Syriza – Δελτίο τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Σάμου για την παραχώρηση του αεροδρομίου της Σάμου σε ιδιώτες.

Syriza – Δελτίο τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Σάμου για την παραχώρηση του αεροδρομίου της Σάμου σε ιδιώτες.

Η τριτοκομματική κυβέρνηση της χώρας ΝΔ –ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ, με συνέπεια και προσήλωση στο σχέδιο δήμευσης της χώρας, προκηρύσσει δύο διαγωνισμούς για την παραχώρηση 22 από τα 37 περιφερειακά αεροδρόμια της χώρας για πολυετή εκμετάλλευση (30 ή 40 ετών), μεταξύ αυτών των αεροδρομίων και αυτό του νησιού μας.

Τα  περιφερειακά αεροδρόμια  –ειδικότερα αυτά των νησιωτικών και δυσπρόσιτων περιοχών αποτελούν αναπτυξιακές και κοινωνικές υποδομές της πατρίδας μας, το στήσιμο των οποίων πλήρωσε ο Έλληνας Πολίτης. Τώρα βίαια, πραξικοπηματικά στην ουσία και χωρίς καμία οικονομική ή άλλη λογική πέρα από την συμμόρφωση στα μνημόνια, γίνονται βορρά για επιτήδειους ιδιώτες κερδοσκόπους που θα στοχεύουν σε άμεσα κέρδη, με όσες θυσίες κάτι τέτοιο συνεπάγεται για τις παρεχόμενες υπηρεσίες από άποψη ασφάλειας.

Σε ανακοίνωσή μας στις 6 Σεπτεμβρίου 2012 για το ίδιο θέμα μεταξύ άλλων σημειώναμε:

«Ο Σαμιακός Λαός έχει βιώσει στο πετσί του το σημαίνει απελευθέρωση και αποκρατικοποίηση μετά την πώληση της Ολυμπιακής, την δήθεν απελευθέρωση των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών που έχει εκτινάξει στα ύψη τις τιμές των εισιτηρίων.

Το πιο πιθανό από την παγκόσμια ιστορία των αποκρατικοποιήσεων είναι ότι θα αυξηθεί το κόστος χρήσης του αεροδρομίου, οδηγώντας σε μεγάλες αυξήσεις και στα εισιτήρια, αλλά και στις άλλες υπηρεσίες του αεροδρομίου. Το έχουμε δει αυτό ήδη με όλα τα «αυτοχρηματοδοτούμενα έργα», όπως για παράδειγμα με τα διόδια στις εθνικές οδούς. Οι ιδιώτες, για να επενδύσουν, θέλουν να έχουν σημαντική κερδοφορία από το αεροδρόμιο της Σάμου, ώστε «να αποσβέσουν» την επένδυση και να έχουν έπειτα «ελκυστικά» κέρδη, που θα δεν τα έχουν αλλού. Ποιος θα το πληρώσει αυτό; Φυσικά ο χαρατσωμένος και γονατισμένος λαός, τον οποίο προσπαθούν να τον παραπλανήσουν ότι με την πώληση της δημόσιας περιουσίας θα μειωθεί το βασανιστήριο που υφίσταται, ενώ και αυτό το σκέλος των μνημονίων του φορτώνει βάρη εις το διηνεκές..

Επιπρόσθετα με ένα τέτοιο «πωλητήριο πανικού», δεν υπάρχει καμία δέσμευση για την καλή λειτουργία.

Ας μη ξεχνάμε ότι η Σάμος είναι ένα παραμεθόριο νησί. Εθνικοί λόγοι επιβάλουν την μη πώληση του αεροδρομίου. Το αεροδρόμιο είναι κοινωνικό αγαθό, που πρέπει να βοηθά τον κόσμο να μείνει στο νησί, να είναι ένα αντισταθμιστικό όπλο για τις δυσκολίες της νησιωτικότητας, τέτοιο δεν μπορεί να είναι ως ιδιωτική επιχείρηση που λειτουργεί με μοναδικό άξονα το κέρδος.»

Στα παραπάνω ας προσθέσουμε και το εξής:

Οι  μικροί και μεσαίοι επιχειρηματίες του νησιού και ιδιαίτερα της περιοχής του Πυθαγορείου, σε εποχές γενικευμένης εμπορικής κρίσης, θα χτυπηθούν ιδιαίτερα,  αφού δίνεται η δυνατότητα στους επενδυτές να δημιουργήσουν εμπορικά κέντρα σε κάθε αεροδρόμιο. Δεν έχουν παρά να ρωτήσουν τους συναδέλφους τους τι έπαθαν όπου δημιουργήθηκαν εμπορικά κέντρα τέτοιου τύπου στο Μαρούσι ή αλλού.

O  ΣΥΡΙΖΑ Σάμου καλεί τον Σαμιώτικο λαό, ο οποίος από την εποχή των Καρμανιόλων, γνωρίζει τι σημαίνει αντίσταση και διώξιμο των αρπακτικών που εποφθαλμιούν τον  μόχθο του,   να αντισταθεί οργανωμένα και ενωτικά στα σχέδια της τρόικας «εξωτερικού» και «εσωτερικού» και τελικά να τα ανατρέψει. Καλεί επίσης τις αρχές του τόπου, να αφήσουν τις υπεκφυγές και να μπουν μπροστάρηδες σε αυτόν τον αγώνα.

Το επόμενο διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ Σάμου θα εργαστεί ενωτικά, έτσι ώστε η τυχόν παραχώρηση του αεροδρομίου να δυναμώσει αποφασιστικά τη μαζική και ανυποχώρητη λαϊκή πάλη.

Η ανατροπή στην Ελλάδα μπορεί να έρθει από μια Αριστερά, δυναμική σε Παγκόσμια κλίμακα

     H μερική επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ τον Μάη και τον Ιούνη του 2012, αλλά και η πραγματική πίεση για «άμεσες και πρακτικές αριστερές λύσεις» στο κοινωνικό και οικονομικό πρόβλημα της Χώρας «έβαλε» ίσως «στον πάγο» την αναζήτηση μιας αριστερής ταυτότητας που θα υπερβαίνει το μέτωπο αντίστασης στον νεοφιλελευθερισμό και στον φασίζοντα νεοσυντηρητισμό που επελαύνουν και θα μπορέσει να σταθεί ως «νέα μεγάλη διήγηση»: Ένα αδρό κοινωνικό και πολιτισμικό μοντέλο, που να μπορεί να ειδωθεί ως διάδοχο της συνολικής παγκόσμιας κρίσης του νεοκαπιταλισμού και ταυτόχρονα άξιο να παρακινήσει μεγάλες ομάδες ανθρώπων να του δώσουν υπόσταση, να αγωνιστούν με συνέπεια και σθεναρότητα για την πραγμάτωσή του.

    Δυστυχώς ή ευτυχώς η Ιστορία προχωρά με άλματα και η ανάγκη και ένα «τεθωρακισμένο όχημα μάχης»  των κοινωνικών ομάδων που η Αριστερά εκπροσωπεί λειτούργησε: Ο ΣΥΡΙΖΑ συσπείρωσε με επιτυχία πολλές δυνάμεις από μεταρρυθμιστικές έως επαναστατικές, αλλά που η ίδια η πραγματικότητα τις έκανε να έχουν κοινό φόβο, αλλά και θυμό απέναντι στην χυδαία αγοραία αντίληψη των κοινωνικών πραγμάτων.

Το μέγεθος της σύγκρουσης στην μικρή Ελλάδα μας, που έχει γίνει το υπ’ αριθμόν ένα «χαράκωμα» της μάχης ανάμεσα στις δυνάμεις του Κεφαλαίου και στις δυνάμεις της Εργασίας επιβάλει να έχουμε βαθειά ενότητα, όχι επιφανειακή, Η ενότητα αυτή δεν μπορεί να επιτευχθεί  με την συγκόλληση, αλλά με την ειλικρινή και γενναία κριτική αποτίμηση όλων των αριστερών παραδόσεων. Την αντιπαραβολή τους με τις σημερινές ανάγκες των καταπιεσμένων στον τόπο μας και σε όλο τον κόσμο και μέσα από αυτή την διαδικασία την δημιουργία ενός νέου ανατρεπτικού πολιτικού Λόγου. Μάλιστα δε, όχι ως ένα ακόμα «ακαδημαϊκό» εργαλείο, αλλά ένα νέο πολιτικό «ευαγγέλιο», άξιο μέχρι και να απομνημονευτεί, να γραφτεί στους τοίχους ακόμα και να τραγουδηθεί. Ένα νέο Μανιφέστο πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής αναδημιουργίας με παγκόσμια εμβέλεια. Μία μίνιμουμ συμφωνία σε ένα κείμενο που θα λέει απλά πράγματα, αλλά μεγάλα σε μια σειρά. Ένα σκιαγράφημα της κοινωνίας που θέλουμε .

   

 Έχουν κλείσει τον κύκλο της ζωής τους όλα τα «αριστερά» παραδείγματα:

Σοσιαλιστικό- Σοσιαλδημοκρατικό, Κομμουνιστικό- Επαναστατικό, Νέα Αριστερά.

Αλλά ας ξεκινήσουμε από την Σοσιαλδημοκρατία. Οι σοσιαλδημοκράτες θεωρούσαν ότι μέσα από τους αστικο-δημοκρατικούς θεσμούς (π.χ. εκλογές, βουλή, κυβέρνηση) θα κατορθώσουν βαθμιαία ν’ αλλάξουν την κοινωνία. Η αλήθεια είναι ότι στον Δυτικό κόσμο μεταπολεμικά ο δρόμος αυτός είχε κάποιες επιτυχίες: Επέβαλαν στο Κεφάλαιο τον σεβασμό των εργασιακών σχέσεων. Μέσω της συστηματικής φορολογίας του μεγάλου Κεφαλαίου, από το προϊόν της οποίας χρηματοδοτούσαν κοινωνικές πολιτικές, έφεραν μια μερική «εξισορρόπηση» στην κοινωνία και γενικότερα δημιούργησαν με διάφορες παραλλαγές το σύστημα της «μικτής οικονομίας», όπου το Κράτος είχε την πρωτοκαθεδρία σε ορισμένους τομείς (υποδομές, κοινωνικές υπηρεσίες) και οι ιδιώτες σε άλλους (π.χ. εμπόριο).

Τα τελευταία 25 όμως χρόνια άλλαξαν πλεύση. Αποδέχτηκαν γρήγορα τις αλλαγές στο Παγκόσμιο εμπόριο και τις χρηματαγορές που ξεκίνησε ο αγγλοαμερικανικός άξονας Θάτσερ- Ρήγκαν, αν και ήταν σίγουρο ότι- αργά ή γρήγορα- θα αποσταθεροποιούσαν όλο το πλέγμα εθνικών, αλλά και διακρατικών πολιτικών (μέσω της ΕΟΚ) που στήριζαν το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Κράτος.

Το ερώτημα που μένει για μας σήμερα, το οποίο είναι καίριο για μια τυχόν εκλογική νίκη της Αριστεράς στην Ελλάδα, είναι αν οι Σοσιαλδημοκράτες το έκαναν αυτό επειδή γελάστηκαν και «πρόδωσαν», ή επειδή δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά, αφού δεν ήθελαν- ή δεν μπορούσαν, όπως είχαν δομήσει την κοινωνία- να «πειράξουν» τον «τρόπο της παραγωγής». Και αυτό τη στιγμή που το διεθνές κεφάλαιο, μέσα από την δύναμη των νέων τεχνολογιών και της διαδικασίας της Παγκοσμιοποίησης τους πίεζε μέσω της απειλής της από-επένδυσης. Το πιο λογικό είναι το δεύτερο.

Συναπτή με την αποτυχία της Σοσιαλδημοκρατίας είναι και η αποτυχία εν τέλει του λεγόμενου«Ευρωκομμουνισμού». Εμφανίστηκε σε μία στιγμή που ήταν γνωστές πλέον οι αδυναμίες και τα «ξεστρατίσματα» του Ανατολικού μπλοκ , ενώ  η Δυτική κοινωνία βρισκόταν σε μία φάση ανάπτυξης, αύξησης του οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού κεφαλαίου των εργαζομένων, τόσο που να μοιάζει ότι σε ορισμένα επίπεδα μπορεί να συμβεί και κάποιος "ιστορικός συμβιβασμός".  

