Δύο άκρως επίκαιρες ταυτότητες της Πολιτικής

ttp://www.e-dromos.gr/dyo-taytothtes/

Δύο άκρως επίκαιρες ταυτότητες της Πολιτικής

Του Αλέξανδρου Σταθακιού*

( Δημοσιεύτηκε στον «Δρόμο της Αριστεράς» 21-2-15, σελ 13)

Τα πρωταρχικά ερωτήματα, ο μεγάλος στόχος και η αξία της συλλογικότητας.

Έχει συμπληρωθεί σχεδόν ένας μήνας από τις εκλογές της 25 Γενάρη, που άλλαξαν το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Πολλοί από μας, ως απλά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, συμμετείχαμε ενεργά στην προεκλογική εκστρατεία και συζητήσαμε πάρα πολύ με πολλούς πολίτες όλων «των αποχρώσεων». Συχνά αυτό που έμπαινε στην κουβέντα, πέρα από τα επίμαχα ερωτήματα για το χρέος, το τέλος της λιτότητας, αλλά και την δυνατότητα ενός «έντιμου συμβιβασμού» με τις Ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις χωρίς διακύβευση των ουσιαστικών δικαιωμάτων του Λαού και της Χώρας, ήταν η ίδια η ποιότητα του πολιτικού λόγου και η ενεργοποίηση όλων των Πολιτών στην Πολιτική μέσα από τις διαδικασίες και τους θεσμούς της Δημοκρατίας. 

Αυτή δε η συζήτηση, ακολουθούσε μετά την απαρίθμηση αιτημάτων και την απάντηση μας να μην συνεχίζουν οι πολίτες στην ατελέσφορη λογική του δίπολου «Κυβερνώντες- Κυβερνώμενοι», αλλά να συμμετέχουν οι ίδιοι στην τελική διαμόρφωση των λύσεων, στην «παραγωγή» της Πολιτικής ξεκινώντας από την ουσιαστική εκπροσώπηση  ενός Εργασιακού ή Κοινωνικού Χώρου και καταλήγοντας στην διαμόρφωση της φυσιογνωμίας της Πολιτικής Εξουσίας, μέσα από την συμμετοχή σε μαζικά, δημοκρατικά Κόμματα αρχών. Επιπλέον, εφόσον πάρα πολλοί από αυτούς εκφραζόταν θετικά για τις διακηρυγμένες αρχές και το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, στους ίδιους τους κεντρικούς άξονες της Πολιτικής μιας ενδεχόμενης (τότε) Κυβέρνησης της Αριστεράς μέσα από την συμμετοχή τους στο Κόμμα μας.

Η «πολιτική διαπάλη» ως επικοινωνιακό προϊόν

 Οι άνθρωποι ήταν απογοητευμένοι και από την ποιότητα της πολιτικής μαζικοποίησης των πρώτων δεκαετιών της μεταπολίτευσης, αλλά και από το ήθος, το ύφος και τις πρακτικές των τελευταίων δεκαετιών όταν η «πολιτική διαπάλη», ήταν τελικά «θέατρο», επικοινωνιακό προϊόν προς αγορά με ψήφους για τους αδαείς. Για τους δε «ξύπνιους», υποταγή έναντι κάποιου εξευτελιστικού τιμήματος σε μια ουσιαστικά «μαφιόζικη πυραμίδα» επιτήδειων που εκφωνούσαν ιδεολογήματα και πολιτικά προγράμματα ως πρόσχημα. Κάποιοι βέβαια, πιο ψύχραιμοι, έλεγαν ότι και να μην είναι ανήθικη αυτή η «πυραμίδα» δεν τους αφορά. Είναι μια γραφειοκρατία που αναπαράγει τον εαυτό της και τίποτα παραπάνω. «Οπότε, ας αναθέτουμε την Πολιτική κάθε τέσσερα χρόνια στους πιο ικανούς και ηθικούς, στους «άριστους», να τους κρίνουμε αποστασιοποιημένα και ας μην εμπλεκόμαστε σε διαδικασίες που διαπιστωμένα έχουν οδηγήσει σε αδιέξοδα».  Τελικά η απαξίωση της Πολιτικής καταλήγει έτσι στην απαξίωση του πυρήνα της Συλλογικότητας.

Αυτές οι «πικρές» διαπιστώσεις γεννούσαν και μεταξύ μας μεγάλο προβληματισμό και συζητήσεις. Πως θα ανατρέψουμε την «λογική της ανάθεσης»; Πως όλος αυτός «ο Κόσμος της Βιοπάλης» που στο όνομά του μιλάμε, θα ενεργοποιηθεί ως συνειδητός και αποφασισμένος εθελοντής μαχητής για την παραγωγική και κοινωνική ανασυγκρότηση της Χώρας μας; Ενεργοποίηση που έχουμε ανάγκη για να αντέξουμε και να παλέψουμε στην δύσκολη διαπραγμάτευση που έχουμε μπροστά μας;

Ας τα πάρουμε όμως ένα – ένα: Είναι κακό η Πολιτική να είναι και Θέατρο;  Να συγκινεί; Ενδεχομένως να συναρπάζει ; Να μιλάει και με έναν άλλο τρόπο πέρα από τα τεχνοκρατικά επιχειρήματα; Να θέτει αξιακά, βαθιά και πρωταρχικά ερωτήματα;  τα οποία, έστω και αν τελικά καταφέρνει να τα απαντήσει στο «μέτρο του εφικτού», τα χρειάζεται προκειμένου να προκαλεί τις συνειδήσεις και τις καρδιές;  Να χρησιμοποιεί τις «μεγάλες διηγήσεις» ως μόνιμη παρώθηση για τα μικρά ρεαλιστικά «βήματα»;  Μήπως με αυτόν τον τρόπο η Πολιτική διαφυλάσσεται από το να είναι φτηνή παράσταση, υποκουλτούρα, παράλληλα με μια δήθεν «επιστημονικότητα» που αφορά τους «ειδικούς»; 

«Κάθαρση»

Υπάρχει –θεωρούμε- τρόπος, η Πολιτική, να γίνει σπουδαία Δραματική Τέχνη, να αναπαριστά τα υπαρκτά κοινωνικά δράματα και να επιδιώκει την «Κάθαρση» με τον τρόπο του αρχαίου δράματος. Δηλαδή να δώσει μιαν απάντηση για τις δυνατότητες και τα όρια των δικών της Αξιών μέσω της επίτευξης, της μερικής επίτευξης, ή ακόμα της μη επίτευξης κάποιων συναπτών  κοινωνικών στόχων. Και για να μην μιλάμε αφηρημένα, μιας και μιλάμε για την Ριζοσπαστική Αριστερά στις μέρες μας:  είναι αναγκαίο να μην ξεχνά στο Πολιτικό της Δράμα αυτά που θέλει μέσω της συλλογικής πράξης να επαληθεύσει:

Δηλαδή ότι οι Ανάγκες των Πολλών είναι πάνω από τα Κεφάλαια των Λίγων,

ότι η Λιτότητα και τα Χρέη είναι κίβδηλες καταστάσεις που χρησιμοποιούνται από αυτούς που θέλουν να γυρίσουν την Ιστορία των Λαών και των Κοινωνιών πίσω,

ότι τελικά όλη αυτή τη τεχνολογική και οικονομική πρόοδος που επιτελέστηκε και σήμερα χρησιμοποιείται για κάμψει δικαιώματα, ανήκει στον κόσμο της Εργασίας και πρέπει να ξαναγυρίσει σε αυτόν.

Αυτά να τα θυμάται η αριστερή Πολιτική, όταν θέλει στο μέτρο του εφικτού κάνει συμφωνίες για τις δανειακές συμβάσεις, ακόμα και αν γνωρίζει κάποιο εμπόδιο και προσωρινό όριο στην διεκδίκηση. Να προσπαθεί να κρατήσει κάτι που μπορεί να κερδίσει, αλλά να μην απεμπολήσει τον μεγάλο στόχο.

Ας δούμε και το δεύτερο: Η Συλλογικότητα, κάθε είδους όχι μόνο η Πολιτική, θέλει κόπο. Έχει αγώνα και αγωνία για την σύνθεση της ίδιας της ουσίας της, αλλά των στόχων της.

Θέλει κότσια για την εκφορά του οικείου Λόγου, για τον ουσιαστικό εναγκαλισμό του Λόγου του Άλλου για την ανάδειξη και την προάσπιση αυτού που πρωτεύει, το οποίο συνήθως είναι αυτό που και ο Άλλος κατανοεί, την καρτερία αλλά και την πειθώ για αυτό που περιμένει. Η πιο ασφαλής διαδικασία που μέχρι σήμερα έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα για αυτή την δουλειά είναι θεσμοί σαν τα κόμματα. Το ίδιο γίνεται  σε άλλο πλαίσιο και στην κάθε οργανωμένη κοινότητα.  Ασφαλώς και δεν είναι εύκολο να μπει κανείς σε αυτή την διαδικασία, αν δεν έχει κίνητρο. Σήμερα όμως όσοι θέλουμε να σηκώσουμε το κεφάλι ψηλά έχουμε κίνητρο.

Συχνά και οι πολιτικές συλλογικότητες  χάνουν την ικμάδα τους και καταλήγουν «γραφειοκρατικές» ή αμοραλιστικές.  Δεν μπορεί όμως να είναι αυτού του είδους η Πολιτική Συλλογικότητα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, όταν θέλει ν’ αλλάξει γρήγορα και αποφασιστικά την Χώρα μας. Αν είναι τέτοια τότε κανείς δεν αξίζει και να την ψηφίζει.

Αν έχει τα προβλήματα της, ενδεχομένως, αλλά έχει μέλλον τότε μπορεί να συμμετέχει και να την αλλάξει με τον τρόπο που περιγράφουμε πιο πάνω.

*Του Αλέξανδρου Σταθακιού, μέλος ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ Σάμου, Περιφερειακός Σύμβουλος Βορείου Αιγαίου με την, παράταξη «Βόρειο Αιγαίο – Γόνιμη Γραμμή»

  ΠΗΓΗ: http://www.e-dromos.gr/dyo-taytothtes/

Δηλώσεις στη "Σαμιακή TV"

"Τι να κάνουμε??" Πρώτες, αλλά όχι καινούργιες, σκέψεις...

