Μας παρουσιάζουν συχνά το ακριβό ενοίκιο περίπου σαν καιρικό φαινόμενο. Δεν ανέβηκε η θερμοκρασία και μαζί της ανέβηκαν και τα μισθώματα. Δεν είναι ότι έκλεισε το Ορμούζ και οι Χούθι δυσκολεύουν την πρόσβαση στο Σουέζ, οπότε ανέβηκαν τα λιπάσματα και, συνεπώς, η τροφή. Κάποιες επιλογές ευθύνονται γι’ αυτό.
............
Και υπάρχουν άνθρωποι που πληρώνουν το αποτέλεσμα.
Ο νέος που εργάζεται και δεν μπορεί να φύγει από το παιδικό του δωμάτιο.
Το ζευγάρι που αναβάλλει κάθε σχέδιο επειδή το ενοίκιο προηγείται όλων.
Ο εργαζόμενος που μετακινείται όλο και μακρύτερα από τη δουλειά του.
Όταν η κατοικία απορροφά το εισόδημα, στενεύει ολόκληρη η ζωή. Κόβεται η ξεκούραση, η φροντίδα, η κοινωνική συνάντηση. Το μέλλον γίνεται μια σειρά λογαριασμών που πρέπει να προλάβεις.
Αυτό είναι και ζήτημα ελευθερίας.
........
Και τώρα ας έρθουμε στις επενδύσεις. Σε αυτόν τον στόχο, για τον οποίο στύβουν κάθε λαό, με ίδιους και διαφορετικούς τρόπους, ώστε να δημιουργούνται μεγάλες υπεραξίες για να τις παίζουν στα καζινοχρηματιστήρια.
Τι είδους ανάπτυξη μας προτείνεται;
Να συγκρατούμε τις κοινωνικές δαπάνες. Να δεχόμαστε την επισφάλεια. Να προσαρμοζόμαστε στις απαιτήσεις της ανταγωνιστικότητας. Και ταυτόχρονα να περιμένουμε ότι οι επενδύσεις θα επιστρέψουν κάποτε ως ευημερία για όλους. Το «κάποτε» έχει γίνει πολύ ακριβό για εκείνον που πληρώνει σήμερα.
Αυτές τις μέρες, η ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης, με βάση τους ίδιους τους χρηματιστηριακούς δείκτες, απορροφά το μεγαλύτερο μέρος των υπεραξιών για τις οποίες μας στύβουν παγκοσμίως. Δεν θα πω ότι κάθε νέα τεχνολογία καταστρέφει αναγκαστικά την εργασία. Ούτε ότι η τεχνητή νοημοσύνη οδηγεί από μόνη της σε ένα προδιαγεγραμμένο μέλλον.
Το ερώτημα είναι ποιος την ελέγχει και ποιος παίρνει το όφελος.
Αν μια τεχνολογία επιτρέπει να παράγουμε περισσότερα σε λιγότερο χρόνο, υπάρχει η δυνατότητα να δουλεύουμε λιγότερο, με αξιοπρεπές εισόδημα.
Υπάρχει όμως και η δυνατότητα να απολύονται άνθρωποι, να πιέζονται οι αμοιβές και να ενισχύεται ο έλεγχος πάνω σε όσους παραμένουν.
Η επιλογή εξαρτάται από τους κοινωνικούς συσχετισμούς. Αυτούς που τα ΜΜΕ, ο δημόσιος λόγος και τα σόσιαλ, που τα ελέγχουν, δεν θέλουν να δούμε ούτε να συζητήσουμε μεταξύ μας, ανταλλάσσοντας τεχνογνωσία για το πώς θα τους ανατρέψουμε.
Μια άλλη επικερδής επένδυση, τουλάχιστον για την Ευρώπη, είναι η πολεμική βιομηχανία. Η μετοχή της γερμανικής Rheinmetall εκτοξεύτηκε με την ουκρανική κρίση και τα σχέδια της ΕΕ για επανεξοπλισμό. Έπεσε λίγο όταν φάνηκε μια χαραμάδα ειρήνευσης και ανέβηκε ξανά όταν έκλεισε.
Όταν η πολεμική προετοιμασία παρουσιάζεται ως δρόμος βιομηχανικής ανάπτυξης, οφείλουμε να ρωτάμε τι κοινωνία οικοδομούμε γύρω της. «Ασφάλεια», λένε.
Ασφάλεια είναι και να έχεις σπίτι. Να βρίσκεις γιατρό. Να μπορεί το παιδί σου να μεγαλώσει χωρίς να κληρονομήσει τον πανικό σου.
Και φτάνουμε στην Πνύκα.
Ο Μάρκο Ρούμπιο, από αυτόν τον χώρο, συνέδεσε την πολιτική της κυβέρνησης Τραμπ με την αρχαιοελληνική κληρονομιά και παρουσίασε για τη Δύση ένα δίλημμα ανάμεσα στην ανάκτηση ισχύος και στην παρακμή. Εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, μια βαθιά υποκρισία.
Η δημοκρατική κληρονομιά χρησιμοποιείται για να προσδώσει κύρος σε μια πολιτική κυριαρχίας.Μια κοινωνία που περιορίζει την ανισότητα παρακμάζει;
Ή μήπως η παρακμή αρχίζει όταν διαθέτουμε τεράστιες δυνατότητες και αδυνατούμε να εξασφαλίσουμε μια αξιοπρεπή ζωή;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου