη ευθύνη.
Διάβασα μια είδηση σήμερα, τη βρήκα ενδιαφέρουσα. Πρώτη είδηση στο διαδίκτυο «Αμφιβολίες του Πρωθυπουργού για το αν θα περάσει το μεσοπρόθεσμο». Τη βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα και θεωρώ ότι έχει βάση. Γιατί έχει βάση; Όχι μόνο για όσα σας είπα πιο πριν, ότι θα το σκεφθούν κάποιοι δεύτερη και τρίτη φορά να βάλουν το όνομά τους στη ληξιαρχική πράξη θανάτου της οικονομίας και της χώρας, αλλά γιατί ξέρετε κάτι; Υπάρχει κανείς που να μη θεωρεί ότι αυτή η κυβέρνηση έχει σύμβαση έργου που ολοκληρώνεται με την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου;
Υπάρχει κανείς που να μην πιστεύει ότι με αυτά τα δεδομένα, με την αστοχία των οικονομικών μέτρων και με την κοινωνική αναστάτωση, δε θα οδηγηθούμε ούτως ή άλλως σε εξελίξεις σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα; Άρα λοιπόν, είναι πολύ λογικό κάποιοι βουλευτές να σκέφτονται και να λένε την παροιμία «ε, όχι και κερατάδες και δαρμένοι».
Στη δευτερολογία του ο κ. Τσίπρας είπε:
«Κατʼ αρχάς θα ήθελα να ξεκινήσω απʼ αυτό, απευθυνόμενος και στον κ. Κακλαμάνη και στον κ. Αηδόνη. Εδώ έχουμε κάποιους ρόλους κύριε πρώην Πρόεδρε της Βουλής και αξιότιμε κύριε Υφυπουργέ. Και όταν ομιλώ απʼ αυτό το βήμα ομιλώ ως Πρόεδρος Κοινοβουλευτικής Ομάδας και απαιτώ να μου απευθύνετε το λόγο γνωρίζοντας ότι μιλάτε στον Πρόεδρο μιας Κοινοβουλευτικής Ομάδας, μιας παράταξης με αγώνες, με ιστορία και με διαδρομή. Δε μιλάτε σε έναν νέο άνθρωπο για να κάνετε νουθεσίες.
Σας αντιστρέφω λοιπόν αυτούς τους χαρακτηρισμούς. Μιλάτε σε ένα πρόσωπο που έχει θεσμικό ρόλο. Και όπως εγώ σέβομαι το δικό σας θεσμικό ρόλο, έτσι απαιτώ να σέβεστε και σεις το δικό μου θεσμικό ρόλο.
Πάμε στην ουσία του προβλήματος. Κατʼ αρχάς όλα όσα είπε ο αξιότιμος και αξιοσέβαστος για τους αγώνες του και τη διαδρομή του πρώην Πρόεδρος της Βουλής, ο κ. Κακλαμάνης. Κύριε Κακλαμάνη, φαίνεται ότι δε με παρακολουθείτε σε όλες μου τις τοποθετήσεις ή επιλεκτικά απομονώνετε φράσεις διότι αν με παρακολουθούσατε κύριε Κακλαμάνη θα γνωρίζατε ότι σε συζήτηση που διεξήχθη μάλιστα όταν αντιδικήσαμε με τον κ. Ευθυμίου, ασκώντας χρέη κοινοβουλευτικού εκπροσώπου, δεν υπάρχει άλλος Πρόεδρος κόμματος εδώ όπου να έχει δηλώσει ευθαρσώς ότι όχι μόνο δεν επικροτούμε αντισυγκεντρώσεις σε εκδηλώσεις πολιτικές, κανενός κόμματος, ακόμη και της εξωκοινοβουλευτικής ακροδεξιάς, έχουν δικαίωμα να κάνουν πολιτικές συγκεντρώσεις.
Αλλά είπα και ότι εμείς ακριβώς επειδή φοβόμαστε τις προβοκάτσιες έχουμε συστήσει στους φίλους και τα μέλη μας να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί. Δεν το θυμάστε αυτό; Δεν το είπα αυτό;
Γιατί όμως επιμένετε σε ένα επιχείρημα το οποίο έχει φθαρεί τόσο πια; Και γιατί έχει φθαρεί; Διότι όταν η συντριπτική πλειοψηφία μιας κοινωνίας αποδοκιμάζει, καλώς ή κακώς, δεν θα το κρίνω εγώ τώρα, εγώ λέω ότι σε κάθε περίπτωση κακώς σε πολιτικές συγκεντρώσεις αλλά όταν η συντριπτική πλειοψηφία μιας κοινωνίας αποδοκιμάζει, τότε αν κάνετε μια πρόχειρη δημοσκόπηση εκεί, θα βρείτε ψηφοφόρους όλων των κομμάτων. Και συντριπτικά περισσότερους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ. Περισσότεροι είναι ΠΑΣΟΚ απʼ αυτούς που αποδοκιμάζουν παρά ΣΥΡΙΖΑ. Δεν το έχετε καταλάβει;
Αλλά νομίζω ότι η ουσία δεν είναι εκεί. Η ουσία είναι κύριε Κακλαμάνη και κύριε Αηδόνη, ότι την ίδια στιγμή που προκειμένου να δημιουργήσετε μια καρικατούρα, έναν εχθρό για να δικαιολογήσετε αυτό που με πολύ εύγλωττο τρόπο –δεν το είπα εγώ, ένας βουλευτής σας το είπε– ότι κάποιοι κυβερνητικοί πρίγκιπες την ώρα που η κοινωνία φτύνει νομίζουν ότι βρέχει. Δεν το είπα εγώ. Άμα το είχα πει εγώ ο κ. Κακλαμάνης εδώ θα με είχε εγκαλέσει, δεν το είπα εγώ.