Σήμερα, μετά από 3 σχεδόν δεκαετίες επιθετικότητας του Κεφαλαίου, ενάντια στις κατακτήσεις των εργαζομένων, όποιος δεν μπορεί να κατανοήσει το σχεδόν πολεμικό ταξικά υπόβαθρο των διακυβευμάτων της πολιτικής, δεν εκπροσωπεί  μια Δημοκρατική και δημιουργική Αριστερά, αλλά την μεταμφίεση της Δεξιάς.

Αλλά ας έρθουμε στον «υπαρκτό» λεγόμενο σοσιαλισμό. Το σύστημα αυτό έφτασε στο τέρμα, όχι γιατί την πρόδωσαν κάποια πρόσωπα ή κάποιες καταστάσεις, αλλά γιατί ήταν εντελώς πρωτόλεια και προδόθηκε από την ίδια την ανάπτυξη των κοινωνιών στις οποίες επιβλήθηκε και τις βοήθησε να αναπτυχθούν, διότι δεν είχε δυνατότητες συνεχούς προσαρμογής  και έπεσε αναίμακτα σαν  "ώριμο φρούτο"...

Σε αυτό τον κύκλο, παρά τις όποιες ιδεολογικές μετατοπίσεις, εντάσσεται και το παράδειγμα της Κίνας και άλλων σοσιαλιστικών κινημάτων του «Τρίτου» λεγόμενου κόσμου, ακόμα και το «Αραβικό», διότι ο πυρήνας της Πολιτικής και Οικονομικής Διοίκησης παρέμενε τελικά ο ίδιος με τον Σοβιετικό..

Όμως και η «Νέα Αριστερά», που ξεκίνησε από τα πανεπιστήμια της Βόρειας Αμερικής βρίσκεται σήμερα, εν μέσω της όξυνσης της Καπιταλιστικής Κρίσης σε υπαρκτικά ερωτήματα. Η Αριστερά αυτή δομήθηκε, παρά τις πολλές παραλλαγές της, στην ανάγκη υπέρβασης του Εργαζόμενου-Καταναλωτή στο πρόσωπο ενός Πολίτη που φτιάχνει Κοινότητες μέσα από την Αυτονομία του, γνωρίζει τα όρια της δράσης του μέσα στην Φύση και δεν ταυτίζει την Ευημερία του μόνο με την υλική ανάπτυξη. Υπήρχε πολλή κριτική για τα «νέα δεσμά» της Εργατικής Τάξης, ωστόσο τα «νέα δεσμά» ήταν  μέσα σε ένα περιβάλλον συνεχούς οικονομικής μεγέθυνσης, στην οποία και οι φτωχότερες τάξεις συμμετείχαν αν και όχι ισότιμα.  Σήμερα όμως βρίσκει έναν Δυτικό Κόσμο, που ακόμα και αυτός ο βιοπορισμός των πολλών δεν είναι εξασφαλισμένος.

Ενώ λοιπόν μια μέλλουσα «ανατροπή» θα συγκινούσε τους Δυτικούς Πολίτες, εάν είχε χαρακτηριστικά που προέβαλε η «Νέα Αριστερά», από την άλλη η αντίσταση για να ζήσει με μια σχετική αξιοπρέπεια αυτός ο Πολίτης επιβάλλει έναν νέο «πολεμικό σοσιαλισμό», όπου το «μαζικό» και το «μετωπικό» γίνονται ξαφνικά κυρίαρχα. «Μαζικό» και «μετωπικό» όμως δεν είχαν τα παραδείγματα της «Νέας Αριστεράς»…

Ίσως σημερινά παραδείγματα της Λατινικής Αμερικής να είναι πρόσφορα σε αυτό το σημείο, αλλά θα μπορέσει ένα πολιτικό κίνημα, με τις πολιτισμικές καταβολές της Δύσης να περάσει στην σύνθεση αυτών των δύο;  Σύμφυτο ερώτημα είναι πως ο Ευρωπαίος Εργαζόμενος- Πολίτης που είχε συνηθίσει να προασπίζεται τα δικαιώματά του μέσα στο πλαίσιο του «κοινωνικού κράτους», θα βρει τα «πατήματα», έτσι ώστε να «ανοίξει» το «κοινωνικό κράτος» στην νέα δια λεκτική που μόλις παρουσιάσαμε..

Κοντά σε όλες αυτές τις παραδόσεις είναι και όλα τα νέα κινήματα της «αντιπαγκοσμιοποίησης» που έχουν πολλά να πούνε, αλλά ουσιαστικά προϋποθέτουν τους «Βαρβάρους», το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και τις πολυεθνικές που πολεμάνε να περιορίσουν, εμείς όμως εδώ φτάσαμε να σχεδιάζουμε μια κοινωνία χωρίς «Βαρβάρους».

Μοιάζει με γρίφος όλο αυτό; Όχι. Γιατί το νέο «μανιφέστο» δεν θα βγει στο Κενό.

Υπάρχουν αξιώματα- χνάρια που όταν ακολουθηθούν με ειλικρίνεια θα οδηγήσουν με ασφάλεια σε νέους ελπιδοφόρους δρόμους.

Καταρχήν η ίδια η έννοια της Αριστεράς: Αριστερά σημαίνει ριζική αλλαγή των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών υπέρ των κοινωνικών ομάδων που αδικούνται.

Η Αριστερά από κει και πέρα λέμε να είναι ανανεωτική, να επιχειρεί υπερβάσεις.

Ανανεωτικός όμως είναι αυτός που θέτει ερωτήματα για τις ιδέες, πρακτικές κλπ με στόχο να ξεπεραστούν σκληρύνσεις, καθυστερήσεις, στερεοτυπικές συμπεριφορές που ο χρόνος συσσωρεύει πάνω του, έτσι ώστε να γίνει το ίδιο δυναμικό στοιχείο για την κίνηση της ιστορίας με αυτό που ήταν στην αρχή.

Ο ανανεωτικός δεν είναι αναθεωρητικός ως προς τους στόχους του. Δεν είναι υποχωρητικός, ίσα- ίσα είναι πολύ Ριζοσπαστικός. Σαν Ριζοσπαστικός  ζητά αλλαγές βαθιές. Η Ανανέωση είναι η βάση για τον Ριζοσπαστισμό. Αν η ανανέωση δεν στοχεύει με την «αναγόμωση» της κοινωνικής και πολιτικής δυναμικής να προκαλέσει τις πλέον ριζικές αλλαγές, τότε μπορεί απλά να είναι το πρόσχημα της αναθεώρησης αρχών για να διευκολυνθεί η οπισθοχώρηση.

Συχνά επικαλείται η Αριστερά την Ευελιξία. Σε μια μάχη υπάρχουν και τακτικές οπισθοχωρήσεις και ανακωχές. Η στρατηγική όμως δεν αλλάζει. Άρα το ζητούμενο (που πάντα είναι ιστορικά ζητούμενο σε όλα τα πολιτικά κινήματα) να ξεχωρίζεις την στρατηγική από την τακτική. Το θέμα είναι να έχει συμφωνηθεί η Στρατηγική, Όλη αυτή η κριτική αντιπαραβολή όλων των παραδόσεων της Αριστεράς κατατέθηκε για να σημειωθεί ότι η Στρατηγική δεν είναι δυνατόν να είναι απόηχος ούτε μίας εκ των παραδόσεων, ούτε και των τριών μαζί, αλλά ενός νέου όντος της οικογένειάς τους. Από το DNA τους βέβαια, αλλά με νέα γέννηση, όχι ένα τέκνο Φρανκενστάϊν..

Όλοι εμείς που μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ πολεμάμε τον «λειτουργικό θάνατο» της Πατρίδας μας και του Λαού της για αυτή την νέα γέννηση δουλεύουμε μέσα σε πρωτοφανείς συνθήκες πυκνότητας του ιστορικού χρόνου.

Σταθακιός Αλέξανδρος, Μέλος Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Σάμου

Δημοσιεύτηκε στο «ΣΑΜΙΑΚΟΝ ΒΗΜΑ» της 25/2/2013

Αναδημοσίευση SamosTimes

ΣΥΡΙΖΑ ΣΑΜΟΥ: Για την συγκοινωνιακή σύνδεση των νησιών μας

 Για την συγκοινωνιακή σύνδεση των νησιών μας: ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Σάμος, 2  Νοέμβρη 2012 
Η ακτοπλοϊκή σύνδεση των νησιών μας και ιδιαίτερα η βασική  με τον Πειραιά είναι πλέον «στον αέρα»!
Φαίνεται ότι πλέον είναι ζητούμενο το να έχουμε καράβι από και προς τον Πειραιά μόνο 3 φορές την εβδομάδα! Αν και αυτό ήταν πολύ δυσμενής εξέλιξη που από μόνο του γυρνούσε  τον τόπο μας δεκαετίες πίσω, αφέθηκε να περάσει με αποτέλεσμα να πάμε και παρακάτω ! 

 Το ζωτικό μας δικαίωμα για επαφή με «τον έξω κόσμο», που αφορά την υγεία μας, τις ίσες εργασιακές και επαγγελματικές ευκαιρίες, πολλές φορές την συνοχή των οικογενειών μας, έχει  χαθεί σε γραφειοκρατικές διατυπώσεις, πιέσεις εφοπλιστών και ατολμίες υπευθύνων επί του νομικού και οικονομικού εδάφους των Μνημονίων, όπου όλα ανεξαιρέτως θεωρούνται εμπόρευμα και για ξεπούλημα κάτω του κόστους.
Με τα Μνημόνια η Σάμος δεν έχει ζωή. Οι κάτοικοι της πλήττονται διπλά και ως πρόσωπα με την λιτότητα, τους αντεργατικούς νόμους και την φοροεπιδρομή στο λαϊκό εισόδημα, αλλά και με την πλήρη εγκατάλειψη του νησιού σε μια αγοραία αντίληψη, όπου δεν υπάρχει (η κατοχυρωμένη και συνταγματικά) νησιωτικότητα και η κρατική προσπάθεια για άμβλυνση των  δυσκολιών που ανακύπτουν από αυτή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ- ΕΚΜ έχει συγκεκριμένες προτάσεις για τις Συγκοινωνίες. 
Η ακτοπλοΐα για μας αποτελεί κοινωνικό αγαθό. 
Η Ελλάδα είναι η μόνη Ευρωπαϊκή χώρα στην οποία η ιδιωτική πρωτοβουλία έχει τον απόλυτο έλεγχο.
Πρόταση μας είναι η σύσταση Δημόσιου –Κοινωνικού Φορέα Ακτοπλοΐας που θα αναλάβει κυρίως τις γραμμές δημοσίου συμφέροντος.  Υπό τέτοιο πρίσμα βλέπουμε  και την καθημερινή σύνδεση μας τον χειμώνα με τον Πειραιά.
Η πρότασή μας αυτή μπορεί να επικαιροποιηθεί για τις ώρες της εκτεταμένης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που βιώνουμε, μπορεί να τεθεί στον διάλογο των τοπικών κοινωνιών και να συμπληρωθεί.

Παράλληλα είναι ανάγκη να εκδηλωθεί δυναμικά η ανάλογη λαϊκή πίεση για τα αυτονόητα.
Χρειάζεται οι φορείς και ιδιαίτερα οι τοπικές αρχές να εμπνεύσουν την κοινωνία για έναν επίμονο καθημερινό αγώνα που θα κάνει την Κυβέρνηση να ενδιαφερθεί πραγματικά. Ο καιρός των συμβολικών κινήσεων, όπως αυτές που έγιναν πέρυσι μπροστά στους καταπέλτες του Ιεράπετρα, πέρασε. Ας σκεφτούμε και ας υλοποιήσουμε κινητοποιήσεις που θα πλήξουν πραγματικά το γόητρο της υποταγμένης και ήδη αυτοδιαλυόμενης κυβέρνησης, έτσι ώστε να πιεστεί πραγματικά. Δεν πιστεύουμε τις υποσχέσεις που δίνονται και παλεύουμε με σθένος μέχρι να δούμε απτά αποτελέσματα.
Οι τοπικές αρχές ελέγχονται γιατί μέχρι τώρα δεν ακολούθησαν αυτόν τον δρόμο. 
Σήμερα όμως δεν έχουμε  άλλο χρόνο.
ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:
 ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑ ΜΕ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΠΛΟΙΟ
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ  ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΑ ΕΙΣΗΤΗΡΙΑ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΒΟΛΗ «ΠΛΑΦΟΝ»  ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΝΩ.
ΕΠΑΡΚΗ ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΑ ΑΛΛΑ ΝΗΣΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΣΑΜΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΤΗ ΧΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΥΤΙΛΗΝΗ, ΤΙΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ  ΚΑΙ  ΤΑ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ. 
Κανένας αγώνας δεν είναι χαμένος, έστω και αν φαντάζει από την αρχή δύσκολος, γιατί «Όποιος αγωνίζεται μπορεί να χάσει, αλλά όποιος δεν αγωνίζεται είναι σίγουρα χαμένος!» 
 