H νίκη της Αριστεράς στην Ελλάδα είναι καθαρή.
Στην Ευρώπη τα πράγματα φαίνεται ότι δεν προχώρησαν όσο περιμέναμε. Από την πανευρωπαϊκή λιτότητα και την μεγάλη επίθεση στον κόσμο της Εργασίας, φαίνεται να κερδίζει η άκρα Δεξιά και όχι όσο θα περιμέναμε η ριζοσπαστική Αριστερά..
Ο ΣΥΡΙΖΑ βεβαίως κράτησε και εδραίωσε την δυναμική του.
Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι να δημιουργήσει στέρεη, ανθεκτική, νευρώδη και ευαίσθητη σε σχέση με το κοινωνικό του σώμα "ραχοκοκαλιά" σε όλη την Ελλάδα (Αυτό έδειξαν οι δημοτικές- περιφερειακές).
Να επικοινωνεί σωστά με τον "εγκέφαλο", αλλά να διαθέτει και το δικό της "Συμπαθητικό Νευρικό Σύστημα".
Μόνο έτσι θα μπορεί να αντέξει στο άμεσο μέλλον μια κυβέρνηση με πυρήνα την Αριστερά μέσα σε ένα αντίξοο Ευρωπαϊκό πλαίσιο. 
Θεωρώ, ότι δεν είμαστε μακρυά από αυτό τον στόχο και δεν είναι πολύ δύσκολος.
Φτάνει η πολιτική αριστερά να συναντήσει την κοινωνική αριστερά.
Χωρίς "ιστορικά μεγαλεία" αλλά με ιστορικό βλέμμα.
Χωρίς κομπασμούς και υποτιμήσεις αλλά με διάθεση για συνεργασία, σύνθεση, συν-μετάδοση εμπειριών και γλώσσας.
Βαθύ ριζοσπαστισμό, αλλά όχι απομονωτισμό.
Ρήξεις και ρίσκα επί των πραγματικών διακυβευμάτων και όχι επί των φαντασιακών.
Και τέλος κάτι πολύ σημαντικό: Οι αντίπαλοι είναι "εκεί έξω", (στην πραγματικότητα μια δράκα συμφερόντων).
Διαλεγόμαστε ως συμπολεμιστές σε μια μάχη, στην οποία ή όλοι θα κερδίσουμε ή όλοι θα χαθούμε.

"Σκεφτείτε πόσο καθοριστικές για τη ζωή μας είναι αυτές οι εκλογές"

Φίλοι και Φίλες,

Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους και όλες για την εκτίμηση που εκφράσατε μέσω της ψήφου σας στο συνδυασμό μας «Βόρειο Αιγαίο-Γόνιμη Γραμμή» με επικεφαλής την αγωνίστρια Αγλαΐα Κυρίτση. Δίπλα της και δίπλα μας η ασυμβίβαστη μαχήτρια Ευαγγελία Μαρώλια.

Συστρατευτήκαμε , όλοι όσοι συμμετείχαμε στον περιφερειακό συνδυασμό, με στόχο να στηρίξουμε μια άλλη αντίληψη στην αυτοδιοίκηση. Ένα μοντέλο συμμετοχικής δημοκρατικής έκφρασης, με έμφαση στον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Με στόχευση στα μείζονα προβλήματα του τόπου: Το ακτοπλοϊκό, την ανθρωπιστική κρίση, τις ελλιπείς υποδομές, την παραγωγική ανασυγκρότηση και την ανάπτυξη των νησιών μας με κέντρο τις ανάγκες των κατοίκων τους. 

Προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε μέσω της περιφερειακής αυτοδιοίκησης, άλλο ένα «χαράκωμα μάχης» ενάντια στην εγκατάλειψη του Βορείου Αιγαίου από μια Κυβέρνηση, απλό εκτελεστικό όργανο επιλογών των εσωτερικών και εξωτερικών διευθυντηρίων της πλουτοκρατίας.

Παραμένουμε στα μετερίζια των κοινωνικών αγώνων για το συλλογικό, το ηθικό, το απαλλαγμένο από παλιές παθογένειες και κάθε λογής αγκυλώσεις και εμμονές. 

Συμπατριώτες της Σάμου, της Ικαρίας, των Φούρνων και των άλλων νησιών του Βορείου Αιγαίου. 

Σκεφτείτε πόσο καθοριστικές για τη ζωή μας είναι αυτές οι εκλογές. Αντισταθείτε σθεναρά σε πολιτικές υποταγής στην εξουσία και τις ξενόφερτες προσταγές. 

Μην τους δώσετε το δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν την ψήφο σας ως άλλοθι για να εφαρμόσουν όσα ήδη ψήφισαν στο νέο μεσοπρόθεσμο και όσα ήδη σχεδιάζουν: Δηλαδή νέα μείωση των συντάξεων κι άλλες απολύσεις, ευκαιριακή εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, νέα «χαράτσια», ολοσχερή διάλυση της Υγείας και της Παιδείας. Αντίθετα δημιουργήστε με την ψήφο σας συνθήκες κοινωνικής και πολιτικής απονομιμοποίησης αυτής της Κυβέρνησης. Μόνο έτσι θα σώσουμε τις ζωές μας.

Ψηφίστε με κριτήρια αγώνα και διεκδίκησης και σθεναρής στάσης αλλά και συγκεκριμένων προτάσεων για μιαν «άλλη Ελλάδα», μιαν «άλλη Ευρώπη», έναν «άλλο Κόσμο» που μπορεί να γίνουν πραγματικότητα «εδώ και τώρα» .

Ψηφίστε τους υποψηφίους του ΣΥ.ΡΙΖ.Α για την Ευρωβουλή, ώστε να φτάσει η φωνή της αγωνιστικής αριστεράς στο άντρο της λιτότητας, των μνημονίων. Ψηφίστε τους υποψηφίους του ΣΥ.ΡΙΖ.Α για την Ευρωβουλή, έτσι ώστε, μαζί με τους άλλους συμμαχητές τους, της Αριστεράς, να πολεμήσουν την οπισθοδρόμηση της Ευρώπης σε ένα νέο Κοινωνικό και Εργασιακό «Μεσαίωνα».

Σας ευχαριστώ προσωπικά για κάθε ψήφο στο συνδυασμό μας και υπόσχομαι-υποσχόμαστε όλοι, να την τιμήσουμε με ΑΓΩΝΑ!

Σκέψεις για ένα ριζοσπαστικό, αριστερό, αυτοδιοικητικό προγραμματισμό στον Αγροτικό Τομέα.

(ΑΡΘΡΟ ΣΤΟ "ΣΑΜΙΑΚΟ ΒΗΜΑ" ΤΗΣ 5-5-2014)
Οι σκέψεις που ακολουθούν δεν κατατίθενται με την «σφραγίδα» της εξειδικευμένης γνώσης, ενδεχομένως ούτε καν με την αυθεντικότητα της πρωτοτυπίας. Πρόκειται για πράγματα που συζητούνται εδώ στον τόπο μας, αλλά συχνά αρκετοί από μας καταλήγουν στην ρήση: «Στη Σάμο δεν γίνονται αυτά».

Σταθακιός Αλέξανδρος (στην παρουσίαση του συνδυασμού Σάμου του περιφερειακού ψηφοδελτίου της Αγλαΐας Κυρίτση "ΒΌΡΕΙΟ ΑΙΓΑΊΟ - ΓΌΝΙΜΗ ΓΡΑΜΜΉ" 

Προσπάθησα λοιπόν να μαζέψω όλες αυτές τις σκέψεις και  μέσα από τα δικά μου μάτια- τα μάτια ενός αριστερού, αλλά ταυτόχρονα «γέννημα-θρέμα» αυτού του τόπου- να καταθέσω  τις σκέψεις μου για την μεγαλύτερη δυνατότητα αυτού του τόπου που είναι η γη του…
Ένα μεγάλο πρόβλημα των νησιών μας είναι η συρρίκνωση της αγροτικής παραγωγής, η εγκατάλειψη μεγάλων εκτάσεων που στο παρελθόν ήταν χώροι καλλιέργειας με αρνητικά αποτελέσματα όχι μόνο στον οικονομικό τομέα, αλλά μακροπρόθεσμα στο περιβάλλον και στην κοινωνική συνοχή.  Η διευκόλυνση , λοιπόν, νέων ανθρώπων να ασχοληθούν με τη γη και με δυναμικές καλλιέργειες σε αρμονία με το φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον, θα πρέπει να γίνει βασικός στόχος ενός προγράμματος παραγωγικής ανασυγκρότησης του τόπου.
Παράλληλα στις παρούσες συνθήκες άμεσος στόχος πρέπει να είναι η  ενίσχυση των φτωχοποιημένων  νοικοκυριών με το  όποιο μικρό εισόδημα προέρχεται από γεωργικές καλλιέργειες, φροντίζοντας τονώνοντας εναλλακτικά δίκτυα διάθεσης προϊόντων και την συνεργασία σε όλο το Βόρειο Αιγαίο σε αυτή την κατεύθυνση.  Η αυτοδιοίκηση (δημοτική και περιφερειακή) θα μπορούσε να εξασφαλίσει την παροχή υψηλού επίπεδου διαρκούς αγροτικής επιμόρφωσης (διαθεματικού χαρακτήρα και όχι μόνο στα «στενά» πρακτικά επίπεδα) έτσι ώστε να συμβάλλει στο άμεσο μέλλον και μέσω της Παιδείας στην καινοτομία, την αυτονομία και την συλλογική οργάνωση των αγροτών .
Θεωρούμε ότι ο τύπος αγροτικής παραγωγής που ταιριάζει στα νησιά μας και στις εποχές που ζούμε είναι η υψηλής ποιότητας πολυκαλλιέργεια και όχι η εκτεταμένες μονοκαλλιέργειες:  Κρασί, λάδι, εσπεριδοειδή, αρωματικά φυτά , κηπευτικά,  τοπικές ποικιλίες κάθε είδους, κτηνοτροφία μικρού μεγέθους και αγροτουρισμός πρέπει να γίνουν οι συνδυασμένες δυνατότητες του νέου αγρότη. Κατά την γνώμη μας πρέπει να λειτουργήσει ένα γραφείο προσανατολισμού, συμβουλευτικής και υποστήριξης για την τυποποίηση και την προώθηση των τοπικών προϊόντων, Αυτό, χωρίς επιβάρυνση, θα υποστηρίζει όποιον αγρότη χρειάζεται τις υπηρεσίες του, εφόσον ο τελευταίος συμμορφώνεται σε ένα κοινά συμφωνημένο πρωτόκολλο συνεργασίας.  
Είναι ανάγκη να ενεργοποιηθούν πάλι οι γεωργικοί συνεταιρισμοί παράλληλα με τους οινοποιητικούς με στόχο να δημιουργηθεί μια δεύτερη Γεωργική Ένωση για τις άλλες Καλλιέργειες (αν δεν μπορεί η ΕΟΣΣ ως  αναγκαστικός συνεταιρισμός να καλύψει αυτόν τον κλάδο).
Εργαλείο μιας πραγματικά αριστερής ριζοσπαστικής πολιτικής μπορεί να γίνει η ύπαρξη δυναμικών πρωτοβάθμιων συνεταιριστικών οργανώσεων Εκεί το συλλογικό πνεύμα, η παραγωγική καινοτομία, η στροφή από την καταστροφική μονοκαλλιέργεια σε ολοκληρωμένες μορφές γεωργικής εκμετάλλευσης (από το αμπέλι π.χ. μέχρι την μικρή οικόσιτη κτηνοτροφία και τον αγροτουρισμό) και  η αναζήτηση εναλλακτικών τρόπων διάθεσης των προϊόντων μπορούν να βρουν έμπρακτη  προώθηση. 
Η αριστερή περιφερειακή αυτοδιοίκηση πρέπει να υποστηρίξει και να προωθήσει τέτοιες πρωτοβουλίες χρησιμοποιώντας ότι εργαλείο έχει από την Ελληνική Πολιτεία και την Ε.Ε., αλλά εκεί που βρίσκει δυσκολία να δείχνει  τα αδιέξοδα, να προτείνει τροποποιήσεις σε νόμους και ντιρεκτίβες (κάνοντας  χρήση της «νησιωτικότητας») και να κινητοποιεί τον λαό για την επίτευξη τους.
Παράλληλα να υποστηρίξει την ύπαρξη των υπαρχόντων συνεταιριστικών ενώσεων υπομοχλεύοντας όμως την δυναμική της παραγωγικής ανασυγκρότησης και σε αυτές. Για παράδειγμα η στήριξη της ΕΟΣΣ και η διασφάλιση της «αναγκαστικότητας» είναι αδήριτη ανάγκη, παράλληλα όμως με την εσωτερική ανανέωση με σύμμαχους τους νέους αγρότες.  Δεν μπορεί πλέον να συνεχίσει ως μεταβιβαστής επιλογών άλλων.
Εννοείται ότι ένα τέτοιο εγχείρημα πρέπει να υποστηριχθεί και από παρεμβάσεις σε άλλους τομείς όπως π.χ. την επαρκή λειτουργία των λεγόμενων «αγροτικών» ιατρείων και την ενίσχυση τους με ειδικευμένους γιατρούς και άλλο προσωπικό, επαρκές δίκτυο δημόσιων υπεραστικών και αστικών συγκοινωνιών και βεβαίως σύγχρονων, επαρκών και οικονομικών ακτοπλοϊκών και αεροπορικών, αλλά και οργάνωση μονίμων πολυμορφικών στεκιών πολιτισμού διάσπαρτων σε όλα τα χωριά μας.
Το Νησί μας είναι προικισμένο από την Φύση. Το γεγονός ότι δεν ευνοήθηκε από την γεωγραφική του διαμόρφωση για βιομηχανικού τύπου καλλιέργειες  του δίνει ένα μεγάλο πλεονέκτημα για την σύγχρονη μεταβιομηχανική εποχή μας. Αυτό που οι απαιτείται είναι οι άνθρωποί του να έχουν την Παιδεία, γενική και ειδική και την υποστήριξη από την Πολιτεία έτσι ώστε να «αδράξουν» αυτό το πλεονέκτημα.