Για να αντιμετωπίσετε αυτό το γεγονός οδηγείστε στην κατασκευή ενός ανύπαρκτου εχθρού που είναι ο ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να δικαιολογήσετε αυτό που συμβαίνει.
Προσέξτε, όμως, είπα και προχθές στην ομιλία μου, με εξοργίζει αυτό, αλλά το μεγάλο πρόβλημα για τη χώρα και τη δημοκρατική παράταξη δεν είναι αυτό. Είναι ότι την ίδια στιγμή που κατασκευάζετε ως εχθρό το ΣΥΡΙΖΑ, μια δύναμη της αριστεράς με παραδόσεις σε αγώνες, και μας εξομοιώνετε με την «καρφίτσα» και τους Γκοτζαμάνηδες, ανοίγετε διάπλατα την αγκαλιά σας στον κ. Καρατζαφέρη, στον κ. Μητσοτάκη που σας στηρίζει, στην ακροδεξιά εντός και εκτός αιθούσης. Αυτό είναι το πρόβλημα.
Και έρχομαι στο τέλος στην ουσία αυτών που είπε ο κ. Αηδόνης.
Γιατί αναστατώνεστε εσείς του ΛΑΟΣ για το πού ανοίγει τις αγκαλιές του Πρωθυπουργός; Εντάξει. Δεν υπάρχει λόγος να αναστατώνεστε. Άλλωστε, ο κ. Καρατζαφέρης μου είπε ότι ζηλεύω όταν το είπα αυτό. Προφανώς, ο ίδιος το χαίρεται όταν του ανοίγει τις αγκαλιές ο Πρωθυπουργός. Άρα δεν υπάρχει λόγος να αναστατώνεστε.
Λέτε σε εμένα ότι απειλώ. Ακόμη και αν λεκτικά πολλές φορές εν τη ρύμη του λόγου, όλοι το κάνουμε, με παρομοιώσεις, με εκφράσεις, μιλάμε έντονα, αντιδικούμε. Θεωρείτε ότι ο πολιτικός λόγος εμπεριέχει μεγαλύτερη βία από την πραγματική βία της άσκησης μιας βίαιης πολιτικής.
Κύριε Αηδόνη, μιλάτε για απειλή σε εμένα όταν εσείς ως κυβέρνηση τον εκβιασμό τον έχετε ως εργαλείο άσκησης πολιτικής; Εκβιασμός διαρκώς. Εκβιασμός για το μνημόνιο. Μνημόνιο ή χρεοκοπία μας είπατε. Εκβιασμός οι δημοτικές εκλογές. Εκβιασμός στους βουλευτές σας αν θα ψηφίσουν ή δεν θα τον ψηφίσουν. Εκβιασμός τώρα για την 5η δόση ο οποίος βεβαίως κατέρρευσε. Διαρκώς εκβιασμοί και λέτε ότι εγώ απειλώ; Σε τι να απειλήσω εγώ. Και η παροιμία, την οποία χρησιμοποίησα, προφανώς έχει μεταφορικό χαρακτήρα κύριε Κακλαμάνη και δεν έχει καμιά σχέση με την κυριολεξία της λέξης. Και αν θέλετε έχει να κάνει με το γεγονός ότι καλούνται κάποιοι να ψηφίσουν, υπερβαίνοντας όπως οι ίδιοι λένε τη συνείδησή τους, προκειμένου να διατηρήσουν τη συνοχή μιας κυβέρνησης η οποία ούτως ή άλλως –νομοτελειακά λέω εγώ– σε 3 μήνες δεν θα υπάρχει. Αυτό το χαρακτήρα είχε και μη το μεταφέρετε αλλού.
Κύριοι της κυβέρνησης, λυπάμαι πολύ αλλά δεν βγάζει πουθενά αυτή η διαρκής αντιδικία με τον ΣΥΡΙΖΑ, το πρόβλημα είναι η ουσία της πολιτικής και με την ουσία της πολιτικής να αντιπαρατεθείτε, όχι με τις καρικατούρες της.
6.21.2011
Συγκέντρωση Αγανακτισμένων Πολιτών Σάμου τη Τρίτη ...
samosbook: Συγκέντρωση Αγανακτισμένων Πολιτών Σάμου τη Τρίτη ...: "facebook event εδώ Θα προβληθεί το γνωστό σε όλους Ντοκιμαντερ ''Χρεοκρατία'' (Debtocracy) http://www.debtocracy.gr/"
6.20.2011
6.17.2011
Το κίνημα των "Αγανακτισμένων" στην Ισπανία, μέσα από τα μάτια μιας Ψυχαναλύτριας
Αγαπητοί συνάδελφοι,
Αφού η κατάσταση αφορά περισσότερο τα αποτελέσματα της κρίσης που υφίστανται τα υποκείμενα της παλιάς Ευρώπης, τα οποία είναι πιο σκληρά στην Νότια Ευρώπη, γράφω στα Γαλλικά. Αν κάποιος θέλει να μεταφράσει αυτό το mail για τους συναδέλφους σε άλλες γλώσσες, τον ευχαριστώ πολύ.