Θέμης Τζήμας: "Οι χυδαίοι συμψηφισμοί και η έμμεση “αθώωση” της Χ.Α."

Οι χυδαίοι συμψηφισμοί και η έμμεση “αθώωση” της Χρυσής Αυγής.

του Θέμη Τζήμα

Παραμονές της απελευθέρωσης της Ελλάδας από τη γερμανική κατοχή, κατά τις διαπραγματεύσεις για τη συμφωνία του Λιβάνου, ο τότε πρωθυπουργός της εξόριστης κυβέρνησης Γεώργιος Παπανδρέου δήλωνε ότι στην κατεχομένη Ελλάδα όλοι “έσφαζαν”: το ΕΑΜ, οι ταγματασφαλίτες, οι Ναζί κατακτητές. Η αντιπροσωπεία του ΕΑΜ δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία, παρά την ενόχλησή της, σε εκείνον τον ανιστόρητο συμψηφισμό. Στο γεγονός δηλαδή ότι η μεγαλύτερη αντιστασιακή οργάνωση εξισώθηκε με μιας, με τους δοσιλόγους και με τους ίδιους τους κατακτητές, κάτι που δεν έγινε σε καμιά άλλη κατεχομένη χώρα, μηδεμιάς εξαιρουμένης, ακόμα και εκείνων που ελάχιστα θύματα είχαν από την κατοχή που τους είχαν επιβάλλει οι Ναζί, συγκριτικά τουλάχιστον με την Ελλάδα.

Η συνέχεια είναι γνωστή: οι “ίσες” αποστάσεις μεταξύ άνισων καταστάσεων είχαν ως αποτέλεσμα οι δοσίλογοι και οι ταγματασφαλίτες να μετατράπουν αρχικά σε εσωτερικό στρατό καταστολής υπό τη διοίκηση των Άγγλων και κατόπιν στο νέο εθνικό, πολιτικό και επιχειρηματικό κορμό του παρασιτισμού και της υποτέλειας. Από την άλλη, οι αντάρτες του μεγαλυτέρου...
εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος- που από μόνο του θα έπρεπε να είναι διαβατήριο για μια άλλη διεθνή θέση της χώρας μεταπολεμικά και για δημοκρατική οργάνωση εσωτερικά- υπό το βάρος και των τραγικών σφαλμάτων της τότε ηγεσίας του ΚΚΕ διώχθηκαν, βασανίστηκαν και εν τέλει περιθωριοποιήθηκαν ως “αντεθνικά δρώντες”.

Η διδακτική αυτή ιστορική εμπειρία μας δείχνει τρία πράγματα: πρώτον ότι η ουσιαστική ισότητα είναι διαφορετική από την τυπική. Η απολύτως δηλαδή ταυτόσημη αντιμετώπιση ανόμοιων καταστάσεων υπό το πρόσχημα της απόλυτης ισότητας υποκρύπτει την πιο καταφανή εύνοια υπέρ της μιας πλευράς εις βάρος της άλλης. Αυτό το μάθημα για χρόνια μας το παρέδιδαν και οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ με τις δήθεν “ίσες αποστάσεις” μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας σε σειρά ζητημάτων.

Δεύτερον, οι συμψηφισμοί που βασίζονται σε μια τέτοια κραυγαλέα αν και υποκρυπτομένη ανισότητα δεν είναι ποτέ ούτε αθώοι, ούτε προϊόντα άγνοιας. Είναι αποτελέσματα συνειδητού σχεδιασμού, βάσει του οποίου η κοινή γνώμη πρέπει να εξισώσει θύτη και θύμα, πρωτοπορία και αντίδραση, πρόοδο και συντήρηση, πατριωτισμό και φασισμό, ώστε αρχικά μέσα στο γενικό χυλό να απογοητευτεί από όλους, άρα να περιέλθει σε σύγχυση και τελικά να επιστρέψει στην υποστήριξη προς τη “φιλήσυχη” καθεστηκύια σταθερότητα και προς όσους τη διασφαλίζουν. Ακόμα και προς εκείνους που μέχρι πρότινος ήταν οι δήμιοι του λαού. Αν όχι να τους υποστηρίξει τουλάχιστον εκτεταμένα τμήματά της να τους ανεχτούν υπό το φόβο μάλιστα του τι περιμένει όποιους αντιδρούν στο νέο μπλοκ εξουσίας του κατεστημένου.

Τρίτον, το αστικό κράτος που ορκίζεται στη δημοκρατία και ενίοτε στον εσωτερικό πασιφισμό μπορεί να ανεχτεί τα πάντα: την προδοσία, το φασισμό, την οργανωμένη, πολιτική, εγκληματική δράση. Αλλά δεν μπορεί να ανεχτεί ιδίως εν μέσω κρίσης τον παραμικρό κίνδυνο εξ αριστερών εις βάρος των συμφερόντων του. Και για αυτόν ακριβώς το λόγο αν τα πράγματα δυσκολέψουν πολύ θα αξιοποιήσει όλα τα φασιστικά κατακάθια και λοιπά εγκληματικά στοιχεία, ντύνοντάς τα απλά με άλλη στολή.

Προκειμένου μάλιστα να πετύχει το σχέδιο του χυδαίου συμψηφισμού το κατεστημένο επιστρατεύει το λόγο και την πένα των μονίμως “νηφάλιων”, κεντρώων- κεντροδεξιών κατά προτίμηση ή και δήθεν δημοκρατικών- δημοσιογράφων και εξαρτημένων διανοουμένων. Όλων αυτών που θα εμφανίσουν την εικόνα ενός δήθεν ειρηνικού αστικού κράτους, του οποίου την ησυχία συνήθως ξεκίνησε να ταράζει η αριστερά με τις ακρότητές της, προκαλώντας την άνοδο της ακροδεξιάς. Αρχικά θα χρεώσουν στην αριστερά ότι υπήρξε ανόητη- δηλαδή απερίσκεπτη- και κατόπιν ότι είναι ένοχη. Το “όλοι φταίνε” από τις συζητήσεις του καφενείου θα μπει στο κέντρο της δημόσιας συζήτησης για να μετατραπεί σταδιακά στο “η αριστερά φταίει”, ενδεχομένως αφού θα έχει προηγηθεί και μια αυταρχικοποίηση του καθεστώτος. Ας μην ξεχνούμε άλλωστε ότι ακριβώς στη λογική των συμψηφισμών κάποιοι κεντρώοι της εποχής χρέωναν στον Ανδρέα Παπανδρέου την έλευση της χούντας γιατί έλεγαν το είχε παρατραβήξει στην κόντρα του με το παλάτι. Κοινώς για το βιασμό φταίει το θύμα που προκάλεσε με το ντύσιμό του ή που αντιστάθηκε στις ερωτικές προκλήσεις του βιαστή.

Σήμερα παρακολουθούμε κάτι αντίστοιχο, αφενός από μεταμορφωμένους πρώην αριστερούς που αναβαπτίστηκαν στον εκσυγχρονισμό του '90 και στη μνημονιακή “ευτυχία”- κατά Πάγκαλο- και αφετέρου από συνήθη ¨καθωσπρέπει” δεξιά στοιχεία της λούμπεν μεγαλοαστικής μας τάξης. Για την άνοδο της Χρυσής Αυγής λένε φταίει η αριστερά και ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως βεβαίως και το ΚΚΕ και η εξωκοινοβουλευτική αριστερά. Γιατί;

Πρώτον λένε γιατί εισήγαγαν στη δημόσια συζήτηση το δίλημμα μνημόνιο- αντιμνημόνιο και πίσω από το αντιμνημονιακό σύνθημα συντάχθηκε και η ακροδεξιά. Ξεχνούν ότι το δίλημμα μνημόνιο- αντιμνημόνιο το έθεσαν η ίδια η ζωή, η πολιτική του κατεστημένου και οι ανάγκες του λαού, σε βαθμό που και τα συστημικά κόμματα αναγκάστηκαν να υιοθετήσουν ρητορικά αντιμνημονιακή στάση. Δηλαδή σύμφωνα με τη γραμμή του συμψηφισμού η μεν αριστερά είναι ένοχη γιατί αναγνώρισε πριν από τα συστημικά κόμματα την επίδραση της μνημονιακής πολιτικής και το κοινωνικό χάσμα που θα δημιουργούσε, τα δε συστημικά κόμματα είναι αθώα ως προς το ότι με την πρωτοφανούς βιαιότητας πολιτική τους της φτώχειας και της απελπισίας δημιούργησαν εύφορο έδαφος- μέχρι ενός σημείου τουλάχιστον- για την επέκταση του φασιστικού φαινομένου.

Επιπρόσθετα όντως η ακροδεξιά σήκωσε αντιμνημονιακή σημαία ευκαιρίας. Όντως διαμορφώθηκε ένας επιφανειακά αντιμνημονιακός λόγος που αφήνει ανέγγιχτη την κρίση του καπιταλισμού και αναλώνεται στη συνωμοσιολογία και στον εθνικισμό. Όμως αυτός δεν ήταν ο κατεξοχήν αριστερός λόγος. Αντίθετα, όποτε η αριστερά μιλάει για τον καπιταλισμό και τη δομική, όπως και ταξική διάσταση της κρίσης είναι οι παπαγάλοι του κατεστημένου που θα διακόψουν, θα χλευάσουν και θα πλειοδοτήσουν στον δήθεν αντιγερμανισμό, προκειμένου να αθωώσουν τα ξένα και ντόπια αφεντικά τους.

Άλλωστε δεν συνωθήθηκαν ακροδεξιοί και πίσω από το φιλομνημονιακό μπλοκ; ποιος εισήγαγε την ακροδεξιά ρητορική στη Βουλή, ως γεφυροποιός προς τη Χρυσή Αυγή, αν όχι ο Καρατζαφέρης; Δεν είναι ο πρωθυπουργός Σαμαράς αυτός που εκμεταλλεύεται το φόβο των πολιτών με τη ρητορική περί εσωτερικού πολέμου; ή μήπως ξεχνούν κάποιοι ότι το ΛΑΟΣ των Γεωργιάδη και Βορίδη ήταν που στο πρώτο μνημόνιο και στο μεσοπρόθεσμο επαινούσε η τότε κυβέρνηση για την “υπεύθυνη” στάση του;

Δεύτερον επικαλούνται ότι ήταν η αριστερά που νομιμοποίησε τη βία στις διαδηλώσεις των αντιμνημονιακών δυνάμεων και άρα έτσι άνοιξε υποτίθεται το δρόμο στη Χρυσή Αυγή. “Ξεχνούν” φυσικά ότι γιαουρτώματα αλλά και ξυλοδαρμοί υπήρχαν και σε άλλες περιόδους της μεταπολίτευσης, όπως στη δεκαετία του '80 και στην περίοδο Μητσοτάκη. Τόσο από συνδικαλιστές στο πλαίσιο εργατικών αγώνων, όσο και από τραμπούκους της δεξιάς που μάλιστα είχαν τότε προχωρήσει και σε δολοφονία. Ο φασισμός ωστόσο δεν ανέβηκε. “Ξεχνούν” ότι η κατεξοχήν βία, η βία της φτώχειας και της ανεργίας διογκώνεται με ευθύνη της δικής τους πολιτικής.

“Ξεχνούν” οι δυνάμεις του κατεστημένου και οι εξαρτημένοι από αυτές διανοούμενοι ότι το μεταναστευτικό αφέθηκε επίτηδες και συνειδητά να κακοφορμίσει προς όφελος της πλέον παρασιτικής εργοδοσίας και της ιδιωτικής αγοράς ακινήτων.

Μάλιστα λένε ότι η αριστερά αμφισβήτησε πρώτη τους δημοκρατικούς θεσμούς- κατά συνέπεια η Χρυσή Αυγή απλά “παρασύρθηκε” θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε. Λησμονούν ότι τη Βουλή την ευτέλισαν εκείνοι που επέβαλλαν σε κάθε ψηφοφορία εσωκομματική πειθαρχία χωρίς ποτέ κανένα από τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα να έχει συζητήσει και να έχει αποφασίσει στο εσωτερικό του, δημοκρατικά για τη στάση του επί των μνημονίων. Λησμονούν ότι πέρασαν όλα τα κρίσιμα νομοθετήματα με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, χωρίς τον παραμικρό διάλογο. Ξεχνούν το μανιχαϊσμό του μνημονιακού λόγου, το “ή ψηφίζεται ή καταστρεφόμαστε”, την κάλυψη της ασυδοσίας συχνά των δυνάμεων καταστολής εναντίον διαδηλωτών.