Αλέξανδρος Σταθακιός, Υποψήφιος Περιφερειακός Σύμβουλος

Ξεκίνησε τη πορεία της η νέα αυτοδιοικητική παράταξη για τη Σάμο

Με ικανοποιητική συμμετοχή κόσμου πραγματοποιήθηκε στο Καρλόβασι της Σάμου (δημοτική αίθουσα πολλαπλών χρήσεων) η ιδρυτική συνέλευση νέας αυτοδιοικητικής παράταξης για το νησί της Σάμου.

Αφορμή για την συνέλευση ήταν κάλεσμα αρχών Πρωτοβουλίας Πολιτών από τον χώρο της κοινωνικής και κινηματικής αριστεράς- άλλοι με κομματική ένταξη και άλλοι όχι- που θέλησαν να δημιουργηθεί επιτέλους, όπως λέει και το κάλεσμα, "ένας θεσμός της Άμεσης Δημοκρατίας, της Λογοδοσίας, των Αγώνων αλλά και της Ανάπτυξης προς όφελος όλων και όχι για την μακροημέρευση διαπλεκόμενων συμφερόντων".

Τονίστηκε ότι αυτή η κίνηση που στο κάλεσμα αρχών της έχει στίγμα, δεν ψαρεύει στα "θολά νερά" της αποπολιτικοποίησης, χωρά όλους όσους συμφωνούν με το κάλεσμά της, χωρίς κομματικά στεγανά και χωρίς καπελώματα.

Η ομάδα Αυτοδιοίκησης της ΝΕ Σάμου του ΣΥΡΙΖΑ, συμμετέχει σε αυτό το εγχείρημα, με την φυσική παρουσία των μελών της. Επέλεξε μαζί με άλλους να δώσει μια αφετηρία και να καλέσει πολλούς άλλους στον αγώνα.

Το τελικό εγχείρημα θα κριθεί από το πλήθος και το ήθος των συμμετεχόντων τόνισε μιλώντας στο Σάμος FM 97.3 ο κ. Αλέξανδρος Σταθακιός ως μέλος της Ομάδας Αυτοδιοίκησης της Ν.Ε. Σάμου του ΣΥΡΙΖΑ.

Τέλος να σημειώσουμε ότι η προσωρινή συντονιστική επιτροπή που προέκυψε από αυτή τη πρώτη συνάντηση θα οργανώσει τη νέα ανοιχτή συνάντηση στο Βαθύ ή στο Πυθαγόρειο.

ΠΗΓΗ: http://samostimes.gr/portal2/index.php?option=com_content&view=article&id=27390:ksekinise-ti-poreia-tis-i-nea-aftodioikitiki-parataksi-gia-ti-samo&catid=2&Itemid=133#.UoubBXnNuyQ.facebook

Οι Τοπικές Κοινωνίες μπροστά στην αναζήτηση Συλλογικών Οραμάτων και η Αυτοδιοίκηση

Οι Τοπικές Κοινωνίες μπροστά στην αναζήτηση Συλλογικών Οραμάτων και η Αυτοδιοίκηση

Του Αλέξανδρου Σταθακιού*

Τα 3,5 σχεδόν χρόνια των «μνημονίων» με την βαναυσότητα της ραγδαίας, σκληρής, αδυσώπητης λιτότητας που γνώρισε η Χώρα έφεραν το χειρότερο αποτέλεσμα που θα μπορούσαν να φέρουν.

Όχι δεν είναι κάτι που μπορεί να αναζητηθεί στην σφαίρα της οικονομίας της αγοράς. Είναι κάτι που αφορά και την ψυχική οικονομία του ανθρώπου. Οι συμπολίτες καθημερινά χάνουμε όλο και περισσότερο την εμπιστοσύνη μας σε κάθε αξία και διαδικασία συλλογικότητας, βυθιζόμαστε στην αυτοαναφορικότητα.

Είναι φυσικό μετά από αυτήν την «ολική βαράθρωση» προσώπων, οικογενειών, κοινοτήτων που για δεκαετίες είχαν εθιστεί στις ιδέες «της διαρκούς ανάπτυξης», «της σιγουριάς εντός του δυτικοευρωπαϊκού μοντέλου», «της ένταξης στον πολιτισμένο κόσμο». Ακόμα και κάποιος υποθέσει ότι ανιστόρητα υπήρχαν τέτοιες πεποιθήσεις, δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι κατά κανόνα τα παιδιά είχαν πιο αυξημένες οικονομικές, κοινωνικές και πολιτιστικές δυνατότητες από τους γονείς τους, τουλάχιστον για 50 χρόνια στην Ελλάδα. Σχεδόν κάθε οικογένεια έζησε μια ιστορία «κοινωνικής ανόδου» από το τέλος του εμφυλίου, έως και λίγα χρόνια πριν τα «Μνημόνια», αν υποθέσουμε ότι η γενιά των Stage «πήρε μια γεύση» της διάψευσης των αυξημένων προσδοκιών λίγο νωρίτερα από την μεγάλη πτώση.

Γράφει ο καθηγητής Γ. Μαργαρίτης : «Τι θα έχουμε να πούμε στα παιδιά μας αύριο όσοι επιζήσουμε από ετούτη τη δοκιμασία; (....) Ότι δεχτήκαμε τη μοίρα μας σκυφτά όπως θα έκανε ο κάθε ηττημένος; Ότι χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ, αποδεχτήκαμε τον ανίδεο καπετάνιο και το βρόμικο καθεστώς που κρυβόταν πίσω από αυτόν;» (Γ. Μαργαρίτη, Οι «διαθέσιμοι» ή οι ναυαγοί της «Μέδουσας», - Εφημερίδα των Συντακτών, 14/10/13).

Σήμερα δεν ξεγυμνώνεται μόνο «το σύστημα» αλλά και ο άνθρωπος μπρος στον εαυτό του και τους άλλους. Είναι λογικό μετά από αυτή την περιπέτεια να μην εμπιστεύεται όχι μόνο τους άλλους, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό. Ανιχνεύει απ' την αρχή το πλαίσιο συμμετοχής του σε κάθε συλλογική προσπάθεια. Χώροι όπως ο συνεταιρισμός, το συνδικάτο, το κόμμα, η τοπική αυτοδιοίκηση (οι πάλαι ποτέ ένδοξες «των Ελλήνων Κοινότητες»), του θυμίζουν «άδεια κουφάρια».. Τους πλησιάζει σαν να μπαίνει σε λαβωμένο από σεισμό κτήριο.

Σε τούτο το σημείο-κλειδί παίζουν κακό ρόλο και «οι καλοθελητές του συστήματος»: Αυτοί που θέλουν να μας πείσουν ότι δεν αξίζει κάθε προσπάθεια ανατροπής, πως «όλοι ίδιοι είναι», «όλα θα αποτύχουν» και συνεπώς δεν αξίζει να έχουμε οράματα. Μετέρχονται κάθε τόπο, συκοφαντώντας καθένα και κάθε τι που μπορεί να δώσει το έναυσμα για νέα κινήματα, καινούργιες μορφές ενότητας των πολιτών.

«Το πιο βαθύ σκοτάδι», όμως «είναι πριν την αυγή». Μέσα από την πίκρα τους μα και τη σοφία της εμπειρίας, αρκετοί συγκλίνουν στο ότι ο ατομισμός δεν είναι η λύση, αλλά απαραίτητος όρος για να βγούμε από το σκοτάδι είναι η συλλογικότητα. Όμως δεν θέλουν να αναπαλαιώσουν σεισμόπληκτα κουφάρια. Αναζητούν την τομή: «Άμεση Δημοκρατία» ζητούσαν οι «αγανακτισμένοι», έστω κι αν τότε δεν μπόρεσαν να ιχνογραφήσουν το αίτημά τους. Πως δηλαδή θα μορφοποιηθεί αυτή η μεγάλη αλλαγή και από ποια «επί μέρους» θα συναπαρτίζεται;

Για το πιο δυναμικό τμήμα της κοινωνίας, η συλλογικότητα, που αναζητείται, εκφράζει κατ αρχήν την πληγωμένη αίσθηση δικαίου. Από το σημείο της κάθαρσης και πέρα όμως οι νέες προτάσεις οφείλουν να πυροδοτήσουν όλο το δυναμικό του ανθρώπινου ψυχισμού. Με τον τρόπο αυτό οι πολίτες θα αναλάβουν το ρίσκο της «πλήρους αναχώρησης» από το παλιό, σαθρό, ετοιμόρροπο, επιβλαβές, αλλά γνώριμο. Θα ξεκινήσουν να χτίζουν το νέο, το αναγκαίο όσο και οραματικό. Γι' αυτό λοιπόν οι εκλογές για την Αυτοδιοίκηση αποτελούν ορόσημο.