Βρισκόμαστε σε μια στιγμή τεράστιας χαράς στην Ισπανία από την έκπληξη που έφερε το κίνημα “DRY”. Μπείτε στο διαδίκτυο στο ‘’tomaplazza” και θα δείτε. Τρομερό :(αυτό το κίνημα δημιουργήθηκε) μετά από χρόνια σιωπής της κοινωνίας, αλλά και των νέων απέναντι στα μέτρα φτώχειας για τους ανθρώπους
- μείωση των μισθών στο δημόσιο τομέα,
- νέος εργασιακός νόμος που επιτρέπει τις απολύσεις χωρίς δικαιώματα,
- σύνταξη στα 67 έτη,
- συρρίκνωση των κοινωνικών δικαιωμάτων στην εκπαίδευση και την υγεία…
- Aκόμη,(είναι τρομερή) αυτή η υπακοή στις αγορές ,αντίθετα σε αυτά που αρέσκεται ( ο λαός- οι Ισπανοί) (που υιοθετεί) η κυβέρνηση Ζapaterο, η οποία «κάνει ένεση» στις τράπεζες με δημόσιο χρήμα και υπακούοντας στο «Διεθνές Νομισματικό Ταμείο» και στην οικονομική πολιτική της Ε.Ε .
Από την άλλη πλευρά, η Μέρκελ ισχυρίζεται ότι οι Ισπανοί εργάζονται και έχουν περισσότερες διακοπές, κάτι που είναι λάθος.
Ταυτόχρονα, ο βασικός μισθός των Ισπανών για 8 ώρες εργασίας είναι 800 ευρώ.
Ταυτόχρονα, ο βασικός μισθός των Ισπανών για 8 ώρες εργασίας είναι 800 ευρώ.
Ένα ενοίκιο σε μια υποβαθμισμένη συνοικία στα περίχωρα της Μαδρίτης για ένα τριάρι είναι 600 ευρώ.
Εδώ και δύο χρόνια θα μιλάγαμε για «μεσαία» τάξη στην Ισπανία, τώρα αυτή βρίσκεται στα «χαμηλά» επίπεδα.
Επίσης, υπάρχει η γενιά που την λένε “ni –ni” που ορίζεται από τα ΜΜΕ σαν τη γενιά των νέων που ούτε σπουδάζουν, ούτε εργάζονται και που κάνουν μόνο «Botellon» (δηλαδή πίνουν όλοι μαζί σε πλατείες και σε πάρκα το Σαββατόβραδο), παράδοξο γεγονός, την ίδια στιγμή τα ΜΜΕ επιμένουν πως πρόκειται για την γενιά με την καλύτερη εκπαίδευση στην ιστορία της Ισπανίας, με ακριβά μεταπτυχιακά που κόστισαν πολλές θυσίες στους γονείς τους. Και να λοιπόν, που αυτή η γενιά προσπαθεί να οργανωθεί με την αλληλεγγύη και την στήριξη των «περισσότερων».
«Λαοί της Ευρώπης ξεσηκωθείτε»..και άλλα παρόμοια (συνθήματα).
Είναι αξιοθαύμαστοι αυτοί οι νέοι διοργανωτές των «DRY» και «Αcampada Sol»: πανεπιστημιακοί που βρίσκονται σε ανεργία, και οι ιθύνοντες, οι οποίοι πήραν την πρωτοβουλία, που έλαβε τέτοιες διαστάσεις μέσω Facebook και Twitter.
Στην ανεργία βρίσκεται το 43% των Ισπανών κάτω των 35 ετών. Και στην «Αcampada Sol» όλο και περισσότερο ενήλικοι και συνταξιούχοι παρευρίσκονται εκεί, βοηθούν και φέρνουν στους διαδηλωτές φαγητό και νερό-το αλκοόλ απαγορεύεται-και προσφέρουν συνδέσεις wi-fi ,μεταφράσεις για το Διεθνή Τύπο, νομικές συμβουλές δικηγόρων, φύλαξη παιδιών, πρώτες βοήθειες, δημιουργική απασχόληση των παιδιών, καλλιτεχνικά, όπως επίσης (συμμετέχουν) και τόσοι άλλοι επαγγελματίες που έχουν θέσει τους εαυτούς τους στην εξυπηρέτηση της κατάστασης.
Ήμουν την Παρασκευή τα μεσάνυχτα στην «Puerta del Sol» στην συμβολική πράξη της έναρξης της «Junta Electoral Central» προεκλογικά. Η απαγόρευση της συγκέντρωσης της Junta Electoral Central δεν ήταν καθοριστική, ώστε ο Υπουργός Rubalcaba να δώσει διαταγή στην αστυνομία να τους διαλύσει. Μπράβο, οι επίσημες πληροφορίες μιλάνε για 25000 άτομα, αλλά σας διαβεβαιώνω πως όλοι οι παρακείμενοι δρόμοι ήταν γεμάτοι. ’Ηταν πάνω από 100000 άτομα όλων των ηλικιών και υπό διαφορετικές συνθήκες ο καθένας . Η ηλεκτρονική μας λίστα του F7 είναι γεμάτη ανταλλαγές απόψεων και συζητήσεις με πληροφορίες παρακάτω.