Τρίτο και χειρότερο όμως είναι ότι ταυτίζουν κάθε μορφή βίας. Βεβαίως κάθε ιδεολογία εμπεριέχει και βίαιες πτυχές ή/ και εκδηλώσεις. Άλλωστε ήταν οι αστικοδημοκρατικές επαναστάσεις που παρήγαγαν πρώτες εποχές “τρομοκρατίας”. Ήταν το σύγχρονο βιομηχανικό, αστικοδημοκρατικό κράτος που εγκαινίασε τους ολοκληρωτικούς πολέμους. Βεβαίως και η σοσιαλιστική ή κομμουνιστική θεώρηση εμπεριέχει την προσφυγή στη βία ως ένα μέσο πάλης.

Όμως ο φασισμός είναι κάτι διαφορετικό: ο φασισμός είναι ψευτοϊδεολογικοποιημένη βία. Είναι βία με περιτύλιγμα. Είναι στοχοποίηση και περιθωριοποίηση κάθε διαφορετικότητας και κάθε αδυνάμου, είναι λυντσαρίσματα, είναι τραυματισμοί και φόνοι. Σήμερα, στην Ελλάδα- και όχι μόνο- αμφισβητείται αυτό που ο πιο ώριμος από το σημερινό, μεταπολεμικός κόσμος κατάλαβε: ότι ο φασισμός- ναζισμός αποτελεί ένα ιδιαίτερο φαινόμενο, που συνδυάζει αντιδραστικό ρομαντισμό, δράση χωρίς σκέψη, βία, μίσος, θάνατο, υπακοή στον αρχηγό και που στο τέλος καταλήγει σε αιματοχυσία. Ότι για όλα αυτά λοιπόν πρέπει πάντα να ξεριζώνεται από το ίδιο το λαϊκό κίνημα. Το φασισμό δε, δεν τον ξερίζωσαν χάρη σε μια πολιτική “Γκάντι” αλλά χάρη στη θυσία και το αίμα εκατομμυρίων, που θα ζούσαν αν κάποιοι δεν επέλεγαν ως συμμάχους τα frei korps, μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Όσο και να το θέλουν άλλωστε δεν υπάρχει αριστερή Κου- Κλουξ- Κλαν. Δεν υπάρχουν αριστερά πογκρόμ στις βίλες των βορείων προαστίων. Δεν υπάρχουν μαχαιρώματα καπιταλιστών. Και βεβαίως το γιαούρτωμα όσο ενοχλητικό ή κατακριτέο και αν είναι δεν πονάει όσο ο λοστός. Η βρισιά δε σκοτώνει όπως η μαχαιριά. Κανένα άλλο κόμμα πλην Χρυσής Αυγής δεν αποκαλεί κατηγορίες ανθρώπων ως σκουπίδια, ούτε καλεί στον αφανισμό τους. Κανένα άλλο κόμμα πλην Χρυσής Αυγής- μα κανένα- δεν προωθεί τη βίαιη ανατροπή της δημοκρατίας. Κανένα άλλο κόμμα δε λατρεύει τους ναζί ή εκείνους που παρέδωσαν τη μισή Κύπρο στην Τουρκία, προδίδοντάς την.

Δεν είναι ούτε αφελείς, ούτε αθώοι λοιπόν όσοι συμψηφίζουν με χυδαίο τρόπο αριστερά και φασίστες, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και Χρυσή Αυγή, την περιφρούρηση μιας απεργίας με τα πογκρόμ..

Ξέρουν πολύ καλά ποια είναι η δουλειά τους: να ανοίξουν διάπλατα την κερκόπορτα της δημοκρατίας ώστε να την περάσουν οι φασίστες αν τους χρειαστεί το κατεστημένο, προκειμένου να σταθεροποιηθεί. Τώρα ότι σε αυτό πρωταγωνιστούν και διάφοροι τυχοδιώκτες που είναι σε αναζήτηση κομματικής στέγης με θέα στην εξουσία εδώ και τουλάχιστον 10 χρόνια, ε τι να κάνουμε: υπήρξαν και χειρότεροι...

 Πηγή: tvxs.gr

και εδώ: Ελεύθερη Ελλάδα: Οι χυδαίοι συμψηφισμοί και η έμμεση “αθώωση” της Χ.Α.

Για άλλη μια φορά το κράτος πιάστηκε κοιμώμενο

Ημερομηνία: 29/08/2012

Δελτίο τύπου σχετικά με την έλευση 40 Σύρων προσφύγων στο νησί της Σάμου, εξέδωσε η τοπική συντονιστική επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ.

Ολόκληρο το δελτίο τύπου:

Η καθημερινότητα εδώ και για πάνω από έναν μήνα στη Συρία είναι γεμάτη με συγκρούσεις μεταξύ των αντικαθεστωτικών και του στρατού του φονικού καθεστώτος Άσαντ. Στον εμφύλιο σπαραγμό φαίνεται ακόμα μια φορά να έχουν εμπλακεί ξένες δυνάμεις, κάνοντας την κατάσταση ακόμα πιο εκρηκτική.                                                   

Η σφοδρότητα των συγκρούσεων τις τελευταίες μέρες είναι τέτοια που οι νεκροί ανέρχονται σε πάνω από 100 ανά ημέρα. Μεγάλος είναι και ο αριθμός των σφαγιασθέντων αμάχων μεταξύ των οποίων και μικρής ηλικίας παιδιά. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πολλοί είναι οι Σύριοι που αποκλεισμένοι από τα στοιχειώδη και κυνηγημένοι από τη βία του πολέμου εγκαταλείπουν την χώρα τους αναζητώντας άσυλο κατά την διάρκεια των εχθροπραξιών.

Αν και η ελληνική πολιτεία δια στόματος υπουργού διαβεβαίωσε ότι αναγνωρίζει την Συρία ως εμπόλεμη ζώνη και ότι οι Σύριοι που εισέρχονται στην Ελλάδα αναγνωρίζονται ως πρόσφυγες, δεν φρόντισε να προετοιμαστεί ουσιαστικά για την φιλοξενία αυτών των ανθρώπων. Η αστυνομία και το λιμενικό σώμα δεν έχουν καμία επίσημη ενημέρωση με αποτέλεσμα οι πρόσφυγες από τη Συρία να αντιμετωπίζονται ως παράνομα εισερχόμενοι μετανάστες. Στην περίπτωση της Σάμου οι Σύριοι, 40 τον αριθμό, αφού περιμαζεύτηκαν το Σάββατο 26/8 από το λιμενικό, μεταφέρθηκαν σε έναν μη κατάλληλο χώρο του λιμενικού ταμείου, στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο, άντρες, γυναίκες και παιδιά χωρίς να έχουν πρόσβαση στο άσυλο ως σήμερα. Το λιμενικό σώμα χωρίς να έχει την κατάλληλη υποδομή για την φιλοξενία τους έχει αναλάβει την σίτιση και την φύλαξή τους μέχρις ότου μεταφερθούν στα κρατητήρια της αστυνομίας, σε επίσης τραγικές συνθήκες.

Ενώ οι συγκρούσεις στην Συρία μαίνονται για πάνω από έναν μήνα και αναμενόμενο ήταν το νέο αυτό κύμα προσφύγων, η ελληνική κυβέρνηση και ο κρατικός μηχανισμός έκατσαν ως συνήθως με σταυρωμένα τα χέρια. Την ώρα που στην Τουρκία λειτουργούν ήδη 9 καταυλισμοί προσωρινής φιλοξενίας προσφύγων όπου  έχουν πρόσβαση σε φαγητό και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, στην Ελλάδα αναμένεται η αναγνώρισή και η καταγραφή τους, κωλυσιεργούν οι διαδικασίες ασύλου καταπατώνται στοιχειώδη δικαιώματα όπως η κράτηση των ανηλίκων, η σαφής ενημέρωση, η παρουσία μεταφραστών.

Οι πρόσφυγες χτυπούν βέβαια την πόρτα σε μια χώρα καθημαγμένη από τις μνημονιακές πολιτικές και στην Ελληνική Κοινωνία που βρίσκεται σε μεγάλη ανέχεια λόγω αυτών των πολιτικών, ωστόσο η προστασία της στοιχειώδους ανθρώπινης αξιοπρέπειας είναι αξία την οποία κατανοούν ακόμα περισσότερο οι πολίτες που πλήττονται από την οικονομική βία των μνημονίων. Παράλληλα είναι ανάγκη αυτή τη στιγμή να έρθουν στη χώρα μας αυξημένοι οικονομικοί πόροι από την Ευρωπαϊκή Ένωση για την προστασία και την άμεση περίθαλψη των προσφύγων.

Ωστόσο, ενώ ήταν αναμενόμενο ότι θα υπήρχε προσφυγικό κύμα από τη Συρία, του οποίου ένα μεγάλο μέρος θα περνούσε από την Ελλάδα,  άλλη μια φορά φάνηκε η ανικανότητα του ελληνικού κράτους να αντιμετωπίσει έκτακτες καταστάσεις.

 Ζητάμε :

Να λειτουργήσουν άμεσα και αποτελεσματικά οι υπηρεσίες καταγραφής και ασύλου, να μεταφερθούν οι πρόσφυγες σε ανοιχτά κέντρα φιλοξενίας με αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης και για όσο διάστημα συνεχίζονται οι εχθροπραξίες.

Να γίνει ο απαραίτητος ιατρικός έλεγχος.

Να αναλάβουν οι τοπικοί φορείς (Περιφέρεια, Δήμος, Εκκλησία κλπ)  πρωτοβουλίες για την άμεση ανακούφιση των προσφύγων με γνώμονες τον ανθρωπισμό και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Για παράδειγμα τα γυναικόπαιδα θα μπορούσαν να φιλοξενηθούν προσωρινά στην Εκκλησιαστική Κατασκήνωση στον Κότσικα.

http://www.left.gr/article.php?id=6433

ΣΥΡΙΖΑ ΣΑΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ Π. ΤΑΤΣΟΠΟΥΛΟ.wmv

Ο Πέτρος Τατσόπουλος σε Σάμο - Ικαρία

Ο Πέτρος Τατσόπουλος (Ρέθυμνο, 1959)γεννήθηκε στο Ρέθυμνο. Σπούδασε οικονομικά στη Βιομηχανική Σχολή Πειραιά και πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Εργάστηκε ως σεναριογράφος, ασκούμενος κοινωνικός λειτουργός, και σύμβουλος σεναρίων στην κρατική τηλεόραση (ΕΡΤ), δημοσιογράφος και παρουσιαστής στην εκπομπή βιβλίου Πνεύμα Αντιλογίας και παρουσιατής της σειράς ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ 1821".

Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων από το 1989 και μετείχε στο Διοικητικό της Συμβούλιο κατά την περίοδο 2001-2003. Είναι επίσης ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος.

Στις Βουλευτικές Εκλογές του Μαΐου του 2012, εκλέχθηκε βουλευτής με το ΣΥΡΙΖΑ.