Σημασία δεν έχει μόνο ποιος συνδυασμός θα κερδίσει. Θα είναι ήττα για την Κοινωνία αν νικήσει λέγοντας μεγάλα λόγια, ή κάνοντας τα κατάλληλα «ταξίματα», ή προσεγγίζοντας τις κατάλληλες ομάδες σε κοινωνικό ή τοπικό επίπεδο, η ακόμα βρίσκοντας τους κατάλληλους διαπλεκόμενους «χορηγούς»...

Είναι ορόσημο, γιατί είναι ευκαιρία να βρεθούν άνθρωποι από διαφορετικούς χώρους και τόπους να ψηλαφίσουν τις δυσκολίες, ακόμα και το τέλμα, να το καταδείξουν με γόνιμο τρόπο.

Να βασανιστούν πολύ με μελέτη, διάλογο, ανάληψη δράσης και αξιολόγησης της δράσης να καταλήξουν σε χειροπιαστό μοντέλα, ολοκληρωμένου αποχωρισμού από καθετί που πέθανε και σε τοπικό επίπεδο. Για ό,τι διασώζεται να προτείνουν την γιατρειά.

Να δείξουν τους στόχους, να δεσμευτούν για άμεσες προτεραιότητες.

Γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι θα χρειαστεί πολύς κόπος και χρόνος και καρτερία για να φτάσουν μέχρι την μέση των στόχων.

Γνωρίζοντας επίσης ότι θα συγκρουστούν με πολλά συμφέροντα, θα γίνουν δυσάρεστοι σε δυνατούς και ίσως λαβωθούν προσωρινά, αλλά θα έχουν την ομάδα τους για να προστρέξουν.

Σε τοπικό επίπεδο το χτίσιμο του νέου μπορεί να είναι λιγότερο αγωνιώδες και περισσότερο απτό.

Η συλλογικότητα μπορεί και πρέπει να βρει έναν βηματισμό για να βουλεύεται και να δρα σε ένα δύσκολο τοπίο.

* Ο Αλέξανδρος Σταθακιός είναι εκπαιδευτικός, Στέλεχος Πρόληψης Εξαρτήσεων, Συνδικαλιστής, Μέλος ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ ΣΑΜΟΥ

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Σαμιακόν Βήμα» της 21-10-2013.

http://icthis.net/modules/smartsection/item.php?itemid=4043

Red NoteBook - Δείτε το πρόγραμμα της ΕΡΤ στο Red Notebook

Red NoteBook - Δείτε το πρόγραμμα της ΕΡΤ στο Red Notebook

Ενθουσιασμός και μαχητικός παλμός με το Άξιον Εστί στην ΕΡΤ

Monitor ERT online

Monitor ERT online

Red NoteBook - «Salut à toi...», σύντροφε Κλεμάν

Red NoteBook - «Salut à toi...», σύντροφε Κλεμάν

«Salut à toi...», σύντροφε Κλεμάν

Της Έλσας Παπαγεωργίου

Η Γαλλία είναι μια από τις χώρες όπου η «θεωρία των δύο άκρων», δηλαδή η εξομοίωση της άκρας δεξιάς με την άκρα αριστερά δεν είναι μια καινούργια καραμέλα. Είναι μια παλιά καραμέλα. Ο μακρύς κατάλογος των θυμάτων, κυρίως μεταναστευτικής καταγωγής, που έπεσαν κάτω από τα φονικά χτυπήματα σκίνχεντ που φώλιαζαν για πολλά χρόνια στη ζεστή αγκαλιά του Εθνικού Μετώπου, δεν φάνηκε να συγκινεί το γαλλικό πολιτικό κατεστημένο, που προωθούσε συστηματικά την εν λόγω θεωρία παράλληλα με την εξελισσόμενη απο-μαρξικοποίηση της διανοητικής και πολιτικής ζωής της χώρας. Η ιδεολογική ηγεμονία των «νέων φιλοσόφων» της ευθείας γραμμής που πήγαινε από τον Χέγγελ κατευθείαν στα γκούλαγκ, όπως εύστοχα καυτηριάζει ο Φρέντρικ Τζέιμσον, οδήγησε στην εμφάνιση της ευθείας γραμμής στο εγκεφαλογράφημα της  πολιτικής και της διανόησης, σε συνδυασμό με το «χτύπημα» της εναλλαγής στην εξουσία μιας νεοφιλελεύθερης «σοσιαλδημοκρατίας» με μια νεοφιλελεύθερη δεξιά και τούμπαλιν. Ο Κλεμάν Μερίκ ήταν ένας πολιτικοποιημένος νέος με έντονο αντιφασιστικό φρόνημα και ιδέες. Στη συνέχεια της τεθλασμένης γραμμής των αντιστάσεων, πήγε στο Παρίσι να σπουδάσει στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών, ένα από τα πιο εκλεκτά ιδρύματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Συνδικαλίστηκε με το αριστερό φοιτητικό συνδικάτο Sud Etudiant της Ομοσπονδίας Solidaires. Συμμετείχε ενεργά στην Αντιφασιστική Δράση σε Παρίσι και Προάστια (αντιφά). Ο Κλεμάν  μοίραζε αντιφασιστικές προκηρύξεις, πάλευε ενάντια στο πανεπιστήμιο-επιχείρηση, για συνολική και κριτική γνώση, πήγαινε σε αντιδιαδηλώσεις ενάντια στις φασιστοσυνάξεις, πάλευε ενάντια στο ρατσισμό, το σεξισμό και την ομοφοβία. Ήταν αντικαπιταλιστής κι ελευθεριακός. Στο μπαρ που σύχναζε μαζεύτηκαν οι σύντροφοι και φίλοι του το μεσημέρι της Πέμπτης 6 Ιούνη πριν του πουν το τελευταίο αντίο στον πεζόδρομο της οδού Κομαρτάν όπου δολοφονήθηκε από τους ακροδεξιούς σχίνχεντ. Την Τετάρτη 5 Ιούνη, το απόγευμα, ο Κλεμάν έβγαινε με τους φίλους και συντρόφους του από ένα παζάρι ρούχων. Είχαν ήδη διασταυρωθεί με τους φασίστες. Τατουάζ με αγκυλωτούς σταυρούς και μπλούζες μάρκας «Λευκή δύναμη» και «Αίμα, τιμή» δεν κρύβονται. Ενημέρωσαν τον ιδιωτικό φύλακα του καταστήματος για την παρουσία των φασιστών ο οποίος τους είπε να μην κάνουν φασαρία στο μαγαζί και τους παρέπεμψε σε δύο αστυνομικούς οι οποίοι για κάποιο λόγο έφυγαν. Οι φασίστες περίμεναν τους αντιφασίστες έξω από το χώρο πώλησης έχοντας καλέσει κι άλλους για ενισχύσεις. Τους κύκλωσαν και τους επιτέθηκαν. Ο Κλεμάν, δεν πρόλαβε να αντιδράσει. Χτυπώντας τον με σιδερογροθιά στο πρόσωπο, τον έριξαν σε ένα μεταλλικό στύλο, χτύπησε το κεφάλι του και δεν ξύπνησε ποτέ ξανά. Η αστυνομία έχει προβεί ήδη σε συλλήψεις [1]. Υπήρχαν πολλοί αυτόπτες μάρτυρες και κάμερες που κατέγραψαν την επίθεση [2]. Κι αφού υπήρχαν τόσοι μάρτυρες, πως τόλμησαν τέτοια επίθεση, θα αναρωτηθεί κάποιος που δεν έχει ακόμα αντιληφθεί ότι το να υπάρχουν μάρτυρες είναι μέρος του σεναρίου των φασιστικών επιθέσεων. Στην Ελλάδα το σενάριο έχει πια εμπεδωθεί. Στη Γαλλία φασιστικές ομάδες (Jeunesses Nationalistes, Troisième Voie, Bloc Identitaire, GUD, Vox Populi και άλλες) που είχαν εξαφανιστεί από τον πολιτικό χάρτη και κρυφτεί για χρόνια στις τρύπες τους, πολλαπλασιάζουν και οξύνουν τις επιθέσεις τους ενάντια σε ομοφυλόφιλους-ες, «αριστεριστές», μετανάστες ή Γάλλους που προέρχονται από τη μετανάστευση. Η λίστα των επιθέσεων είναι μεγάλη και διαρκώς μεγαλώνει: Τούρ, Λυών, Ζιβόρ, Λίλ, Παρίσι, Τουλούζ [3]...  Οι διαδηλώσεις, αυτο-αποκαλούμενες «για όλους», ενάντια στο νόμο για το «γάμο για όλους» αποτέλεσε πρόσφορο έδαφος για την επανεμφάνιση, την ενδυνάμωση, και την νομιμοποίησή τους απέναντι σε ένα κόσμο που, αν και συντηρητικός, είχε δυσκολία να συνευρεθεί και να οσμωθεί με φασιστικές και νεοναζιστικές ομάδες. Είδαμε τις τελευταίες, στο περιθώριο των διαδηλώσεων ενάντια στο γάμο των ομοφυλόφιλων ζευγαριών να επιχειρούν να προκαλέσουν συγκρούσεις με την αστυνομία. Να διαπράττουν δεκάδες ξυλοδαρμούς, να επιτίθενται σε πορείες ακόμα και συνδικαλιστικές. Η συσπείρωση και η μαζικοποίηση του συντηρητικού χώρου ενάντια στο γάμο για όλους αναμόχλευσε τα πιο ακραία συντηρητικά αντανακλαστικά και έφερε στην επιφάνεια το πιο αποκρουστικό πρόσωπο τους. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η κρίση είναι παρούσα στη Γαλλία. Όχι με τον τρόπο που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στον ευρωπαϊκό νότο. ‘Έχουμε όμως μια διαρκή και συστηματική συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους που στηρίχτηκε για χρόνια στο δόγμα των «παράσιτων» που ζουν χάρη στη δουλειά των άλλων. Έχουμε μορφές βίαιου αποκλεισμού τεράστιων κομματιών της γαλλικής κοινωνίας που οξύνει την ταυτοτική αναδίπλωση ένθεν κακείθεν. Χωρίς να ξεχνάμε τη δυναμική που φαίνεται να αναπτύσσει ο φασισμός και ο νέο- ναζισμός στην Ευρώπη με ζοφερή πρωταγωνίστρια την Ελλάδα. Η δολοφονία του Κλεμάν εντάσσεται σε αυτό το πλαίσιο όξυνσης της φασιστικής και ρατσιστικής βίας που σε κάθε χώρα αποκτά πια χαρακτηριστικά μιας εμφύλιας διαμάχης. Σήμερα σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος σπεύδει να καταδικάσει τη στυγνή και αποτρόπαια πράξη. Ακόμα και η Μαρίν Λεπέν, που κάθε φορά προσθέτει και νέα επίθετα στους χαρακτηρισμούς της, ακόμα και η νεαρή ανιψιά της που εκφράζει τη φασιστική φωνή του Εθνικού Μετώπου στο γαλλικό κοινοβούλιο. Όμως ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς και η πορεία του θα εξαρτηθεί από τη στάση του γαλλικού πολιτικού φάσματος απέναντι στη «θεωρία των δύο άκρων». Ήδη ο ηγέτης του κόμματος της δεξιάς Ζαν Φρανσουά Κοπέ απαιτεί τη διάλυση όλων των ακροδεξιών και ακροαριστερών ομάδων που “αποτελούν κίνδυνο”, εξομοιώνοντας το θύμα της δολοφονίας με τους θύτες του. Από την άλλη, ο Εμμανουέλ Βάλς, του Σοσιαλιστικού Κόμματος, συνιστά προσοχή απέναντι στα αμαλγάματα, τονίζοντας ότι είναι οι ακροδεξιές ομάδες που εδώ και μήνες προπαγανδίζουν το μίσος [4]. Όσο για την ακροδεξιά της Λεπέν και για το πόσο έχει συντελεστεί η η εκκαθάριση στο εσωτερικό του Εθνικού Μετώπου από αυτούς που πριν από κάποια χρόνια σκότωναν στο όνομά τους, θυμίζει έντονα Βορίδη ή και Κρανιδιώτη, ή ακόμα και τους χρυσαυγίτες όταν προσπαθούν να πείσουν ότι ο ναζισμός τους ανήκει στο παρελθόν. Σύντροφε Κλεμάν, ό,τι κι αν πούμε τίποτα δεν θα μπορέσει να ξαναδώσει το χαμόγελο στους γονείς σου και τους αγαπημένους σου ανθρώπους. Σου λέω μόνο Salut à toi, δεν θα ξεχάσουμε, θα παλέψουμε για να μην πάνε χαμένοι οι αγώνες σου και τα όμορφα δεκαεννιά σου χρόνια. Νο pasaràn