Θα είναι δύσκολο για το “DRY’’ να μην παρεκλίνει στο λαικισμό και να οργανώσει (μετά από αυτές τις εκλογές της Κυριακής όπου η δεξιά, το PP, θα πάρει μαζικούς ψήφους, δυστυχώς ,από τη γενική δυσαρέσκεια της διαχείρισης της κρίσης του PS του Zapatero,) ένα «δρόμο» έξω από τα σημερινά πολιτικά κόμματα, για να έχουμε θετικά αποτελέσματα στην πολιτική ζωή της κοινωνίας ,που είναι τόσο επισφαλής στην Ισπανία. Αλλά στη συνέχεια …….
Εμείς οι ψυχαναλυτές, χωρίς ιδεολογικές πλάνες ενδιαφερόμαστε πραγματικά για αυτό που είναι σύμπτωμα μέσα στην κοινωνία σχετικά με το πώς το DC μέσα σε τέτοια κρίση εκδηλώνει το «σκάσιμο του λάστιχου» για να «διπλασιαστεί στο αναπόφευκτο γύρισμα του τροχού».
Αυτό που μένει είναι τα υποκείμενα να μην αναδιπλωθούν τόσο εύκολα και συρρικνωθούν σε παραγωγούς –καταναλωτές και μέσα στην ανασφάλεια της ύπαρξης τους μείνουν εγκλωβισμένοι στο ασυνείδητο τους και τα συμπτώματα τους που «αποστατούν» εξαιτίας της επιχείρησης της αγοράς που τείνει να τους διχάσει.
Για αυτό το λόγο, λοιπόν, βλέπω αυτό το οποίο επιβεβαιώνει η ετερογένεια αυτού που εκδηλώνουν τα υποκείμενα στις πλατείες της Ισπανίας ,μετά τον ξεσηκωμό στις πλατείες του αραβικού κόσμου και το φυτίλι που ξεκίνησε να εξαπλώνεται μέσω των νέων και των κοινωνικών δικτύων στον κόσμο.
Φιλικά,
Carmen Galliano.
Ψυχαναλύτρια, Μέλος της σχολής του ΛΑΚΑΝΙΚΟΥ ΠΕΔΙΟΥ & του ΦΟΡΟΥΜ ΤΗΣ ΜΑΔΡΙΤΗΣ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ : Σταματούλα Χρυσού
ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ «ΝΕΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ»
ΆΜΕΣΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΣΚΟΠΙΚΟΥ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΝΤΟΠΙΩΝ ΜΕΤΑΠΡΑΤΩΝ ΤΟΥ
Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΠΡΟΛΗΨΗΣ
Η συγκέντρωση «αγανακτισμένων πολιτών» κάθε βράδυ στις πλατείες της Χώρας είναι ένα γεγονός που μπορεί να αξιολογηθεί θετικά, εφόσον θεωρηθεί απαρχή ευρύτερων κινητοποιήσεων ομάδων ανθρώπων οι όποιοι μέχρι τώρα δεν είχαν έντονη συμμετοχή στο πολιτικοκοινωνικό γίγνεσθαι μέσω των «παραδοσιακών» τρόπων οργάνωσης. Στην αρχή αυτών των κινητοποιήσεων υπήρχαν αρκετά ερωτηματικά σε πολλούς από τους πολίτες που συμμετείχαν ενεργότερα στα κοινωνικά δρώμενα (π.χ. με την έντονη παρουσία τους στον συνδικαλισμό, στα κινήματα) .Αυτά τα ερωτηματικά τα προκαλούσε η «αλλεργία» πολλών διαδικτυακών κηρύκων αυτών των συγκεντρώσεων απέναντι στα πολιτικά κόμματα, αλλά και τα συνδικάτα.
Οι δυνάμεις του πολυεθνικού κεφαλαίου δίνουν λυσσαλέα την τελευταία τους μάχη έτσι, ώστε όσα μάζεψαν τα τελευταία χρόνια ληστεύοντας κάθε κοινωνική και παραγωγική ικμάδα σε κάθε γωνιά του πλανήτη, όχι μόνο να μη χαθούν, αλλά και να γίνουν πολλά περισσότερα!
Δυστυχώς η μικρή χώρα μας έχει γίνει ένα σημαντικό χαράκωμα σε αυτή τη μάχη.
Είναι αλήθεια ότι ζητείται η ενότητα και συστράτευση ευρύτερων δυνάμεων του κόσμου της Εργασίας όχι μόνο για κρατηθεί το χαράκωμα, αλλά για να γίνει έστω μια αποτελεσματική προέλαση. Απαιτείται λοιπόν ενότητα μπροστά στον κίνδυνο του αφανισμού. Όμως αυτή δεν μπορεί να επιτευχθεί εν αγνοία των κοινωνικών και ευρύτερα πολιτισμικών χαρακτηριστικών του κάθε εργαζόμενου, αλλά στη βάση της ανάδυσης των κοινών χαρακτηριστικών και διεκδικήσεων και της σχετικοποίησης όσων διαφορών δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία στον παρόντα χρόνο.
Υπάρχει μιαν Ελπίδα -διάχυτη και ακόμα ανέκφραστη- σε μεγάλα και πληττόμενα τμήματα του Λαού: «Η πίεση της Πλατείας» να οδηγήσει επιτέλους στην σύμπηξη ενός συμμετοχικού, δημοκρατικού, πρωτοποριακού και προπάντων αποτελεσματικού Μετώπου Αντίστασης απέναντι στις δυνάμεις του καιροσκοπικού πολυεθνικού κεφαλαίου και των ντόπιων μεταπρατών του. Η «Πλατεία» με τους «νέου τύπου» (καταχρηστικά ας τους πούμε έτσι) κοινωνικούς αγώνες στους οποίους συμμετέχουν και μεγάλες ομάδες πολιτών οι οποίες μέχρι τώρα φαίνεται να μην είχαν τόσο ενεργό ρόλο στις «παραδοσιακού τύπου» κινητοποιήσεις
Ας μην υποτιμηθεί όμως και ο κίνδυνος ανάδυσης λύσεων «μεσσιανικού, ολοκληρωτικού τύπου», όταν η αγανάκτηση δεν κατορθώσει να εκφραστεί μέσα από δημοκρατικού, πολιτικού τύπου συσσωματώσεις .