Μυθιστορήματα, Διηγήματα και Ανάλεκτα Κείμενα

Οι Ανήλικοι, μυθιστόρημα, Εκδόσεις Υάκινθος, 1980, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2001

Το Παυσίπονο,μυθιστόρημα, Εκδόσεις Εστία 1982, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2004

Κινούμενα Σχέδια, διηγήματα, Εκδόσεις Κέδρος, 1984, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2002

Η Καρδιά του Κτήνους, Εκδόσεις Εστία, 1987, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2005

Η Πρώτη Εμφάνιση, μυθιστόρημα, Εκδόσεις Εστία, 1994, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2006

Ανάλαφρες Ιστορίες, διηγήματα, Εκδόσεις Εστία, 1995, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2001

Παιχνίδι των τεσσάρων,σπονδυλωτό μυθιστόρημα, από κοινού με τους Κώστα Μουρσελά, Γιώργο Σκούρτη και Αντώνη Σουρούνη, μυθιστόρημα, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1998

Κομεντί, διηγήματα, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1999

Πιπέρι στη γλώσσα, ανάλεκτα κείμενα, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2000

Το ραβδί και το καρότο, αναγνώσεις, Εκδόσεις Πατάκη, 2004

Ο ουρανός στο κεφάλι μας, η δίκη της 17 Νοέμβρη, Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2004

Τιμής ένεκεν,μυθιστόρημα, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2004

Πικάντικες Ιστορίες, διηγήματα, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2005

Η καλοσύνη των ξένων, μια αληθινή ιστορία, Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2006

"Νεοέλληνες",πορτρέτα, Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2007

"Ο Σίσυφος στο Μπαλκόνι", νουβέλα, Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2009 [Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών 2009]

"Το βιβλίο για τα βιβλία", η ανάγνωση ως απόλαυση, Εκδόσεις Οξύ, 2010

ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
 Του ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ*
Η εκλογική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ είναι η πιο αισιόδοξη πολιτική εξέλιξη από την αρχή της γιγαντιαίας κρίσης της Ευρωζώνης. Το δίλημμα των εκλογών της 17ης Ιουνίου είναι ξεκάθαρο. Αν σχηματιστεί αριστερή κυβέρνηση που θα εφαρμόσει το ριζοσπαστικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει η δυνατότητα αφενός να βγει η Ελλάδα από την κρίση και αφετέρου να δρομολογηθεί νέα πορεία για την υπόλοιπη Ευρώπη. Αν σχηματίσει κυβέρνηση ο μετριότατος κ. Σαμαράς, η χώρα θα συνεχίσει ακάθεκτη προς την κατάρρευση, που όλα δείχνουν πως δεν θα αργήσει.
Τις τελευταίες μέρες έγινε ξεκάθαρο ακόμη και για τους πιο δύσπιστους ότι η κρίση είναι πανευρωπαϊκή και όχι απλώς ελληνική. Δεν ευθύνεται ο ελληνικός δημόσιος τομέας ούτε η ελληνική διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις για την τεράστια αναταραχή. Το πρόβλημα έχει να κάνει, πρώτον, με την παγκόσμια κρίση που ξεκίνησε το 2007 στις ΗΠΑ και, δεύτερον, με τους μηχανισμούς του ευρώ που διαμεσολάβησαν και επέτειναν την κρίση στην Ευρώπη. Μετά από δύο χρόνια συνεχούς άρνησης και θεωρητικών ακροβασιών -από τα δεξιά, αλλά δυστυχώς και από τα αριστερά- η σκληρή πραγματικότητα σταδιακά γίνεται αποδεκτή από όλους. Ο λόγος είναι απλός. Τη στιγμή αυτή η Ισπανία χρειάζεται ίσως 250-300 δισ. ευρώ τα οποία δεν θα μπορέσει να βρει στις ανοιχτές αγορές και άρα μάλλον θα μπει στο πρόγραμμα "διάσωσης".
Θα ακολουθήσει βίαιη γενίκευση της κρίσης του ευρώ που θα φέρει νέα δεδομένα στην Ευρώπη. Δύο παράγοντες έχουν καταλυτική σημασία. Ο πρώτος είναι τα συμφέροντα του χρηματοπιστωτικού τομέα και κυρίως των τραπεζών. Στην ουσία το τραπεζικό σύστημα της Ισπανίας είναι χρεωκοπημένο, αλλά και της Γερμανίας είναι κάθε άλλο παρά υγιές.
Οι δυνατότητες για τους κυβερνώντες δεν είναι πολύ μεγάλες. Η παροχή ρευστότητας από την ΕΚΤ, την οποία πολλοί θεωρούν ως ένα είδος μαγικού ραβδιού, δεν μπορεί βέβαια να λύσει το πρόβλημα της φερεγγυότητας των ευρωπαϊκών τραπεζών. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να επιτρέψει την τεχνητή αναπνοή, όπως ήδη γίνεται με τις ελληνικές τράπεζες. Οι τράπεζες χρειάζονται νέα κεφάλαια για να διορθώσουν τους ισολογισμούς τους και αυτά μπορούν να προέλθουν μόνο από το κράτος, δηλαδή από τη φορολογία.
Εδώ όμως εμφανίζεται αμέσως ο δεύτερος παράγοντας, δηλαδή η έλλειψη πανευρωπαϊκού κράτους. Ποια χώρα θα δεχτεί να χρηματοδοτήσει με τα λεφτά των φορολογουμένων της τις τράπεζες μιας άλλης, χωρίς σκληρό αντάλλαγμα; Και ποια χώρα θα δεχτεί αδιαμαρτύρητα την άφιξη κάποιου ξένου γραφειοκράτη, ο οποίος θα κομίζει εντολές για το κλείσιμο τραπεζών;
Όποιος νομίζει ότι μπορεί να φτιαχτεί ένας τέτοιος μηχανισμός στα γρήγορα, ώστε να δημιουργηθούν γεγονότα επί του εδάφους τα οποία θα ωθήσουν την Ευρώπη προς την ενοποίηση, απλώς δείχνει πόσο άσκεφτος ή πανικόβλητος είναι. Αυτός ο τυχοδιωκτισμός έστησε και το τερατούργημα της νομισματικής ένωσης που έχει φέρει την Ευρώπη στα πρόθυρα της καταστροφής. Διότι η βασική αιτία της έλλειψης ενιαίου ευρωπαϊκού κράτους είναι η έλλειψη ενιαίου ευρωπαϊκού έθνους.
Οι λαοί της Ευρώπης δεν θέλουν τη δημιουργία ενιαίου έθνους, ή ενιαίου "δήμου", ενώ βεβαίως επιθυμούν τη συνεργασία ή και τη συναδέλφωση. Ούτε και μπορούν τα έθνη να δημιουργηθούν στα κρυφά ή στους δαιδαλώδεις διαδρόμους των Βρυξελλών. Αν το επόμενο διάστημα ληφθούν βεβιασμένες αποφάσεις που θα προδικάζουν την ταχεία εμφάνιση δημοσιονομικής ένωσης, η Ευρώπη θα μπει σε εξαιρετικά επικίνδυνη πορεία που κάλλιστα μπορεί να περιλαμβάνει πολιτική, διπλωματική, ακόμη και στρατιωτική ένταση. Ο λόγος είναι, φυσικά, ότι ο τελικός λογαριασμός θα καταλήξει στη Γερμανία, είτε λόγω διάσωσης των τραπεζών είτε λόγω αθέτησης πληρωμών από πλευράς των χωρών της περιφέρειας.
Δεδομένων αυτών των συνθηκών, η Γερμανία, που είναι η πραγματική πηγή ισχύος στην ΟΝΕ, βρίσκεται ενώπιον μέγιστου προβλήματος. Η οικονομία της παρουσιάζει μέτρια εγχώρια απόδοση, αλλά μεγάλη εξαγωγική επιτυχία, κυρίως προς τις χώρες της Ασίας, τα τελευταία τρία χρόνια. Το τραπεζικό της σύστημα παραμένει εξαιρετικά επισφαλές. Η έκθεση της χώρας στο χρέος της περιφέρειας της ΟΝΕ είναι ήδη τεράστια, αν συνυπολογίσουμε τον δανεισμό της Μπούντεσμπανκ προς τις άλλες κρατικές τράπεζες. Όσο κι αν ξαφνιάζει πολλούς στην Ελλάδα, υπάρχει κίνδυνος κατάρρευσης της γερμανικής φερεγγυότητας, αν συνεχιστεί η μεγέθυνση της έκθεσης σε προβληματικό χρέος άλλων.
Συνεπώς καμία λύση της κρίσης που θα περιλαμβάνει νέες δαπάνες ή γενναιόδωρο δανεισμό σε πανευρωπαϊκή βάση δεν πρόκειται να γίνει εύκολα αποδεκτή από γερμανικής πλευράς. Η γερμανική άρχουσα τάξη αντιλαμβάνεται πολύ καλά το πιθανό κόστος για την ίδια. Το πιθανότερο είναι, λοιπόν, ότι θα συνεχίσει να επιμένει στην πολιτική της λιτότητας που μετακυλίει το κόστος στους άλλους.
Με την πολιτική αυτή διακινδυνεύει φυσικά την κατάρρευση της ΟΝΕ ή την έξοδο μιας ή περισσοτέρων χωρών. Το πιθανότερο όμως είναι ότι η γερμανική άρχουσα τάξη θα το ρισκάρει και, αν όντως προκύψει ένα τέτοιο ενδεχόμενο, θα επιχειρήσει να ελαχιστοποιήσει το κόστος για την ίδια στις νέες συνθήκες. Δεν είναι ασυνήθιστο για μια άρχουσα τάξη να αντιδρά με τέτοιο τρόπο. Στο κάτω-κάτω αυτό έκανε και η ελληνική, όταν το 2010 αρνήθηκε διαρρήδην να δεχτεί την προοπτική της εξόδου, προτίμησε να ρισκάρει εντός της ΟΝΕ κι έφερε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού.
Με αυτά τα δεδομένα, μιά αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα, που θα προχωρήσει, ως οφείλει, στην κοινοβουλευτική ακύρωση των Μνημονίων και στη σταδιακή διαγραφή του χρέους, θα αποτελέσει τρομακτική πρόκληση για τη γερμανική πλευρά. Το τελεσίγραφο που θα κηρύσσει αδυσώπητο πόλεμο θα φτάσει αμέσως, πιθανώς την άλλη μέρα. Άρα τι μέλλει γενέσθαι;
Είναι απολύτως απαραίτητο να μην ενδώσει μια αριστερή κυβέρνηση στις πιέσεις, αν πραγματικά νοιάζεται την Ελλάδα και τον λαό της. Διότι η υποχώρηση θα σημάνει καταστροφή - πολιτική, κοινωνική και οικονομική. Για να το πετύχει όμως αυτό θα χρειαστεί γενική και αποφασιστική λαϊκή κινητοποίηση. Χωρίς αυτήν δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπιστούν οι πιέσεις. Θα χρειαστεί επίσης εναλλακτικό σχέδιο, το οποίο θα πρέπει να περιλαμβάνει την έξοδο από το ευρώ, που μπορεί να επιβληθεί εκ των πραγμάτων. Η έξοδος δεν είναι εμπίπτει βέβαια στην τρέχουσα στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά θα πρόκειται για το άκρον άωτον της ανευθυνότητας να μην υπάρξει πρόβλεψη για λειτουργικό εναλλακτικό σχέδιο. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να προετοιμάζεται η ίδια, όπως και να προετοιμάζει τον ελληνικό λαό. Μπροστά μας έχουμε βαρομετρικό χαμηλό.
Το θετικό είναι ότι υπάρχει η γνώση, η εμπειρία και η θέληση διεθνώς, αλλά και στη χώρα μας, ώστε να αντιμετωπιστεί και αυτό το ενδεχόμενο. Ό,τι και να λέει η τρομοκρατία των ΜΜΕ, όσα προχειρογραμμένα σκαριφήματα περί κόλασης της δραχμής και να δημοσιεύσουν οι οικονομολόγοι της Εθνικής Τράπεζας, η πραγματικότητα είναι ότι η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει την καταιγίδα, αρκεί να υπάρξει κοινωνική συσπείρωση και αποτελεσματική αριστερή ηγεσία.
Δεν πρόκειται ο ελληνικός λαός να μείνει ξεκρέμαστος, όσο κι αν ωρύονται αυτοί που μας έφεραν εδώ. Οι εκλογές της 17ης μπορούν να μας γλιτώσουν από την καταστροφή και να ανοίξουν καινούργιο δρόμο για τα λαϊκά στρώματα.
*Δημοσιεύθηκε στην ΑΥΓΗ το Σάββατο 9/6

ΠΙΤΣΙΡΙΚΟΣ: "Η φαντασία στην εξουσία"

  

Η φαντασία στην εξουσία. 
Δεν έχω καμία αμφιβολία πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ο νικητής των εκλογών της 17ης Ιουνίου. Τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά. Η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές οφείλεται στο ένστικτο της επιβίωσης που διαθέτει η ελληνική κοινωνία.
Δεν ξέρω ποιοι είναι αυτοί που θα ψηφίσουν Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ σε αυτές τις εκλογές αλλά αυτό που ξέρω είναι πως είναι τελειωμένοι. Είναι τελειωμένοι σαν άνθρωποι.
Δεν ερωτεύτηκαν ξαφνικά οι Έλληνες τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα. Δεν μπορούν, όμως, να ψηφίσουν Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ.
Δεν μπορεί μια γυναίκα να ερωτευτεί και να παντρευτεί τον βιαστή της. Ή μάλλον, μπορεί. Αλλά αυτή τη γυναίκα θα την αποκαλούν όλοι «καριόλα». Το χειρότερο είναι πως θα ξέρει και η ίδια ότι είναι καριόλα.
Όποιος Έλληνας διαθέτει έστω και λίγη αξιοπρέπεια δεν πρόκειται να ψηφίσει Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ, μετά τη χρεοκοπία και τον εξευτελισμό της χώρας. Είναι σαν να παραδέχεται πως δεν είναι ελεύθερος άνθρωπος. Είναι σαν να παραδέχεται πως είναι δούλος. Ακόμα χειρότερα: σαν να παραδέχεται πως είναι δούλος και το γουστάρει κιόλας.

Τον ΣΥΡΙΖΑ τον σπρώχνει στην εξουσία η ανάγκη των Ελλήνων για αξιοπρέπεια και σεβασμό – όχι τα χρήματα. Αυτό θα πρέπει να το θυμούνται τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ – αν και δεν θα τους επιτρέψουμε στιγμή να το ξεχάσουν.
Και θα μπορέσει να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ; Ναι. Ίσως όχι τόσο καλά και πετυχημένα όσο το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία αλλά θα καταφέρει.
Σε κάθε περίπτωση, η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει πραγματικότητα ένα από τα κύρια συνθήματα του γαλλικού Μάη του ’68: «Η φαντασία στην εξουσία».
Βέβαια, θα έρθει η φαντασία στην εξουσία όχι επειδή τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ διαθέτουν καμιά αχαλίνωτη φαντασία αλλά επειδή -για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση- θα πρέπει να επιστρατεύσουν όλη τη φαντασία που διαθέτουν.
Μετά από 38 χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, αυτό που θα έχουν να αντιμετωπίσουν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ξεπερνάει και την πιο τρελή τους φαντασία.

Εκδήλωση ΣΥΡΙΖΑ Ευδήλου Ικαρίας με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου 27/5/12

ikariaki.gr.27/5/12 Ανοιχτή Συνέλευση ΣΥΡΙΖΑ στον Εύδηλο Ικαρίας με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Α' Αθηνών (χαιρετισμός ΑΛ. Σταθακιού. Υποψηφίου ΣΥΡΙΖΑ Σάμου-Ικαρίας)

ΘΟΔΩΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ: «ΚΑΙ ΑΝ Η ΤΡΟΪΚΑ ΜΑΣ ΚΟΨΕΙ ΤΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ; »

«ΚΑΙ ΑΝ Η ΤΡΟΪΚΑ ΜΑΣ ΚΟΨΕΙ ΤΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ; »

ISKRA 

Του ΘΟΔΩΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ*
Όσο περνάνε οι ημέρες και πλησιάζουμε προς τις εκλογές της 17^ης Ιουνίου, τόσο οι κυρίαρχοι κύκλοι θα εντείνουν τις τρομολαγνικές παρεμβάσεις τους, με στόχο να ανακόψουν την εκλογική δυναμική της Αριστεράς, και ειδικότερα του ΣΥΡΙΖΑ.
Μην έχοντας να δώσουν καμία προεκλογική υπόσχεση στους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα «για καλύτερες ημέρες», παρά μόνο, για «αποφυγή των χειρότερων», το αστικό πολιτικό σύστημα που είναι μαζί με την ΕΕ συνυπεύθυνο για τη σημερινή τραγική κατάσταση της χώρας, θα επιστρατεύσει το μοναδικό εργαλείο χειραγώγησης πουέχει απομείνει ακόμα στη φαρέτρα του: το φόβο. Το φόβο που είναι άλλωστε και το τελευταίο καταφύγιο κάθε εξουσίας, η οποία έχει απωλέσει και τα τελευταία ίχνη νομιμοποίησής της από τους «από κάτω».
Ένα από τα πλέον προσφιλή επιχειρήματα των τρομολάγνων των δελτίων των 8, και όχι μόνο, είναι πως οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για ακύρωση του Μνημονίου και επιβολή μορατόριουμ στην αποπληρωμή τόκων και χρεολυσίων του δημοσίου χρέους ως έσχατο μέσο πίεσης για τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του, θα οδηγήσουν την όποια κυβέρνηση της Αριστεράς στη δυσάρεστη θέση να μην μπορεί να καταβάλει μισθούς και συντάξεις.
Σύμφωνα με τα επιχειρήματα του αστικού μπλοκ, σε περίπτωση ελληνικής «απείθειας», η τροίκα θα διακόψει την χρηματοδότηση προς τη χώρα μας «βγάζοντας έτσι την πρίζα» από το «δημόσιο ταμείο».
Μάλιστα, ο συλλογισμός αυτός έχει διττή χρήση: είτε επιστρατεύεται για να στοιχειοθετήσει τη δήθεν ανευθυνότητα του ΣΥΡΙΖΑ είτε για να προεξοφλήσει την αναγκαστική ενσωμάτωση μιας οποιαδήποτε κυβέρνησης της Αριστεράς στην ευρύτερη μνημονιακή στρατηγική.
Είναι όμως έτσι; Είναι σε θέση η διακοπή της χρηματοδότησης από την τρόικα να δημιουργήσει ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης στο λαό της χώρας, και μάλιστα, στα πιο ευάλωτα τμήματά του; Ή μήπως πρόκειται για ένα άθλιο όπλο προπαγάνδας που στόχο έχει να τρομοκρατήσει ακόμα περισσότερο ανθρώπους που ήδη ανησυχούν για την κάλυψη βασικών τους αναγκών;
Για να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό θα καταφύγουμε στην παράθεση στοιχείων, σε ταμειακή βάση, τόσο από τον Προϋπολογισμό του 2012[2] όσο και από τις πραγματοποιήσεις της Γενικής Κυβέρνησης (ΝΠΔΔ, ΟΤΑ, Νοσοκομεία κλπ), κατά το α’ τρίμηνο του 2012.
Πριν, όμως, δούμε τα στοιχεία κρίνουμε χρήσιμο να σημειώσουμε πως σε κάθε περίπτωση η καταβολή των μισθών και των συντάξεων αποτελούν την πλέον ανελαστική κατηγορία πληρωμών. Μια οποιαδήποτε κυβέρνηση που δεν φέρει τις πελατειακές δουλείες του σημερινού σάπιου αστικού μπλοκ, μπορεί να περικόψει με πολύ εύκολο τρόπο άλλες δαπάνες που δεν έχουν κανένα κοινωνικό πρόσημο (πανάκριβα εξοπλιστικά προγράμματα, υπερτιμολογημένες προμήθειες/δημόσια έργα ακόμα και με καταγγελίες συμβάσεων κλπ), εξοικονομώντας σημαντικά ποσά.
Ας πάμε όμως στα νούμερα:

Σύμφωνα με τα στοιχεία, τα οποία και παραθέτουμε, οι μισθοί και οι συντάξεις όχι μόνο δεν υπολείπονται των δημοσίων εσόδων, αλλά αντιθέτως βάσει των ετήσιων εκτιμήσεων του Προϋπολογισμού του 2012, βρίσκονται πολύ χαμηλότερα! Για την ακρίβεια φτάνουν το 55% των προϋπολογισθέντων εσόδων, καθιστώντας έτσι προφανές πως παρά τις σοβαρότατες αστοχίες στην εκτέλεση του φετινού Προϋπολογισμού, από πουθενά δεν επιβεβαιώνεται η απίθανη επιχειρηματολογία των εμπόρων του φόβου.

1. Κρατικός Προϋπολογισμός, Εισηγητική Έκθεση, σελ. 44
2. Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, Στοιχεία Γενικής Κυβέρνησης, Μάρτιος 2012

Ή για να το θέσουμε και διαφορετικά, το πρωτογενές[3] ταμειακό αποτέλεσμα τόσο του Κρατικού Προϋπολογισμού όσο και της Γενικής Κυβέρνησης είναι αμφότερα θετικά, οδηγώντας μας στο συμπέρασμα πως το κράτος μπορεί να λειτουργήσει μια χαρά αξιοποιώντας αποκλειστικώς τα ενδογενή του έσοδα. Έτσι ακόμα και αν η τρόικα διακόψει τη χρηματοδότηση, η Δημόσια Διοίκηση, θα μπορεί να λειτουργεί σε αρκετά ικανοποιητικό βαθμό ήδη από την πρώτη στιγμή!
Αντίστοιχα είναι και τα συμπεράσματα στα οποία μπορεί να καταλήξει κάποιος από μια γρήγορη επισκόπηση των ταμειακών πραγματοποιήσεων τόσο του Κρατικού Προϋπολογισμού όσο και της Γενικής Κυβέρνησης κατά το α΄τρίμηνο του 2012.
Σε ότι αφορά τον Κρατικό Προϋπολογισμό αυτός «κλείνει» στο α’ τρίμηνο με ένα υπαρκτό, πλην όμως, σχετικά μικρό, πρωτογενές ταμειακό έλλειμμα, το οποίο ανέβηκε στα €1,726 δις τον Απρίλιο του 2012. Αντίθετα, οι λογαριασμοί της Γενικής Κυβέρνησης κλείνουν με πρωτογενές πλεόνασμα κατά το α΄τρίμηνο.
Ακόμη, λοιπόν, και αν συνυπολογίσουμε τη μεγάλη πτώση των εισπράξεων των φορολογικών εσόδων (κυρίως ΦΠΑ) που πραγματοποιείται εδώ και 1 περίπου μήνα κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει με επιχειρήματα πως η τρόικα μπορεί να οδηγήσει τα πράγματα στο σημείο να μην υπάρχουν λεφτά για μισθούς και συντάξεις.
Αντιθέτως, μάλιστα, μια κυβέρνηση της Αριστεράς, θα μπορούσε σχετικά εύκολα, όχι μόνο να υπερκαλύψει ένα ενδεχόμενο πρωτογενές έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης[4] αλλά και να άρει το βάρος των διαφόρων φορομπηξιών που έχουν επιβληθεί στα λαϊκά στρώματα, με διάφορους τρόπους (φορολόγηση υψηλών εισοδημάτων, συσσωρευμένου πλούτου και εκκλησίας, καταγγελία υπερτιμολογημένων συμβάσεων προμηθειών και έργων κλπ).
Σε περίπτωση, μάλιστα, αναγκαστικής εξόδου από το ευρώ, η κάλυψη του πρωτογενούς αυτού ελλείμματος θα μπορούσε να γίνει και με εκτύπωση χρήματος, χωρίς όμως να υπάρξουν υπερπληθωριστικά φαινόμενα, λόγω του μικρού μεγέθους του.
Κλείνοντας, καλό είναι να σημειωθεί, πως η διατήρηση αυτού του κλίματος κατατρομοκράτησης της κοινής γνώμης για πολιτικές σκοπιμότητες είναι και ο μόνος παράγοντας που δυνητικά μπορεί να οδηγήσει σε φαινόμενα έλλειψης ρευστότητας στην οικονομία. Με άλλα λόγια μια συνεχώς αναπαραγόμενη παραφιλολολογία για μια δήθεν αδυναμία καταβολής μισθών και συντάξεων μπορεί, τελικά, να οδηγήσει τους πολίτες σε “μαζική επιδρομή” στα ATM, φορτώνοντας έτσι ένα ακόμα σοβαρό, πλην όμως απολύτως διαχειρίσιμο πρόβλημα πάνω στις πλάτες της όποιας κυβέρνησης προκύψει στις 17 του Ιούνη…

*Οικονομολόγος, μέλος της Νεολαίας ΣΥΝ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ

http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=7922:2012-05-21-18-58-47&catid=83:aristera&Itemid=200

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΛΗΜΜΥΡΙΔΑ ΣΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ
Πρωτοφανές δημοσιογραφικό ενδιαφέρον έχει προκαλέσει η επίσκεψη της αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ με επικεφαλής τον πρόεδρο του Αλέξη Τσίπρα στο Παρίσι.
Ο Αλέξης Τσίπρας παραχώρησε συνέντευξη τύπου στα ΜΜΕ στο Παρίσι δίνοντας το στίγμα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ επισημαίνοντας παράλληλα τις καταστροφικές συνέπειες του μνημονίου για τη χώρα και τον Ελληνικό λαό.
Το ενδιαφέρον των μέσων ενημέρωσης για τις εξελίξεις στην Ελλάδα και την πιθανότητα εκλογικής νίκης της Αριστεράς είναι πρωτόγνωρο και η συνέντευξη τύπου καλύφθηκε από εκατοντάδες μέσα ενημέρωσης από όλο τον κόσμο ενώ η Ελληνική αντιπροσωπεία δέχτηκε καταιγισμό αιτημάτων για δηλώσεις και συνεντεύξεις από μέσα ενημέρωσης από όλο τον πλανήτη.
Στην συνέντευξη τύπου παραβρέθηκαν ο Εθνικός Γραμματέας του Γαλλικού ΚΚ και Πρόεδρο του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, Pierre LAURENT και ο επικαφαλής στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές του Μετώπου της Αριστεράς στην Γαλλία, Jean – Luc MELENCHON.
Η ελληνική αντιπροσωπεία θα αποτελείται από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, Γιάννη Δραγασάκη, Παναγιώτη Λαφαζάνη και Γιώργο Σταθάκη, το μέλος της ΠΓ του ΣΥΝ, Γιάννη Μηλιό και το μέλος της Ε.Ε. του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, Γιάννη Μπουρνού

Ακολουθεί το κείμενο της συνέντευξης τύπου του Αλέξη Τσίπρα στο Παρίσι.

Δεν ξέρω αν φοβίσαμε την Ευρώπη, αλλά μάλλον την ξαφνιάσαμε απ’ ότι φαίνεται από την παρουσία σας εδώ σήμερα και ίσως αυτός να είναι ένας από τους στόχους μας. Να αναγκάσουμε τις ευρωπαϊκές ηγεσίες να δουν το πρόβλημα. Η κρίση του χρέους δεν είναι ένα ελληνικό πρόβλημα. Αφορά όλους τους λαούς της Ευρώπης και συνεπώς πρέπει να αναζητήσουν μια κοινή ευρωπαϊκή λύση σ’ ένα κοινό ευρωπαϊκό πρόβλημα. Να τους αναγκάσουμε να συνειδητοποιήσουν ότι κανένας λαός, πουθενά στον κόσμο, πόσο δε μάλλον στην Ευρώπη, δεν μπορεί να οδηγείται εθελοντικά στην αυτοκτονία. Γιατί αυτό που συντελείται δυο χρόνια τώρα στην Ελλάδα είναι μια υποβοηθούμενη, στο όνομα μάλιστα της αλληλεγγύης, αυτοκτονία του ελληνικού λαού.

Συνηθίζουμε να μιλάμε για τα προγράμματα της λιτότητας. Αυτό που συνέβη και συμβαίνει στην Ελλάδα δεν είναι απλά ένα πρόγραμμα λιτότητας. Είναι ένα ευρωπαϊκό πείραμα εφαρμογής νεοφιλελεύθερων πολιτικών σοκ που έχει οδηγήσει τη χώρα μπροστά σε μια πρωτοφανή ανθρωπιστικών διαστάσεων κρίση. Και σήμερα βρισκόμαστε εδώ στο Παρίσι, αύριο θα βρεθούμε και στη Γερμανία για να εξηγήσουμε στους ευρωπαϊκούς λαούς, στους Γάλλους και τους Γερμανούς ότι δεν έχουμε τίποτα εναντίον τους. Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε. Στην Ελλάδα δίνουμε έναν αγώνα και για λογαριασμό των Γάλλων και των Γερμανών και όλων των ευρωπαϊκών λαών. Διότι, αν το πείραμα συνεχιστεί στην Ελλάδα, θα εξαχθεί και σ’ όλες τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες και γιατί ο πόλεμος που βιώνουμε στην Ευρώπη δεν είναι ανάμεσα στα έθνη και στους λαούς, αλλά από τη μια μεριά έχει τις δυνάμεις της εργασίας και από την άλλη μεριά έχει αυτό το αόρατο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, τις δυνάμεις των αγορών, τους τραπεζίτες, τους κεφαλαιοκράτες. Και τον αληθινό μας εχθρό είναι δύσκολο να τον καταπολεμήσουμε. Τους πολιτικούς μας αντιπάλους μπορούμε να τους κερδίσουμε και αποδείχθηκε από τον αποτέλεσμα των εκλογών στην Ελλάδα, αλλά τον αληθινό μας εχθρό είναι δύσκολο να τον κερδίσουμε διότι δεν έχει πρόσωπο, δεν έχει πρόγραμμα, δεν είναι κόμμα που κατεβαίνει στις εκλογές και όμως μας κυβερνά. Είναι το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, είναι οι τραπεζίτες και οι κεφαλαιοκράτες, είναι αυτοί που έχουν συνασπιστεί σε μια ευρωπαϊκή ένωση ενάντια στους λαούς και καταπολεμάνε σήμερα τους Έλληνες, θέλουν να καταστρέψουν την Ελλάδα, προκειμένου να μπορέσουν να επιτεθούν στην Ευρώπη, στον πολιτισμό της, στις κατακτήσεις της, στη δυνατότητά της να παίξει έναν ουσιαστικό και αναντικατάστατο διεθνή ρόλο.
Εμείς, λοιπόν, μετά το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μάη βρισκόμαστε μπροστά σε ένα μεγάλο βήμα που είναι έτοιμος ο ελληνικός λαός να κάνει για να ολοκληρώσει τη νίκη του. Να ολοκληρώσει μια μεγάλη ανατροπή στην Ελλάδα, δίνοντας και στέλνοντας και ένα μήνυμα ελπίδας σε όλη την Ευρώπη. Να στείλει στα αζήτητα της ιστορίας το Μνημόνιο της λιτότητας και της καταστροφής και να αναζητήσει από κοινού με τους ευρωπαϊκούς λαούς μια προοπτική επανίδρυσης της Ευρώπης σε μια νέα βάση που θα έχει σαν βασικό συστατικό την κοινωνική συνοχή και την αλληλεγγύη. Είμαστε πολύ χαρούμενοι διότι ακόμα δεν καταφέραμε να πάρουμε την κυβέρνηση στην Ελλάδα, αλλά βλέπουμε ότι ένας άνεμος αλλαγής φυσάει στην Ευρώπη. Το βλέπουμε όχι μονάχα από το ενδιαφέρον σας, αλλά και από το γεγονός ότι όλα όσα μέχρι χθες μας έλεγαν ότι δεν γίνονται σήμερα είναι αναγκασμένοι να τα συζητήσουν. Και είναι αναγκασμένοι να τα συζητήσουν όλα και θα τα συζητήσουν όλα και θα τα αποδεχθούν όλα στο τέλος, διότι ο δικός τους εκβιασμός είναι πολύ πιο αδύναμος από τον πραγματικό τρομοκρατικό εκβιασμό, από την πιθανότητα μιας συνολικής διάλυσης του ευρώ και της Ευρώπης και της ευρωπαϊκής συνοχής.
Πιστεύουμε, λοιπόν, ότι στις 17 Ιουνίου οι δυνάμεις της ελπίδας στην Ελλάδα θα κερδίσουν τις δυνάμεις του τρόμου και του φόβου. Και η Αριστερά θα πετύχει μια σημαντική ιστορική νίκη απέναντι στον ομοϊδεάτη του κ. Σαρκοζί, στον κ. Σαμαρά που αποτελεί μια ιμιτασιόν εκδοχή του κ. Σαρκοζί στην Ελλάδα. Και πιστεύουμε ότι αυτή η νίκη θα αποτελέσει την αρχή σημαντικών ανακατατάξεων και εξελίξεων σε όλη την Ευρώπη προς όφελος όλων των ευρωπαϊκών λαών.

Ερωτήσεις – Απαντήσεις

Ερωτήσεις δημοσιογράφων

• Λέτε ότι είσαστε υπέρ της Ευρώπης, υπέρ της παραμονής στο ευρώ , αλλά την ίδια στιγμή λέτε ότι είσαστε ενάντια στο μνημόνιο που δημιουργήθηκε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις και από την ΕΚΤ. Δεν υπάρχει αντίθεση ανάμεσα σε αυτό; Η καταγγελία του μνημονίου δεν θα οδηγήσει σε έξοδο της Ελλάδας;

Αλ. Τσίπρας: Το αντίθετο. Αντίφαση υπάρχει από αυτούς που υποστηρίζουν ότι μνημόνιο και Ευρωζώνη δεν μπορούν να προχωρήσουν μαζί. Η πολιτική της σκληρής λιτότητας που οδηγεί σε ανθρωπιστική καταστροφή την Ελλάδα είναι μια πολιτική που επιβάλλεται μεν από το μνημόνιο αλλά οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια την ίδια την Ελλάδα σε κατάρρευση χρηματοπιστωτική, σε πιθανή έξοδο από το ευρώ και μια πιθανή έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα διαλύσει συνολικά την Ευρωζώνη. Φανταστείτε την Ευρωζώνη σαν μια αλυσίδα από 17 κρίκους . Αν ένας κρίκος σπάσει, βεβαίως και θα καταστραφεί ο κρίκος αλλά θα διαλυθεί και η αλυσίδα . Συνεπώς, είναι απολύτως παράλογοι όσοι πιστεύουν ότι μπορούν να συνεχίσουν να καταστρέφουν την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό αλλά να διατηρούν την Ευρωζώνη ανέπαφη. Και εμείς ακριβώς επειδή πιστεύουμε ότι οφείλουμε απέναντι στην ιστορία να διατηρήσουμε τη συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης   και επειδή πιστεύουνε στην ιδέα της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης αγωνιζόμαστε για κοινωνική συνοχή στην Ευρώπη. Διότι η ενωμένη Ευρώπη ή θα είναι κοινωνικά δίκαιη και δημοκρατική ή δεν θα υπάρχει.

• Μπορείτε να μας πείτε για την πρόταση της κ. Μέρκελ για το δημοψήφισμα. Είσαστε υπέρ ενός τέτοιου δημοψηφίσματος για την έξοδο από το ευρώ της Ελλάδας και δευτερεύοντος τι έχετε να πείτε στον Φρανσουά Ολάντ  εάν μετανιώνετε το ότι δεν σας δέχτηκε;

Αλ. Τσίπρας: Η κ. Μέρκελ πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι είναι ισότιμη εταίρος στην Ευρωζώνη που δεν έχει ιδιοκτήτες και ενοικιαστές. Και δεν μπορεί να συμπεριφέρεται σε χώρες της Ευρωζώνης σαν να πρόκειται για χώρες προτεκτοράτο των χωρών με πιστοληπτική δυνατότητα 3
Α στην Ευρωζώνη. Η Ελλάδα είναι κυρίαρχο κράτος , ο ελληνικός λαός είναι κυρίαρχος   έχουμε διαδικασίες που προβλέπει το δικό μας σύνταγμα συνεπώς δεν μπορεί η κ. Μέρκελ να ορίζει πότε θα κάνουμε και για ποιο λόγο θα κάνουμε δημοψήφισμα. Σε ότι αφορά τον νέο πρόεδρο της Γαλλίας, θεωρούμε ότι είναι δικαίωμα του να μην δέχεται με βάση το πρωτόκολλο να συναντήσει αρχηγούς κομμάτων και να θέλει να συναντά μονάχα αρχηγούς κρατών είναι απολύτως κατανοητό αλλά πρέπει και ο ίδιος να γνωρίζει ότι πολύ σύντομα θα κληθεί να απαντήσει σε κρίσιμα ερωτήματα.  Και κυρίως θα κληθεί να απαντήσει αν όλα όσα έλεγε προεκλογικά ισχύουν και μετεκλογικά διότι εάν ο γαλλικός λαός έστειλε τον κ. Σαρκοζί να κάνει διακοπές στο Μαρόκο, τον έστειλε όχι για να αντικατασταθεί από κάποιον που θα εφαρμόζει την ίδια πολιτική αλλά από κάποιον που θα την αλλάξει αυτή την  πολιτική.

• Φαίνεται ότι ήδη οι κάλπες θα είναι δημοψηφισματικές οι κάλπες κατά κάποιο τρόπο οι κάλπες; Έτσι δεν είναι; Γιατί είναι αναγκαίο να γίνει ένα επιπλέον δημοψήφισμα;

Αλ. Τσίπρας: Οι εκλογές στην Ελλάδα θα καθορίσουν την πορεία της χώρας το επόμενο διάστημα, θα εκλέξουν, θα διαμορφώσουν τους συσχετισμούς και θα εκλέξουν νέα κυβέρνηση άρα οι εκλογές είναι το αληθινό δημοψήφισμα για την  πραγματική εμπιστοσύνη που μπορεί να δείξει ο λαός στις πολιτικές δυνάμεις . Είναι σαφές για να ολοκληρώσω ότι το δίλημμα και σε αυτή την κάλπη δεν είναι το ψευδές δίλημμα ευρώ ή δραχμή, αλλά είναι το δίλημμα λιτότητα της καταστροφής ή προοπτική ελπίδας με ακύρωση του μνημονίου;

• Σχετικά με το μνημόνιο. Θέλετε να επαναδιαπραγματευθείτε το μνημόνιο; Αυτό όμως σημαίνει ότι υπάρχουν πράγματα μέσα στο μνημόνιο που θέλετε να κρατήσετε και πράγματα που θέτε να απορρίψετε; μπορείτε να μας εξηγήσετε τι θέλετε να απορρίψετε μέσα στο μνημόνιο και τι θα μπορούσατε να κρατήσετε;

Αλ. Τσίπρας: Το μνημόνιο δεν μπορεί να τεθεί υπό διαπραγμάτευση διότι η κόλαση δεν μπορεί να τεθεί υπό διαπραγμάτευση. Το μνημόνιο είναι ένα πρόγραμμα που οδηγεί τον ελληνικό λαό στην κόλαση και στην καταστροφή. Δεν έχουμε να διαπραγματευτούμε κάτι από το μνημόνιο. Ακυρώθηκε από την ψήφο του λαού στις 6 του Μάη και θα μπει οριστικά στην ιστορία από την ψήφο του ελληνικού λαού στις 17 του Ιούνη. Αυτό που χρειάζεται να συζητήσουμε σε ευρωπαϊκό επίπεδο, γι’ αυτό και εμείς θέλουμε να πείσουμε τους ευρωπαϊκούς λαούς και τις ηγεσίες τους είναι ότι πρέπει να διαμορφώσουμε μια διαφορετική στρατηγική, κοινή στρατηγική για όλη την Ευρώπη, να προχωρήσουμε σε μια ουσιαστική  επανίδρυση της Ευρώπης.
Αυτό που χρειάζεται να κουβεντιάσουμε σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι πως θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα του δημόσιου χρέους που δεν απειλεί μόνο την Ελλάδα αλλά όλες τις χώρες του νότου και πολύ γρήγορα και την καρδιά και τον πυρήνα της Ευρώπης.  Άρα εκεί χρειάζεται μια επαναδιαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους και εξεύρεση κοινής λύσης απέναντι στο δημόσιο χρέος των ευρωπαϊκών χωρών.

• Θεωρείτε ότι οι προτάσεις του κόμματος σας διαστρεβλώνονται από τα μίντια;

Αλ. Τσίπρας: Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο άλλωστε το γνωρίζει πάρα πολύ καλά ο  Ζαν Λυκ Μελανσόν από τον τρόπο που αντιμετωπίστηκε από τον ευρωπαϊκό αλλά και από τον γαλλικό τύπο. Όμως τώρα όταν ο λαός μας βάζει μπροστά σε αυτή την μεγάλη ευθύνη είναι αναγκασμένοι όλοι να δουν προσεκτικά τις θέσει μας και τις προτάσεις μας. Όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά γιατί οι προτάσεις αυτές είναι οι μόνες ρεαλιστικές για να αποφύγουμε μια ιστορική τραγωδία στην Ευρώπη συνεπώς κρατήστε αυτές τις προτάσεις γιατί σε λίγο θα δείτε να τις διατυπώνουν και άλλοι αλλά θα έχουν έρθει δεύτεροι.

• Ποια είναι η άποψη σας  για τις δηλώσεις  ηγετών  ευρωπαϊκών κρατών που λένε ότι όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα των εκλογών το μνημόνιο θα πρέπει να εφαρμοστεί. Παρ’ όλο που ο ελληνικός λαός θα έχει επιβάλλει θα έχει ζητήσει την ακύρωσή του;

Αλ. Τσίπρας: Η ουσία σε σχέση με την εφαρμογή ή όχι του Μνημονίου έχει να κάνει με το ότι πρέπει να σταματήσουν οι ηγεσίες των ευρωπαϊκών λαών να ζητούν από τους ευρωπαίους φορολογούμενους να πληρώνουν, να βάλουν τα λεφτά τους σε ένα βαρέλι δίχως πάτο. Διότι το Μνημόνιο, πέρα από απάνθρωπο και βάρβαρο, είναι και απολύτως αναποτελεσματικό. Αν συνεχίσει η εφαρμογή του σε 3-4 μήνες θα είμαστε μπροστά στην ανάγκη 3ου πακέτου στήριξης και 2ης αναδιάρθρωσης του χρέους για την Ελλάδα. Συνεπώς, αυτοί που κάνουν αυτές τις δηλώσεις πρέπει να έχουν επίγνωση ότι ζητάνε κάτι παράλογο. Ζητάνε την επιμονή στο λάθος, πόσο δε μάλλον όταν το ζητάνε ανεξάρτητα από την ετυμηγορία του ελληνικού λαού. Η Ελλάδα είναι η χώρα που έκανε δώρο στην ανθρωπότητα την αξία της δημοκρατίας και σήμερα ο ελληνικός λαός με την ψήφο και τη στάση του είναι αυτός που επαναφέρει την έννοια και την αξία της δημοκρατίας στην Ευρώπη. Συνεπώς, πρέπει οι ηγέτιδες δυνάμεις  της Ευρώπης να συνειδητοποιήσουν ότι δεν μπορούν να προχωρήσουν σε μια Ένωση χωρίς την αξία της δημοκρατίας, χωρίς να σέβονται την επιλογή των λαών.

• Η ερώτησή μου αφορά την ελληνική και ευρωπαϊκή πολιτική. Ποια είναι η στάση σας απέναντι στους μετανάστες χωρίς χαρτιά και ποια είναι πολιτική σας για μια πραγματική ευρωπαϊκή δημοκρατία, εφόσον συνεχίσουμε να υποδεχόμαστε όλους αυτούς τους ανθρώπους…

Αλ. Τσίπρας: Η στάση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων απέναντι στο υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα σήμερα του ΟΗΕ στη μετανάστευση είναι υποκριτική. Διότι προσπαθούν να αντιμετωπίσουν το σύμπτωμα και μάλιστα με όρους που είναι έξω από τις ανθρωπιστικές αξίες και όχι το αίτιο που δημιουργεί το σύμπτωμα. Διότι όσο οι κυβερνήσεις της Ευρώπης επιμένουν να στέλνουν τα εκστρατευτικά σώματα και στρατό στις χώρες εκείνες που βρίσκονται σε εμπόλεμη ζώνη, τόσο θα έχουμε κατατρεγμένους ανθρώπους οι οποίοι θα ψάχνουν να βρουν διαφυγή σωτηρίας στην Ευρώπη. Και η λύση σε αυτό το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι να πνίξουμε αυτούς τους ανθρώπους στα νερά του Αιγαίου, ούτε να τους κλείσουμε σε στρατόπεδα – φυλακές, αλλά η λύση είναι να προσπαθήσουμε να τους εντάξουμε στον κοινωνικό ιστό και να μοιραστούμε με αλληλεγγύη όλες οι χώρες της Ευρώπης αυτό το πρόβλημα. Άρα, εμείς είμαστε υπέρ της αναθεώρησης της συνθήκης του Δουβλίνο ΙΙ και υπέρ της ανάγκης να υπάρξει ένας επαναπροσδιορισμός της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής.

• Υπάρχουν από τις 6 Μάη και μετά αυτοί που λένε ότι θέλουν ανάπτυξη, αλλά μαζί με λιτότητα. Θέλετε μια διαγραφή του χρέους του τύπου του Κίρχνερ στην Αργεντινή.

Αλ. Τσίπρας: Το πρώτο σκέλος της ερώτησης είναι σαν κάποιος να θέλει να έχει ήλιο, αλλά να έχει και βροχή ταυτόχρονα. Ή ήλιο θα έχει ή βροχή. Για το δεύτερο ερώτημα που αφορά την περίπτωση της Αργεντινής πρέπει να δούμε ότι υπάρχουν ομοιότητες, αλλά και μεγάλες διαφορές ανάμεσα στην περίπτωση της Αργεντινής και της Ελλάδας. Δεν θα αναφερθώ στις ομοιότητες γιατί είναι προφανείς, αλλά οι διαφορές είναι ότι η Ελλάδα έχει αυτή τη στιγμή ως εθνικό νόμισμα το νόμισμα που έχει και η Γαλλία και η Γερμανία και η Ιταλία και η Ισπανία. Ενώ η Αργεντινή είχε το δικό της νόμισμα απλά ήταν συνδεδεμένο το πέσο με το δολάριο. Με αυτή την έννοια επαναλαμβάνω αυτό που είπα αρχικά ότι όσοι πιστεύουν ότι μπορούν να δουν το ελληνικό πρόβλημα  αυτόνομα και να βρουν λύση ξεμπερδεύοντας με το πρόβλημα που λέγεται Ελλάδα, είναι απλά ανόητοι και δημιουργούν μεγάλους κινδύνους για την κοινωνική σταθερότητα σε όλη την Ευρώπη.

• Στην περίπτωση που καταγγείλετε το Μνημόνιο και διακόψουν τη χρηματοδότηση οι πιστωτές, πως θα πληρωθούν μισθοί και συντάξεις; Και. Επίσης, με ποιον θα κυβερνήσετε σε περίπτωση που δεν υπάρξει αυτοδυναμία;

Αλ. Τσίπρας: Σε σχέση με το πρώτο ερώτημα πρέπει να σας πω ότι οι μισθοί και οι συντάξεις στην Ελλάδα κινδυνεύουν αν εφαρμοστεί το Μνημόνιο. Διότι το Μνημόνιο προβλέπει ένα ειδικό ταμείο όπου όλα τα έσοδα του κράτους πηγαίνουν εκεί, προκειμένου κατά προτεραιότητα να πηγαίνουν χρήματα στους πιστωτές  και ότι περισσεύει θα πηγαίνει για τους μισούς και τις συντάξεις.
Σε ότι αφορά την αδυναμία να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις εγώ θα σας έλεγα το εξής: η απάντηση για το ότι δεν πρόκειται ποτέ με τόση μεγάλη ευκολία να σταματήσει η χρηματοδότηση στην Ελλάδα έχει δοθεί απ’ αυτά που είπε ο   Jean – Luc MELENCHON. Ο οποίος εισαγωγικά μας εξήγησε με ποιο τρόπο είναι διασυνδεδεμένο το γαλλικό τραπεζικό σύστημα με το ελληνικό τραπεζικό σύστημα , με ποιο τρόπο είναι διασυνδεδεμένη η πορεία και η μοίρα της ελληνικής οικονομίας  με την ευρωπαϊκή οικονομία. Που σημαίνει ότι στην πραγματικότητα μία ενέργεια μονομερή μάλιστα διακοπής της χρηματοδότησης προς την Ελλάδα θα σήμαινε ένα απονενοημένο διάβημα για την ίδια την ευρωζώνη και φυσικά για εκατομμύρια πολίτες σε όλη την Ευρώπη. Εμείς όμως δεν θέλουμε να φτάσουμε έως εκεί. Εμείς δεν είμαστε εδώ για να εκβιάσουμε τις ηγεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης . Είμαστε εδώ για να πείσουμε τους λαούς να αγωνιστούμε και να πιέσουμε τις κυβερνήσεις τους να δουν κατάματα την πραγματικότητα και να συνειδητοποιήσουν ότι έχουν ιστορική ευθύνη να αλλάξουν την πολιτική της λιτότητας που καταστρέφει την Ευρώπη. Και σε ότι αφορά το ερώτημα με ποιους θα κυβερνήσουμε είναι από την πρώτη στιγμή διατυπωμένη η απάντηση μας, εμείς διεκδικούμε μία κυβέρνηση της Αριστεράς. Θα απευθυνθούμε δηλαδή πρωτίστως στις δυνάμεις της Αριστεράς στις δυνάμεις εκείνες που μπορούν να υιοθετήσουν το πρόγραμμά μας.

• Υπάρχει σύμπτυξη μεταξύ Αριστερού μετώπου στην Γαλλία και του ΣΥΡΙΖΑ και πως σκοπεύετε να συνεργαστείτε στο μέλλον;

Αλ. Τσίπρας: Δεν γνωριστήκαμε σήμερα. Είμαστε πολλά χρόνια συναγωνιστές και σύντροφοι στα πλαίσια του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς .  Για εμάς ήταν μια μεγάλη χαρά η σημαντική καταγραφή του   Jean – Luc MELENCHON στις γαλλικές προεδρικές εκλογές γιατί έβαλε στη συζήτηση στην Γαλλία στην ατζέντα τις θέσεις της Αριστεράς για την έξοδο από την κρίση. Και κυρίως γιατί με αυτή τη μεγάλη δύναμη της Αριστεράς στη Γαλλία ο πρόεδρος  Ολάντ γνωρίζει ότι δεν μπορεί με ευκολία να αθετήσει τις υποσχέσεις του και να γίνει ένας Ολαντρέ-ου διότι θα έχει ως αποτέλεσμα αυτό την εξέλιξη που είχαμε και στην Ελλάδα