Η Θεολογία Μεσοπέλαγα: Τερέζα Φορκάδες: Η επανάσταση ξεκινά από μία μοναχ...

Η Θεολογία Μεσοπέλαγα: Τερέζα Φορκάδες: Η επανάσταση ξεκινά από μία μοναχ...: Από μια μοναχή του τάγματος των Βενεδικτίνων, θα περίμενε κανείς σίγουρα μια πιο συντηρητική στάση. Όμως, η Τερέζα Φορκάδες με την δρ...

EFPALINOS: ΣΑΜΟΣ: ΚΛΕΙΝΕΙ Ο ΦΑΡΟΣ;

EFPALINOS: ΣΑΜΟΣ: ΚΛΕΙΝΕΙ Ο ΦΑΡΟΣ;: Ορατό εμφανίζεται το ενδεχόμενο να αναστείλει τη λειτουργία του το Κέντρο Πρόληψης και Αγωγής Υγείας «Φάρος» λόγω ελλειπούς χρηματοδότησής ...

Syriza – Ανακοίνωση ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ Σάμου για τις εξελίξεις στην ακτοπλοία και τις συγκοινωνιακές γραμμές του νησιού

Syriza – Ανακοίνωση ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ Σάμου για τις εξελίξεις στην ακτοπλοία και τις συγκοινωνιακές γραμμές του νησιού

Η ΚΑΜΨΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Η ΚΑΜΨΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Του ΠΑΝAΓΙΩΤΗ ΜΩΡΑΚΗ

Το πρόβλημα:

Το τελευταίο καιρό παρατηρούμε όλοι και όλες μας μία «καθίζηση» του κινήματος στην Ελλάδα. Το ανέφερε πρόσφατα και ο υπουργός οικονομικών με τον δικό του τρόπο δηλώνοντας πως διαψεύστηκαν όσοι περίμεναν πως θα καεί η Αθήνα. Ο Στουρνάρας συνέχισε λέγοντας πως ο Ελληνικός λαός δεν αντιδρά επειδή αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα της κατάστασης αλλά και επειδή βλέπει φως στο τούνελ . Φυσικά όσοι και όσες συνομιλούμε καθημερινά με κόσμο (που δεν ανήκει στις κομματικές γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ αλλά τον στηρίζει ή ενδέχεται να τον στηρίξει) αντιλαμβανόμαστε πως τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Αυτό που έχει κυριεύει τον κόσμο δεν είναι αισιοδοξία αλλά απαισιοδοξία για το αν τελικά μπορεί κάτι να αλλάξει.

Σίγουρα τα κινήματα έχουν τα πάνω τους και τα κάτω τους. Σίγουρα τα ΜΜΕ και οι υπόλοιποι ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους βρίσκουν κάθε μέρα νέους τρόπους για να μας παρουσιάζουν την υπάρχουσα κατάσταση ως αναπόφευκτη και κάθε εναλλακτική πρόταση ως εν δυνάμει καταστρεπτική. Όμως ποιες είναι και οι δικές μας ευθύνες ως αξιωματική αντιπολίτευση και μάλιστα Αριστερή; Κατά τις παρεμβάσεις που κάνουμε στους διάφορους κοινωνικούς χώρους λαμβάνω συνεχώς την ίδια απάντηση: «Εγώ ΣΥΡΙΖΑ θα ψηφίσω στις εκλογές αλλά και εσείς βρε παιδάκι μου μία μας τα λέτε έτσι και μία αλλιώς». Η ουσιαστική διαφορά λοιπόν σε σχέση με τις τελευταίες εκλογές είναι πως τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να έχει χάσει σε μεγάλο βαθμό ένα βασικό του χαρακτηριστικό: Να μπορεί να δίνει ελπίδα. Αυτό οφείλεται σε δύο λόγους.
Ο πρώτος είναι η διγλωσσία σε διάφορα ζητήματα. Με δική μας ευθύνη πολλές φορές έχουμε προκαλέσει σύγχυση για την πρόθεση μας να καταργήσουμε το μνημόνιο ή για το αν θα τηρήσουμε διάφορες δεσμεύσεις μας όπως το να αυξήσουμε τους μισθούς σε επίπεδα προ-μνημονίου. Με δική μας ευθύνη έχουμε πολλές φορές βρεθεί στο ίδιο φιλικό τραπέζι με ανθρώπους που υπηρετούσαν και υπηρετούν το σύστημα που εναντιωνόμαστε (Κατσέλη, Αρσένης, Ξενογιαννακοπούλου, Ιδιοκτήτες ΜΜΕ). Γνωρίζω ότι πολλοί θα πουν πως όλα τα παραπάνω ήταν αποτέλεσμα χάλκευσης των ΜΜΕ ή ότι δεν έχει σημασία με ποιον κάθεσαι στο ίδιο τραπέζι αλλά τι λες. Το σίγουρο είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θεώρησε μετά τις εκλογές πως «μάζεψε» ότι μπορούσε να μαζέψει από τα αριστερά του και ότι έπρεπε πλέον να προσεγγίσει τον μεσαίο χώρο. Αυτός ήταν ο λόγος στρογγυλέματος διάφορων θέσεων ώστε να είναι περισσότερο προσιτές. Το πρόβλημα όμως είναι πως δεν υπάρχει πλέον μεσαίος χώρος καθώς ο τελευταίος προλεταριοποιήθηκε βίαια. Ο κόσμος λοιπόν που όλο και φτωχαίνει και αποτελεί την συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, περισσότερο απογοητεύεται όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αποκλίνει προς τα δεξιά πάρα συγκινείται.
Ο δεύτερος λόγος είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε μετά τις εκλογές του Ιουνίου να αναβαθμίσει το αίσθημα ελπίδας που είχε δημιουργήσει σε ένα συλλογικό όραμα για μία νέα κοινωνία. Αντ'αυτού εμμένουμε στη ρητορική ότι εμείς θα επαναδιαπραγματευθούμε την δανειακή σύμβαση καλύτερα από τον Σαμαρά αφού καταργήσουμε το μνημόνιο και ότι γενικά εμείς είμαστε οι σοβαροί διαπραγματευτές. Το πρόβλημα με την συγκεκριμένη γραμμή, μεταξύ πολλών άλλων, είναι η γενικότητά της. Όλοι και όλες μπορεί να ξέρουμε ποιες είναι οι κόκκινες γραμμές μας, τι δηλαδή δεν πρόκειται να διαπραγματευτούμε. Πόσοι και πόσες όμως ξέρουμε ποια πράγματα έχουμε αφήσει μέσα στα όρια της διαπραγμάτευσης; Έχουμε άλλα διαπραγματευτικά χαρτιά πέρα της ψευδαίσθησης ότι δεν μπορούν να μας πετάξουν έξω από την ευρωζώνη; Όσο και να βεβαιώνουμε την κοινωνία ότι εμείς θα το κάνουμε καλύτερα, παραμένουμε γενικοί σε μία εποχή που το συγκεκριμένο κερδίζει.