Αλήθεια γιατί τα συνδικάτα των Εργαζομένων δυσκολεύονται να παίξουν αυτόν τον ρόλο; Τουλάχιστον γιατί καθυστερούν σε σχέση με τις ανάγκες των καιρών;
Η πρώτη αιτία που θα σκεφτεί κανείς είναι ο «τυφλός» κομματισμός.
Είναι αδύνατο να ζητάμε από πολιτικώς δρώντα υποκείμενα σαν τους συνδικαλιστές να μην έχουν τοποθετηθεί απέναντι στα κυρίαρχα πολιτικά ρεύματα των καιρών και στα σχήματα με τα οποία τα ρεύματα αυτά εκφράζονται στην χώρα μας . Αυτό όμως απέχει πολύ από την εξυπηρέτηση της στενής κομματικής τακτικής, η οποία συχνά εμποδίζει την ανάδυση μιας πληθυντικής δυναμικής στη βάση μίνιμουμ συμφωνιών που στους χώρους δουλειάς είναι υπαρκτές. Πολύ περισσότερο μάλιστα που ο κομματισμός εκφράστηκε τα τελευταία χρόνια στον χώρο των συνδικαλιστικής παράταξης του ΠΑΣΟΚ (και της ΝΔ σε μικρότερο βαθμό), με την αυτόματη αλλαγή πόστων από αυτό του συντονισμού των εργατικών αγώνων σε αυτό της κυβέρνησης. Και πολύ χειρότερα ακόμα, όταν συνδικαλιστές κλήθηκαν να υπηρετήσουν ένα κυβερνητικό πρόγραμμα ριζικά αντίθετο από αυτό που φραστικά τουλάχιστον διεκδικούσαν από το προηγούμενο πόστο τους. Αυτή η υποκριτική τακτική αποκάρδιωσε πολλούς εργαζόμενους, διότι έβλεπαν ότι ακόμα μια φορά η δύναμη της συνάθροισής τους υφαρπάζεται από «μεσάζοντες» κυβερνήσεων που παίρνουν όλο και πιο βαθειά αντεργατικά μέτρα. Το χειρότερο, στο βαθμό που η «μεσιτεία» αυτή δεν αποκάρδιωσε, αλλοτρίωσε κάποιους εργαζόμενους, αφού άλλαξε τις προσδοκίες τους ...
Άλλες αιτίες είναι η «γραφειοκρατικοποίηση» και η «τιμαριοποίηση» του συνδικαλιστικού κινήματος.
Η ομοσπονδιακή μορφή του συνδικαλιστικού κινήματος της χώρας μας κανονικά θα έπρεπε να διασφαλίζει μια «αλυσίδα αλληλεπίδρασης» της ηγεσίας του κινήματος με τους χώρους δουλειάς με διττό στόχο και την έγκαιρη παρέμβαση για την προάσπιση των δικαίων καθενός εργαζόμενου, όποιον και αν έχει εργοδότη, αλλά και την διαρκή κινητικότητα του κινήματος. Την ευκινησία σε μια «διάταξη μάχης», όπως θα περίμενε κανείς να είναι το «πλάνο» των εργατικών αγώνων.
Αντί για αυτό, όπου οι (καλώς νοούμενες) θεσμικές διευκολύνσεις των συνδικαλιστών ήταν υπαρκτές, οι εκπρόσωποί τους συχνά λειτούργησαν ως μικροί «τοπάρχες», σαν τους κοτζαμπάσηδες της Τουρκοκρατίας ανάμεσα στους ραγιάδες και τους πασάδες, αγνοώντας ότι το διπλανό χωριό μέρα με την μέρα μετατρέπονταν σε «χώρο δουλεμπορίου»..
Έτσι αντί κάποιοι συνδικαλιστές να αξιοποιούν την όποια δική τους σχετική ασφάλεια για να ξεσηκώνουν τους «δούλους» των διπλανών χωριών, σκέπτονταν μόνο το δικό τους, μέχρι που η φωτιά ξέσπασε και κάθε χωριό σήμερα έχει γίνει σκλαβοπάζαρο... Δυστυχώς ξεχάστηκαν κάποιες ιστορικές εμπειρίες του εργατικού κινήματος από κάποιους εργαζόμενους και τους αντιπροσώπους τους. «Λύκε μην φας εμένα, θα σου είναι κάπως δύσκολο, φάε τον διπλανό, που είναι πιο απροστάτευτος», είπαν και έτσι, έχουν ακόμα και σήμερα, μια κάποια επίδραση οι τακτικές «κοινωνικού αυτοματισμού».
Δεν γίνεται να παραγνωριστεί βέβαια το γενικότερο δομικό πρόβλημα στον σύγχρονο «εργασιακό χώρο» της Ευρώπης, λόγω της τεχνολογικής αλλαγής, της νόμιμης πλέον ασυδοσίας του κεφαλαίου και του «κοινωνικού ντάμπινγκ». Η σύνθετη κατάσταση αυτή αποδυνάμωσε τους «παραδοσιακούς τρόπους διεκδίκησης», αλλά και την κοινοτική αλληλέγγυα ταυτότητα που είχε αναπτυχθεί στο παρελθόν ανάμεσα σε εργαζόμενους «αορίστου χρόνου» και εξελισσόμενους μέσα στην ίδια εταιρεία (όλο και λιγότεροι τέτοιοι πλέον υπάρχουν), ή σε εργαζόμενους της ίδιας ειδικότητας (και αυτό πλέον γίνεται ρευστό). Αποτέλεσμα τα συνδικάτα «να τα χάσουν» Πανευρωπαϊκά.. Αυτή η αρνητική δυναμική συνάντησε στη χώρα μας την παραπάνω αναφερόμενη παθογένεια και έτσι ο συνδικαλισμός σχεδόν εξαφανίστηκε ως όπλο από την συνείδηση μεγάλων τμημάτων του κόσμου της Εργασίας.
Τα τελευταία χρόνια όμως, όταν η φτώχεια και η επισφάλεια άρχισαν να κατατρώγουν μεγάλες ομάδες εργαζομένων, άρχισε να αναπτύσσεται ένας δυναμικός συνδικαλισμός σε χώρους δουλειάς ανασφαλείς με μεγάλη εργοδοτική ασυδοσία. Από τους Πιτσαδόρους, τους Κούριερ, μέχρι τους χώρους του Βιβλίου- Χάρτου και σε κάποια πολυκαταστήματα. Εδώ δεν θα συναντήσουμε συνδικαλιστές – προβεβλημένα στελέχη κομμάτων, αλλά ανθρώπους που ο αγώνας τους συχνά έχει ως ρίσκο την απόλυσή τους.
Σε αυτά τα πλαίσια αναπτύχθηκε και ο Συνδικαλισμός στα Κέντρα Πρόληψης.
Οι Εργαζόμενοι στα Κέντρα Πρόληψης δεν νιώθουν εργασιακή επισφάλεια, λόγω της εργοδοτικής ασυδοσίας - αν και η κατάσταση σε ορισμένα από τα 71 ΚΠ δεν είναι και σε αυτό τον τομέα η καλύτερη- αλλά λόγω του τρόπου που έχει στηθεί ο εργασιακός τους χώρος. 71 Κέντρα Πρόληψης είναι Αστικές Μη Κερδοσκοπικές Εταιρείες τους Αστικού Κώδικα (η πιο χαλαρή μορφή Νομικού Προσώπου που θα μπορούσε να βρεθεί..)
• με κύριους εταίρους τους υπερχρεωμένους Δήμους και Περιφέρειες (πρώην Νομαρχίες), χωρίς κάποια «θεσμική πίεση» να καταβάλλουν τα ποσά που τους αναλογούν, αλλά και με την ευκολία να αποχωρήσουν από την Αστική Εταιρεία, όποια στιγμή θέλουν,
• χωρίς πάγια χρηματοδότηση από τον Κρατικό Προϋπολογισμό,
• αλλά στηριζόμενα για την χρηματοδότησή τους σε προγραμματικές συμβάσεις μεταξύ υπουργείων,οι οποίες από την μέρα που υπογράφτηκαν δεν εφαρμόστηκαν ποτέ κανονικά, αφού επί ΝΔ χρωστούσε το Υπουργείο Υγείας και επί ΠΑΣΟΚ το Υπουργείο Εσωτερικών. (π.χ. το 2010 δεν έλαβαν το 50% της χρηματοδότησης)
• με ένα επιστημονικό επόπτη τον ΟΚΑΝΑ, ο οποίος ασκεί και διοικητικά, οικονομικο-λογιστικά καθήκοντα που είναι ασαφή.
Οι Εργαζόμενοι από την πρώτη στιγμή έθεσαν ως στόχο να διαμορφωθεί ένας μόνιμος και δημόσιος χαρακτήρας για αυτή την συνεργασία ανάμεσα στον ΟΚΑΝΑ και στην Αυτοδιοίκηση(και άλλους μικρότερους φορείς των οποίων η οικονομική συμμετοχή είναι συχνά συμβολική). Αυτό θα εδραίωνε βέβαια και την εργασιακή τους ασφάλεια. Αλλά πριν από όλα είχε αποκτήσει και ένα συμβολικό νόημα: Δεν ήταν δυνατό ο συντονισμός όλης αυτής της προσπάθειας για την Πρόληψη, την οποία οι εργαζόμενοι στα Κ.Π. καλούνταν να εμφυσήσουν στις τοπικές κοινωνίες να είχε έναν προσωρινό και ασταθή χαρακτήρα. Δυσκολεύει τους εργαζόμενους καθαρά στο έργο τους !
Το σημειώνω αυτό γιατί οι «καλοθελητές», ακόμα και εντός των εργαζομένων προπαγανδίζουν ότι η εργασιακή ασφάλεια στους καιρούς του «Μνημονίου» δεν εξασφαλίζεται ακόμα και με τον Δημόσιο Χαρακτήρα!! Βεβαίως, όπως και οι πολιτικοί «μέντορες» τους, το θεωρούν μόνιμη κατάσταση, ενώ οι υπόλοιποι εργαζόμενοι το βλέπουν σαν κάτι που ο Λαός σύντομα θα ανατρέψει! Πάντως πέρα από όλα αυτά τα συγκυριακά, η διεκδίκηση του Δημόσιου Χαρακτήρα για την πλειοψηφία των Εργαζομένων των Κ.Π. έχει ένα ηθικό νόημα, το οποίο αρκετοί διαπλασμένοι στις προπαγανδιστικές τακτικές μιας ξεπερασμένης πολιτικής αντίληψης του κυβερνητικού συνδικαλισμού αδυνατούν να κατανοήσουν...
Οι Εργαζόμενοι στα Κέντρα Πρόληψης έδωσαν ένα μεγάλο αγώνα Ενωτικό. Είναι σχετικά λίγοι και οι πολιτικές προτιμήσεις των περισσοτέρων γνωστές. Η Ενότητά τους δεν βασίστηκε σε άγνοια της πραγματικότητας. Απλά άφησαν πρόσκαιρα τις επί μέρους διαφορές μπροστά στην ανάγκη προάσπισης της σοβαρότητας του έργου τους, το οποίο δεν αντιμετωπίζεται με την ίδια σοβαρότητα από την Πολιτεία. Στο ίδιο έργο πάντα έβαζαν το ενδιαφέρον για τα κοινωνικά προβλήματα που συνδέονται με τις Εξαρτήσεις.
Βεβαίως το Σωματείο ως ένα εργαλείο διεκδίκησης, πρώτα από όλα για την επιβίωση των μελών του, δεν μπορούσε να αγνοεί την καθημερινότητα:
Συχνά οι Εργαζόμενοι σε κάποια από τα Κέντρα έμεναν επί μήνες απλήρωτοι, αλλά αυτό που ήταν και είναι το χειρότερο είναι η αίσθηση ότι στο ταμείο υπάρχουν χρήματα μόνο για τον επόμενο μήνα και ότι, αν τα πράγματα συνεχίσουν έτσι, κινδυνεύει να διαλυθεί η αστική εταιρεία. (Τώρα βέβαια, τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα, αφού οι Δήμοι και οι Περιφέρειες χρηματοδοτούνται με το σταγονόμετρο και οι απολύσεις είναι πολύ εύκολες με τα «μνημονικά μέτρα». Συχνά – πυκνά στο παρελθόν αυτό που κράτησε μια υπερχρεωμένη αστική εταιρεία Κ.Π. να μην διαλυθεί ήταν οι αποζημιώσεις που έπρεπε να καταβάλει στο μακράς υπηρεσίας προσωπικό της....)
Φροντίζοντας η «στρατηγική» να μην ταυτίζεται με την «τακτική» και τα «σωστικά μέτρα» με τον στόχο, το σωματείο έδωσε και «την μάχη της καθημερινότητας» για την πρόσκαιρη επιβίωση θεσμού και εργαζομένων. Ακόμα και οι δυο κεντρικές προγραμματικές ανάμεσα στα Υπουργεία και τους φορείς του Κράτους που υπογράφτηκαν και είναι οι μόνες που συνδέουν τα Κ.Π. με το Δημόσιο Λογιστικό ήταν αποτέλεσμα της πίεσης του Σωματείου.
Εδώ υπήρξε η πρώτη και συνεχίζει να υπάρχει μια διαφοροποίηση ενός κομματιού των Εργαζομένων. Αυτοί οι συνάδελφοι θεωρούν ότι ο αγώνας των εργαζόμενων δεν μπορεί να αλλάξει τα ευρύτερα πλαίσια άσκησης πολιτικής και συνεπώς το μόνο που μένει είναι με διάφορους τρόπους το Σωματείο ως καλός «τοπάρχης» να φροντίσει να βρεθεί μια μικρή χρηματοδότηση για να πληρωθούν οι μισθοί. Είναι λογικό, ότι αυτοί οι Εργαζόμενοι πλησιάζουν το Σωματείο όταν τους ζώνουν τα «φίδια» και να θεωρούν υπερβολικό ή και άσκοπο τον αγώνα με μακρά και πιο πολιτική προοπτική. Ωστόσο ξεχνούν ότι έτσι δημιουργείται το πολιτικό κεφάλαιο που θα χρησιμοποιηθεί ώστε να πιεστούν οι Κυβερνήσεις και να δώσουν το λιγότερο μια μικρή «χρηματοδότηση επιβίωσης»..
Αυτή η «υπερκομματική» συμπεριφορά υπήρχε διάχυτη, αλλά ανέκφραστη. Το ότι δεν φρόντισαν οι αντίπαλοι του συλλογικού αγώνα ως στάση ζωής να την συντονίσουν, να την διαπλάσσουν, να την μανουβράρουν για αρκετό καιρό είναι ευτύχημα. Ίσως γιατί το Σωματείο δεν είχε γίνει ακόμα απειλητικό, ή κάποιοι στις Κυβερνήσεις δεν το είχαν δει τόσο απειλητικό, όσο πράγματι μπορεί να γίνει όταν η συντριπτική πλειοψηφία των Εργαζομένων συντονίζεται και σε κάθε γωνιά της Ελλάδας δίνει τον αγώνα της.Η νέα πραγματικότητα του «Μνημονίου» όμως αλλάζει το παιγνίδι. Για περάσει η βίαιη φτωχοποίηση των Εργαζομένων, πρέπει να διαλυθεί κάθε εστία συνδικαλιστικής αντίστασης. Ένα Σωματείο που θεωρείται ηθικό και άξιο συμμετοχής από τους Εργαζόμενους ενός χώρου, είναι κακό παράδειγμα -όσο μικρό κι αν είναι- όταν θέλουν να περάσουν την λεγόμενη «κοινωνική ειρήνη» ...
«Η «Νέα Τάξη» πραγμάτων δεν επιτρέπει τα μεγάλα όνειρα. Ο ρεαλισμός είναι να υποστείλουμε κάθε σημαία, κάθε συλλογικό όραμα της μικρής μας κοινότητας των Κέντρων Πρόληψης.
Πρέπει να προσέχουμε τι λέμε. Δεν είμαστε ώριμοι όταν διαπιστώνουμε κινδύνους που έχουν να κάνουν με την πραγματικότητα του Μνημονίου και το πώς αυτό εκφράζεται στον δικό μας μικρόκοσμο. Ας συμμετέχουμε τυπικά σε μια απεργία που κάνει η ΓΣΕΕ στην χάση και στην φέξη, αλλά να μην έχουμε έναν καθημερινό αγώνα, να μην κάνουμε αυτό δηλαδή που κάνει πλέον όλος ο κόσμος στις πλατείες της χώρας. Α, έτσι γινόμαστε απεχθείς για τους διοικούντες και δεν μας θέλουν να συνομιλήσουμε. Α, η Κυβέρνηση θα μας τιμωρήσει πρώτους και θα μας βάλει άμεσα στη «μέγγενη» των διαλυτικών της σχεδίων..
Πρέπει συνέχεια να αναγνωρίζουμε στην Κυβέρνηση και στη κάθε εξουσία τα ελάχιστα που έκανε και να «ζητάμε ευγενικά» τα πολλά που απομένουν. Να μην «κινδυνολογούμε», όταν μας ζώνει ο κίνδυνος! Να μη βλέπουμε τι γίνεται γύρω μας, (Κι όταν τους λες: «Δεν απαλλάσσεις το εμπρηστή του χωριού, που η φωτιά του απειλεί και το δικό σου σπίτι, επειδή πέρυσι τον κατάφερες να σου δώσει ένα πιάτο φαΐ», θεωρείσαι γραφικός... )
Εμείς είμαστε καλύτερα από τους άλλους, μας προσέχουν. Μην χάσουμε «την εύνοια»... (Την εύνοια που νόμιζε ότι είχε η ΠΑΣΚΕ ΔΕΗ, αλλά στο καιρό του «Μνημονίου», ακόμα και αυτοί πετάχτηκαν σαν άχρηστο εργαλείο διαχείρισης και μάλιστα -φταίχτες και μη- λοιδορούμενοι. Αυτό που κατάλαβε πλέον η ΠΑΣΚΕ ΟΤΑ και διαχώρισε την θέση της..)
Θεωρώ ότι αυτά λίγο- πολύ που αντιπαλεύει το Σωματείο μας έχει να αντιπαλέψει κάθε σωματείο.
Όλα αυτά που αναλύθηκαν και στην αρχή αυτού του κειμένου:
• Τον στείρο «κομματισμό» με την μορφή της «εξουσιομανίας», ο οποίος προκαταβολικά προβάλλεται στους άλλους, που αντιδρούν και αγωνίζονται για την προώθηση των πάγιων στόχων μιας κοινότητας εργαζομένων και την αποτροπή των αντεργατικών σχεδίων. Όχι !είναι «κομματικά κινούμενος», όποιος δείχνει κινδύνους και καλεί τους Εργαζομένους να αντιδράσουν ...
• Τον «διαμεσολαβητικό Κοτζαμπασισμό»: Το Σωματείο δεν είναι πρώτα από όλα μία «ασπίδα» προστασίας των εργαζομένων και ένας πολύμορφος «πολιορκητικός κριός» προώθησης των δικαίων τους, αλλά ένας θεσμός διαμεσολάβησης.
• Τα «γκαιμπελικά ζιζάνια» που ρίχνονται φόρα παρτίδα στην πιάτσα: «Τσακώνονται για το κομματικό συμφέρον.. Όλοι ίδιοι είναι..»
Πιστεύω ότι περισσότεροι συνάδελφοί μου είναι πολλά χρόνια «ψημένοι» στους αγώνες, ώστε «να μη πατήσουν (και αυτή) τη μπανάνα»!
Το σωματείο μας διεκδικεί επινοητικότητα, σύγχρονο λόγο, ευελιξία, φαντασία, συμμετοχικές διαδικασίες... Βέβαια!
Δεν είναι όμως μια συσσωμάτωση στο υπερπέραν. Επηρεάζει και Επηρεάζεται από την περικλείουσα αυτό Κοινωνία. Δεν γίνεται, ακόμα και να θέλαμε όλοι, να το αφήσουν ανεπηρέαστο οι «κοσμοϊστορικές» στιγμές που ζούμε στην Πατρίδα μας.. Αυτό που έχουμε μπροστά μας όμως δεν επιτρέπει την ομφαλοσκόπηση: Η καλόπιστη κριτική μας δυναμώνει, η προσπάθεια σκόπιμης αποδόμησης, όποιας δυναμικής έχουμε κατακτήσει ως Σώμα τα τελευταία χρόνια μας γεμίζει αγανάκτηση, αλλά μας δημιουργεί αντισώματα στα «διαλυτικά βακτήρια» της εξουσίας. Μαθαίνουμε εύκολα..
*Ο Αλέξανδρος Σταθακιός, τελεί επί 6 χρόνια μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου των Εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης.
ΠΗΓΗ: http://www.iskra.gr/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)