Η λύση:

Εάν ένα πράγμα μας δίδαξε η ιστορία είναι πως ο καπιταλισμός και η αστική τάξη έχουν ένα και μόνο όριο, μία κόκκινη γραμμή: Την αναπαραγωγή τους. Γι'αυτόν το λόγο δεν δίστασαν, όταν ήρθαν τα δύσκολα με την κρίση, να θυσιάσουν κομμάτια της δικής τους αστικής δημοκρατίας και οικονομικών κανόνων που με φροντίδα έχτιζαν δεκαετίες. Γι'αυτό δεν διστάζουν να καταστρέψουν ολόκληρες οικονομίες όπως η Κυπριακή. Γι'αυτό και άφησαν στο παρελθόν (και αν χρειαστεί θα το ξανακάνουν) να αναλάβει ο ναζισμός. Είναι λοιπόν ανακόλουθο της μαρξιστικής μας παράδοσης να θεωρούμε πως η ευρωπαϊκή αστική τάξη έχει ως όριο το ευρώ.
Η δική μας απάντηση πρέπει να είναι συνολική και συγκεκριμένη, χωρίς αυταπάτες, χωρίς πλάνο Α και πλάνο Β. Οφείλουμε να συγκεκριμενοποιήσουμε συνθήματα μας όπως το «καμία θυσία για το ευρώ» ώστε να μην μείνουν κενά περιεχομένου. Να καταλήξουμε σε ένα τελικό μοντέλο παραγωγικής ανασυγκρότησης με κριτήριο τις ανάγκες του λαού, το σεβασμό στο περιβάλλον και όχι τους κανόνες τις ευρωζώνης. Να καταλήξουμε μία και καλή πως το τραπεζικό σύστημα θα περάσει υπό δημόσιο έλεγχο και ιδιοκτησία. Να καταλήξουμε στην αναμόρφωση της αγροτικής παραγωγής ώστε να καλύπτει βασικές βιοποριστικές ανάγκες. Με άλλα λόγια να καταλήξουμε σε ένα αριστερό ριζοσπαστικό πρόγραμμα που όχι μόνο θα δίνει απάντηση στα άμεσα προβλήματα του λαού αλλά θα είναι δομικά προσηλωμένο στο να καλύπτει τις ανάγκες τις κοινωνίας για την ίδια την κοινωνία και όχι να στοχεύει σε ένα καλύτερο μίγμα καπιταλισμού.
Όλοι συμφωνούμε πως μία κυβέρνηση της Αριστεράς δεν θα καταφέρει τίποτα χωρίς την στήριξη ενός μεγάλου λαϊκού κινήματος. Αλήθεια όμως, πως περιμένουμε να δημιουργηθεί καν λαϊκό κίνημα εάν ο ΣΥΡΙΖΑ ως ηγεμονική Αριστερή δύναμη δεν προτάξει ένα συγκεκριμένο όραμα για μία άλλη κοινωνία;Ο κοινωνικός παράγοντας δεν θα στηρίξει άκριτα μία κυβέρνηση της Αριστεράς αν η τελευταία δεν του έχει πει τι ακριβώς στηρίζει. Ο λαός έχει ανάγκη να του περιγράψεις πως θα είναι η ζωή του, συμπεριλαμβανομένων και των δυσκολιών που μπορεί να προκύψουν. Θα ήταν λοιπόν προτιμότερο αντί να δίνουμε άνισες μάχες στα παράθυρα των καναλιών, να παίρναμε πχ το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για την αγροτική παραγωγή και να αλωνίζαμε την Ελλάδα από άκρη σε άκρη συνομιλώντας με τους αγρότες. Εκεί το σχέδιο της κυβέρνησης της Αριστεράς θα δοκιμαζόταν, εκεί θα βελτιωνόταν , εκεί θα γινόταν κτήμα της κοινωνίας δημιουργώντας το όραμα για μία άλλη κοινωνία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν χρειάζεται να ενισχύσει τα Αριστερά και Ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά του εμπεδώνοντας πως ο στρατηγικός στόχος είναι ο Σοσιαλισμός και όχι ένα νέο σημείο ισορροπίας με τις δυνάμεις της εργασίας σε καλύτερο επίπεδο. Οφείλουμε να προτάξουμε στην κοινωνική πλειοψηφία ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα και ένα πολιτικό σχέδιο τα οποία θα δοκιμαστούν και θα γίνουν δικό της κομμάτι δημιουργώντας έτσι το όραμα για μία νέα εναλλακτική κοινωνία και ένα ευρύ πολιτικό και εργατικό κίνημα που θα την διεκδικήσει.

Πέμπτη 9 Μαίου 2013

Στις κρύπτες της άνοιξης φυλαγμένες ζωή και επανάσταση

Στις κρύπτες της άνοιξης φυλαγμένες ζωή και επανάσταση

Όταν πειστείς πως είσαι αμαρτωλός  δεν έχεις πια το δικαίωμα να εξεγείρεσαι! Το μοναδικό  που μπορείς να προσμένεις είναι η άφεση αμαρτιών και μια θέση σε κάποιον  παράδεισο. Προς το παρόν  καλείσαι να  αντιμετωπίσεις με ξόρκια τη διαβίωση μιας καθημερινής κόλασης.

Μια ολόκληρη γενιά εκπαιδεύεται  στη μοιρολατρία και στην αποστήθιση των εγκωμίων ενός επιταφίου που αγνοεί την ανάσταση. Αγνοεί την επανάσταση που βρίσκεται καλά φυλαγμένη σε κρύπτες της άνοιξης η οποία σε πείσμα των καιρών είναι παρούσα. Νυν και αεί. Αλλά απαιτεί ενεργοποιημένες τις αισθήσεις. Σπινθηροβόλες καρδιές.  Μιλάει με  λόγια πραγματικά και δεν αρκείται στις παραβολές. Όπως αρκούνται όσοι έχουν αποστηθίσει την παραβολή του Ασώτου.  Αυτοί που καλούνται κάθε τόσο να θυσιάζουν το μόσχο το σιτευτό. Τα νιάτα και τους κόπους της δουλειάς τους, τα ίδια τα παιδιά τους.

Καλούνται να τα θυσιάσουν  για την ικανοποίηση των Ασώτων που νέμονται βουλιμικά και αχόρταγα την εξουσία.  Το ίδιο έργο σχεδόν κάθε Κυριακή και κάθε εβδομάδα να γιορτάζεται η Κυριακή του Ασώτου και η Ανάσταση να μην ζυγώνει ποτέ. Ο εξεγερμένος αδερφός είναι πια εξόριστος και στο περιθώριο και οι γλεντοκόποι  προστάζουν συνεχώς για φαΐ  και κρασί. Προστάζουν όλους όσοι έχουν πειστεί πια πως είναι αμαρτωλοί και αλυσοδεμένοι με τις βαριές καδένες της υποταγής τους.  Μπορούν έτσι άνετα να χλευάζουν τη μακαριότητα της ακινησίας όπως θα έκανε ο Γ. Στουρνάρας δίνοντας συνεντεύξεις δεξιά κι αριστερά  αφού καθώς λέει κι ο ίδιος έχει εκλείψει η πιθανότητα αναταραχής κι εξέγερσης. Ό, τι δηλαδή λένε άπαντες οι ερμηνευτές της  Ιερής Μαύρης Βίβλου του καπιταλισμού  που κάποιοι βάφτισαν μνημόνιο…

Οι Μεσσίες της νέας εποχής  προέρχονται  από τις τάξεις των Φαρισαίων και των υποκριτών. Ο Σπάρτακος και ο Χριστός καμία τύχη δεν έχουν  αν τα βάλουν μαζί τους και με το σύστημα της εξουσίας τους. Η έννοια της απελευθέρωσης, τόσο στο πραγματικό έδαφος όσο και στο μεταφυσικό, είναι διωκόμενη και εξόριστη.  Τι τραγωδία. Αν ο Χριστός ήταν πραγματικό πρόσωπο και ζούσε σήμερα, θα  τον δίκαζε από τα τηλε-παράθυρα ο Γ. Πρετεντέρης.

Δεν θα είχε άραγε  πληθώρα κατηγοριών να του προσάψει;  Από κρυφές ματιές στη Μαγδαληνή μέχρι φοροδιαφυγή  για το πλήθος των άρτων, τον πολλαπλασιασμό των ψαριών και την αφθονία του κρασιού  στα θρυλούμεθα θαύματά του. Τον δεΣπάρτακο  ίσως  τον αναλάμβανε η ευγενική φυσιογνωμία του Π. Τσίμα, ο οποίος θα κατανοούσε  με την  ευαισθησία που κρύβει ο τιμημένος τίτλος του «πρώην αριστερού» τους λόγους της εξέγερσης των σκλάβων η οποία όμως θα ήταν απολύτως καταδικαστέα βάση της τήρησης του  μοντέρνου δόγματος περί «καταδίκης της βίας από όπου κι αν προέρχεται».

Στο τέλος δε της ιστορίας ίσως ως άλλοι Πόντιοι Πιλάτοι  αποφάσιζαν να παραδώσουν την απόφαση στον όχλο κατά τα πρότυπα του Ευαγγελίου : «Ιησού ή Σαμαρά»;  Οι αποφάσεις γνωστές και η  ιστορία με τις σημερινές της προεκτάσεις επίσης  γνωστή. Το πλήθος αποφαίνεται την απελευθέρωση του Σαμαρά – να κάνει και κανένα σαφάρι επενδύσεων στην Κίνα- και καταδικάζει σε σταύρωση χωρίς ανάσταση έναν ολόκληρο λαό…

Η Εβδομάδα των Παθών ξεμακραίνει και ίσως φαντάζει ανεπίκαιρη η αναφορά σε συμβολισμούς  οι οποίοι συνδέονται άμεσα με τη μεταφυσική προσέγγιση της ζωής και του θανάτου που προάγει και το ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα.  Ισως όμως με μια πιο προσεκτική ματιά  ανακαλύψει κανείς την τάση υπερίσχυσης μια  συνολικής μελαγχολίας,  μιας  εκτεταμένης κατάθλιψης  η οποία γεμίζει δρόμους και πλατείες περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Κατάσταση η οποία δημιουργεί έτσι αδιόρατα, υπόγεια και διαβρωτικά την αίσθηση μιας μόνιμης Μεγάλης Παρασκευής.

Εκεί στήνεται η μεγάλη παγίδα των ημερών. Εκεί όπου αυτή η κατάσταση επιβάλλεται ως κανονικότητα. Ως μια και μοναδική και αναπόδραστη πραγματικότητα. Ο θάνατος και ο επιτάφιος θρήνος σε ημερήσια διάταξη και  από εκεί και πέρα  ανέλπιδο χάος. Υπερβολές; Μακάρι να ήταν απλώς μια πλάνη ασύμβατη και έξω από την πραγματικότητα. Την πραγματικότητα η οποία αναζητάει παράλληλα επειγόντως τη λύση. Τη λύση η οποία φυλάσσεται καλά κρυμμένη στις κρύπτες της άνοιξης.  Της άνοιξης που ακόμα είναι παρούσα.

Εκεί  βρίσκεται και η φωλιά της ελπίδας. Η οποία περιμένει να την ανακαλύψουμε ξανά. Με περισσότερη ορμή και δίψα γεμάτοι  για  τη ζωή. Έστω κι αν μας υπενθυμίζει σε κάθε ευκαιρία πως για να  προκύψει η απελευθέρωση της ίδιας της ζωής  πρέπει να γίνει η ρήξη με την κανονικότητα. Να ανατραπεί η πραγματικότητα. Να διαλυθούν τα  κατεστημένα  τόσο τα πραγματικά όσο και τα μεταφυσικά.  Στην άνοιξη και στην επανάσταση φωλιάζει η ελπίδα για ζωή. Για να ανοίξει ο δρόμος για το αύριο, για να νικήσει η ζωή το θάνατο δεν υπάρχει άλλος δρόμος από  την εκ νέου ανακάλυψη της άνοιξης. Του έρωτα. Της επανάστασης… 

πηγη: Βαθύ κόκκινο

Εν τέλει: Καλή (επ)Ανάσταση…

Του Αλέξανδρου Σταθακιού. 

Με αυτό το σύνθημα, γραμμένο με κόκκινη μπογιά στον τοίχο, υποδέχονταν κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 1980 η Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης, αρκετούς από τους φοιτητές της, επαναστατημένους νέους, ενώ και ο χουντικός απόηχος του «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια», ήταν επίσης υπαρκτός.

Έτσι ευτυχώς -ή δυστυχώς- προχωρούν τα πράγματα στη ζωή, δεν υπάρχουν καθαρές καταστάσεις: «Από το αγκάθι βγαίνει ρόδο και απ’ το ρόδο αγκάθι», λέει ο λαός. Σημασία έχει η στιγμή. Η τωρινή στιγμή είναι αυτή που διαλύονται οι ζωές των πολλών, αλλά η κούραση φαίνεται να κάμπτει όσους μπήκαν μπροστά στον αγώνα. Είναι η στιγμή που προβάλλει αδυσώπητη η ανάγκη να «μπολιαστεί» το δέντρο της ενεργητικής αντίστασης με άλλους αδικημένους και καταπιεσμένους ανθρώπους. Αυτούς που μέχρι τώρα παρακολουθούν σιωπηλοί τον αγώνα ανάμεσα στο φόβο της τιμωρίας (γιατί αυτόν ουσιαστικά επισείουν οι ιεροκήρυκες της υποταγής) και στην ελπίδα της ελευθερίας. Ενδεχομένως να ήταν και πριν ευνοϊκά διακείμενοι, αλλά τώρα είναι πλέον ώρα «να μπουν στο κουπί».
Ας δοκιμάσει, λοιπόν, ο τελάλης της Ανατροπής να χρησιμοποιήσει και άλλες γλώσσες, για να δουλέψει το πολυσύνθετο λαϊκό πλήρωμα.
Η γλώσσα της «Καλής (επ)Ανάστασης» έχει ρίζες. Γιατί η (επ)Ανάσταση, έδωσε διαχρονικά (από τον καιρό της Pax Romana), νόημα στον πόνο της (δια)Σταύρωσης με τις καμπές της Ιστορίας.
Δεκτή κι η ένσταση: «Τόσα Φώτα για το Αυτεξούσιο και θα γυρίσουμε σε Ιεροφάντες; Ο Γεωργιανός Ιεροσπουδαστής Ιωσήφ, καραδοκεί.» Αλλά δεν είναι πάντα μόνον έτσι: Φαρισαίοι θα υπάρχουν πάντα και ιεροεξεταστές, γιατί η κάθε καταχρηστική εξουσία πασχίζει να καταθέσει δήθεν οικουμενικές αποδείξεις της ισχύος της. Και τις βρήκε ενίοτε σε διάφορα μουχλιασμένα από την κλεισούρα συστήματα πάνω στο σώμα του Σταυρωμένου. 

Όμως, απ’ την άλλη, τα πράγματα είναι τόσο απλά: «Ήμουν ξένος και με μαζέψατε, άρρωστος και στη φυλακή και ήρθατε να με δείτε, πεινούσα και μου δώσατε να φάω!». Εκεί στα Ευαγγέλια, υπάρχει επίσης και το παράδοξο, ένας που ετοιμάζεται για βασιλιάς, έστω και πνευματικός, αντιστέκεται στον πειρασμό κι αρνείται να δώσει στον κοσμάκη άρτον και θεάματα για να τον καθυποτάξει.

Και να πάλι, όπως στην Ιστορία και την Ποίηση συμβαίνει, το αρχετυπικό Θείο Πάθος θα συμβολίσει τα πάθη του λαού. Τώρα που πάλι στήνονται σταυροί του τρόμου και οι σταυρωτήδες διαμοιράζουν τα ιμάτια της χώρας μας «εν εαυτοίς». 

Ό,τι και να κάνουν είναι προσωρινό. Η δικαιοσύνη και η ενότητα θα νικήσουν την εκμετάλλευση και το διαχωρισμό. Οι εμμονές των τοκογλύφων δεν θα έχουν πλέον καμία σημασία. Τα τείχη τους από χρήμα, εξουσία, γόητρο αλλά και μοναξιά δεν θα χρησιμεύουν σε τίποτα. Φτάνει να φέρουμε την Σύναξη.
Βέβαια, τίποτα δεν θα γίνει μαγικά, ούτε γραμμικά: Μέσα στο παιγνίδι είναι ο οργισμένος, υπερεπαναστάτης Ιούδας, που έγινε από το αδιέξοδό του «σπιούνος», ο πολιτικάντης Καϊάφας, ο τυπικός υπάλληλος Πιλάτος που «ξεπλένει» ιταμά την συνείδησή του για να μην ταράξει ισορροπίες, ο πιστός, αλλά «τσάμπα μάγκας» Πέτρος, ο παντελώς χαμένος Ληστής που αναγνωρίζει τελευταία στιγμή την διέξοδο, τα αουτσάιντερ της Ιστορίας, τα «γύναια», οι Μυροφόρες που φέρνουν τελικά το μήνυμα της Ανάστασης. Έτσι κάνουν οι άνθρωποι που βρίσκονται σε κρίση, αλλά και η Ιστορία όταν «κοιλοπονά».
Μέσα από το δύσκολο και το αντιφατικό θα έρθει η ελπίδα, αρκεί να μην την αφήσουμε να φύγει…

* Ο Αλέξανδρος Σταθακιός είναι θεολόγος

Δημοσιεύτηκε στον «Δρόμο της Αριστεράς» 3-4Μάη 2013

http://e-dromos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=11767:%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%AE-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7&Itemid=67

και

http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=11928:kalh-ep-anastash-dromos-ths-aristeras&catid=98:koinperivallon&Itemid=294

"Οι Αδιάφοροι" του Αντόνιο Γκράμσι

Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. 
Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. 
Δρα παθητικά, αλλά δρα. 
Είναι η μοιρολατρία. 
Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. 
Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. 
Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα.
Αυτό που συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει.
Μέσα στη σκόπιμη απουσία και στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί. Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν.
Κάποιοι κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα, άλλοι βλαστημάνε χυδαία, αλλά κανείς ή λίγοι αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να επιβάλλω τη βούλησή μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη;
Μισώ τους αδιάφορους και γι’ αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ’ αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι’ αυτό που έκανε και ειδικά γι’ αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου.
Είμαι ενταγμένος, ζω, νιώθω ότι στις συνειδήσεις του χώρου μου ήδη πάλλεται η δραστηριότητα της μελλοντικής πόλης, που ο χώρος μου χτίζει. Και μέσα σ’ αυτήν την πόλη η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, μέσα σ’ αυτήν κάθε συμβάν δεν οφείλεται στην τύχη, στη μοίρα, μα είναι ευφυές έργο των πολιτών. 
Δεν υπάρχει μέσα σ’ αυτήν κανείς που να στέκεται να κοιτάζει από το παράθυρο ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, κόβουν τις φλέβες τους. Ζω, είμαι ενταγμένος. Γι’ αυτό μισώ αυτούς που δεν συμμετέχουν, μισώ τους αδιάφορους.
11 Φεβρουαρίου 1917

Δομές πρόληψης και θεραπείας των εξαρτήσεων: Ώρα μηδέν

από παλαιότερη κινητοποίηση εργαζομένων 

Των Αιμίλιου Κατσουλάκου, Αλέξανδρου Σταθακιού, Ευγενίας Σταθακοπούλου

Κάθε κοινωνία και βέβαια η πολιτική της εξουσία κρίνονται από το πώς τοποθετούνται απέναντι στους πιο ευάλωτους ανθρώπους. Οι εξαρτημένοι/ες, οι επιβαρυμένοι/ες ψυχικά, οι έχοντες «ειδικές ανάγκες», οι άνεργοι/ες νέοι/ες που περνούν μέσα στην απόγνωση τις δυνητικά πιο γόνιμες δεκαετίες της ζωής τους μπορούν να μας πουν καλύτερα από όλους πόσο προοδευτικές και αλληλέγγυες είναι οι εφαρμοζόμενες πολιτικές.

Οι εξαρτημένοι/ες λοιπόν θα μας έλεγαν σήμερα ότι η πολιτική που προωθεί η κυβέρνηση - υποχείριο της τρόικας είναι πλέον πολύ χειρότερη, αδιαφορώντας ακόμη και για την απορρόφηση της λίστας και την απλή χορήγηση υποκατάστασης. Η κυβέρνηση δηλαδή ουσιαστικά σχεδιάζει μια κακής ποιότητας δήθεν συντήρηση, χωρίς ψυχοκοινωνική στήριξη και πρόνοια κοινωνικής επανένταξης. Τώρα το πολιτικό πρόταγμα διατυπώνεται ως εξής: «Μη ζητάς πολλά και μην πολυκυκλοφορείς, γιατί θα βρεθείς στο στρατόπεδο συγκέντρωσης - αποθήκη ανθρώπων της Αμυγδαλέζας».

Οι εκπρόσωποι όλων των κυβερνήσεων έχουν χαρακτηρίσει τα «Κέντρα Πρόληψης των Εξαρτήσεων και προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας» ως «αιχμή του δόρατος» στα σχέδια δράσης που λένε ότι εκπονούν για την εξάπλωση της χρήσης ουσιών. Παρ' όλα αυτά, εξαιτίας του παρωχημένου ιδιότυπου θεσμικού καθεστώτος τους, απέχουν πολύ από το να είναι μόνιμες δομές, με σαφή, πάγια και κεντρική κρατική χρηματοδότηση που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες τους. Έτσι, πολύ συχνά βρίσκονται υπό την απειλή «λουκέτου». Tα 3 τελευταία χρόνια, με λιγότερο από το 35% της προϋπολογισμένης και κοινά συμφωνημένης, με βάση τις ανάγκες τους, χρηματοδότησης. Η κατάσταση έφτασε για ακόμα μία φορά στο απροχώρητο: γενικευμένη «στάση πληρωμών» σε αρκετά από αυτά.

Σε αυτό το κλίμα, τα συναρμόδια υπουργεία (Υγείας, Εσωτερικών) διστάζουν να ανανεώσουν την προγραμματική σύμβαση που θα εξασφάλιζε προσωρινά τη λειτουργία τους. Αν κλείσουν τα Κ.Π., θα λείψουν σε μεγάλο βαθμό, ειδικά στην περιφέρεια, οι δομές που προσφέρουν δωρεάν παροχή συμβουλευτικής και υποστήριξης στους/στις πολίτες σε θέματα που σχετίζονται με την οικογένεια, το σχολείο, τις εξαρτήσεις και γενικότερα με την ψυχοκοινωνική υγεία. Τον καιρό του Μνημονίου τα Κ.Π. θα μπορούσαν να αποτελούν δομές που στηρίζουν την κοινωνική συνοχή, όμως η επιλογή της κυβέρνησης φαίνεται να είναι η παρακμή τους.

Η υποχρηματοδότηση του ΟΚΑΝΑ είναι πρωτοφανής και φτάνει σε τέτοιο σημείο που ο Οργανισμός δεν μπορεί πλέον να αντεπεξέλθει στις άμεσες λειτουργικές του ανάγκες, με κίνδυνο να αφήσει στον δρόμο 8.500 θεραπευόμενους και 3.500 εξαρτημένους που βρίσκονται στις λίστες αναμονής. Είναι ενδεικτικό ότι το 2013 ξεκίνησε για τον ΟΚΑΝΑ με χρέος 28 εκατ. ευρώ, ενώ στον φετινό προϋπολογισμό έχουν εγγραφεί μόλις 18 εκατ. ευρώ, για τη λειτουργία του Οργανισμού φέτος και την αποπληρωμή του χρέους, ενώ την ίδια στιγμή η μισθοδοσία μόνο των εργαζομένων -μετά την εφαρμογή του ενιαίου μισθολογίου- ανέρχεται στο ποσό των 17 εκατ. ευρώ. Επιπλέον οι εργαζόμενοι/ες, που μέσα σε αυτό το κλίμα προσπαθούμε να δουλέψουμε με αξιοπρέπεια, πρέπει να αντιμετωπίσουμε και την εκδικητικότητα της μνημονιακής κυβέρνησης που θέλει να καταργήσει αναδρομικά τη συλλογική μας σύμβαση και να μας ζητήσει πίσω χρήματα που έχουμε λάβει από το 1999 και μετά! Δηλαδή, να δουλεύουμε για χρόνια σχεδόν απλήρωτοι/ες!

Στο ΚΕΘΕΑ έχουν σταματήσει οι προσλήψεις προσωπικού, έτσι που, μετά τις συνταξιοδοτήσεις, αλλά και τον πολλαπλασιασμό των αναγκών εν μέσω κοινωνικής κρίσης, οι εργαζόμενοι/ες έχουν επωμισθεί πολλαπλάσια καθήκοντα.

Τα Προγράμματα των Ψυχιατρικών Νοσοκομείων Αττικής και Θεσσαλονίκης είναι αντιμέτωπα με το φάσμα της διάλυσης, καθώς τα ψυχιατρικά νοσοκομεία πρόκειται να συγχωνευτούν με τα γενικά και σε καιρούς Μνημονίων υπάρχει ο φόβος της ολοσχερούς διάλυσης των "στεγνών" προγραμμάτων απεξάρτησης, καθώς θεωρούνται από τους νεοφιλελεύθερους πολυτέλεια...

Όσοι/ες, τέλος, καταφέρουν και τελειώσουν ένα πρόγραμμα απεξάρτησης κινδυνεύουν να επιστρέψουν στη χρήση, εξ αιτίας των μειωμένων παροχών των προγραμμάτων κοινωνικής επανένταξης και της απουσίας κρατικής μέριμνας και σχεδιασμού για την είσοδο στην αγορά εργασίας.

Η εποχή των ψευδαισθήσεων και των επικοινωνιακών διακηρύξεων σωτηρίας έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί για τους/τις εξαρτημένους/ες και τους/τις εργαζόμενους/ες στις δομές πρόληψης και θεραπείας τους. Είναι πια κατανοητό πως η επιβίωση των παραπάνω δομών θα είναι πολύ δύσκολη, οι θέσεις θεραπείας θα μειωθούν, η ποιότητα των προγραμμάτων θα υποβαθμιστεί και η ανεργία θα απειλεί πολλούς από τους/τις εργαζόμενους/ες σε αυτές.

Έχουμε μπροστά μας, λοιπόν, την εφαρμογή ενός σχεδίου διάλυσης των φορέων πρόληψης και θεραπείας των εξαρτήσεων όμοιο με αυτό που ήδη υλοποιείται στις δομές ψυχικής υγείας; Ή μήπως μέσα από αυτό το κλίμα παρακμής και απαξίωσης των δομών πρόληψης και θεραπείας της εξάρτησης προετοιμάζεται η είσοδος των ιδιωτικών συμφερόντων και σε αυτόν τον ευαίσθητο χώρο;

Πηγή: " ΑΥΓΗ" Ημερομηνία δημοσίευσης: 16/04/2013

Εν τέλει: Μηδενισμός και επανάσταση

Ιστορικό τέλος ή ριζοσπαστική πολιτική διέξοδος; Του Τριαντάφυλλου Σερμέτη*

Η μισή θεραπεία μιας αρρώστιας οφείλεται στη σωστή διάγνωση. Η άλλη μισή οφείλεται στην ανασύσταση της προσωπικής υπαρξιακής ελευθερίας. Το 1887 ο Νίτσε είχε προβλέψει ότι οι επόμενοι δύο αιώνες θα είναι οι αιώνες της πλήρους απαξίωσης των πάντων, του απόλυτα αρνητικού μηδενισμού. Τι σημαίνει όμως μηδενισμός; Μηδενισμός υφίσταται όταν οι ύψιστες αξίες της ανθρωπότητας απαξιώνουν τον εαυτό τους. Δεν υπάρχει το «γιατί», παρά μόνο λειτουργεί το ένστικτο της ατομικής επιβίωσης χωρίς κάποιο στόχο. Με συμπληρωμένο τον έναν από τους δύο αιώνες, η προφητεία του επιβεβαιώνεται πλήρως. Ο τρόπος που εξασκείται η πολιτική και διαρθρώνεται η οικονομία, καθώς και το κίνητρο για την παραγωγή, μαρτυρούν το αληθές της πρόβλεψης. Κορύφωση της μηδενιστικής αντίληψης επήλθε το 1992, όταν ο νεοφιλελεύθερος διανοητής Φουκουγιάμα είχε γράψει ότι «…η ιστορία τελείωσε». 

Μέσα σ’ αυτήν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της πλανητικής απαξίωσης, η Ελλάδα, ως ένα μεταπρατικό μιμητικό κράτος, ενσώματωσε το «παράδειγμα» αυτό κακέκτυπα. Από το 1974 οι πολιτικές της ηγεσίες, μπολιασμένες με τη μηδενιστική ατομική νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα, δημιούργησαν ένα κράτος χωρίς καμιά αξιοκρατία. Οι ποιότητες εκδιώχθηκαν και οι μετριότητες επικράτησαν κάνοντας δόγμα τον αμοραλισμό, με όχημα την κατανάλωση ως τη μόνη αξία με οποιοδήποτε μέσο. Οι πελατειακές σχέσεις εντάχθηκαν σε αυτό το σχήμα, με αποτέλεσμα η διαφθορά να θεωρείται ως ένα φυσιολογικό φαινόμενο. Με μέσο την εκπαίδευση οι ηγεσίες ποδηγέτησαν το λαό. 
Η γνώση παράχθηκε ως χρηστικό μέσο και όχι ως αυτοσκοπός αυτοβελτίωσης. Και γέμισε η Ελλάδα γνωστικούς καταρτισμένους αμόρφωτους. 
Αυτή η μηδενιστική πνευματική παρακμιακή έκπτωση είναι η αιτία της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε σήμερα. Η πολιτική διέξοδος από αυτή τη σκοτεινή εποχή θα προέλθει μόνο όταν συγκροτηθεί μια ριζοσπαστική αξιακή ταυτότητα, σε μια συλλογική ομάδα ικανή να οδηγήσει τη χώρα στο μεταπαρακμιακό φωτεινό μονοπάτι. Ριζοσπαστισμός σημαίνει η ολοκληρωτική αλλαγή του ανθρώπου από τη ρίζα, η βαθύτερη πρωτογενής υπαρξιακή του αλλαγή. Αξιακή ταυτότητα είναι η απελευθέρωση της ηθικοποίησης των ηθών, νοηματοδοτώντας το βίο. Με βάση αυτούς τους ορισμούς, τα κριτήρια για τη μετάβαση στο μεταπαρακμιακό φωτεινό μονοπάτι προϋποθέτουν ένα νέο συνταγματικό πατριωτισμό κοινών αξιών, που θα εστιάζεται σε μια πραγματικά άμεση δημοκρατία. Αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί με την ολοκληρωτική αναμόρφωση του κράτους. Το σύστημα του κοινοτισμού είναι το πιο πρόσφορο για να αναδομηθεί η άμεση δημοκρατία. Για να υπάρξει άμεση δημοκρατία το κριτήριο είναι η αποκέντρωση σε όλα τα επίπεδα, από το πληθυσμιακό μέχρι το κομματικό. Τα δημοψηφίσματα για όλα τα μεγάλα θέματα αποτελούν προϋπόθεση της πραγματικής δημοκρατίας. Η δυνατότητα της ανακλητότητας των αιρετών συνιστά το βάθεμα της συμμετοχής. Η παραγωγική συγκρότηση στο κοινοτικό σύστημα λαμβάνει άλλα χαρακτηριστικά, σε ένα άλλο μοντέλο, μη καταναλωτικό. Όλα αυτά προϋποθέτουν μια αναγκαιότητα πολιτιστικής αναγέννησης με κέντρο την αναμόρφωση της εκπαίδευσης σε ανθρωπιστική κατεύθυνση,η οποία θα παράγει ανθρώπους έντιμους και καλλιεργημένους και θα διαμορφώνει πνευματικά ολοκληρωμένες προσωπικότητες. 
Ο πολιτικός φορέας που θα αναλάβει να πραγματώσει αυτές τις αλλαγές χρειάζεται να έχει ο ίδιος δημοκρατία στο εσωτερικό του, ώστε να αναδειχθούν τα πρόσωπα εκείνα που θα εμπνεύσουν τις ριζοσπαστικές και αξιακές καταστάσεις στον καθένα ξεχωριστά. Επομένως, προαπαιτείται μια εσωτερική επανάσταση του καθενός. Ο καθένας ξεχωριστά θα συγκροτήσει αμαζοποίητα ένα συλλογικό υποκείμενο, για μια πραγματικά ριζοσπαστική αλλαγή, έτσι ώστε να διαμορφωθεί ένα αυθόρμητα οργανωμένο πολιτικό ρεύμα. Για να οργανωθεί το πολιτικό ρεύμα διεξόδου χρειάζεται υπαρξιακή γνησιότητα προνομιακά εμπνευσμένων ανθρώπων, που με την παρουσία τους θα εμπνεύσουν το εν λόγω πολιτικό ρεύμα. Η πολιτική διέξοδος που μπορεί να υπάρξει, για να οδηγηθούμε σε ένα μεταπαρακμιακό φωτεινό μονοπάτι, απαιτεί προνομιακές ψυχές. Αυτή είναι η πραγματική επανάσταση. Υπάρχουν, άραγε, αυτοί οι άνθρωποι;

* Ο Τριαντάφυλλος Σερμέτης είναι Θεολόγος-Φιλόλογος, 
πρόεδρος της Α΄ ΕΛΜΕ Πέλλας

Πηγή: http://e-dromos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=11560:%CE%BC%CE%B7%CE%B4%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7&Itemid=67#