Αριστερή Συσπείρωση Εργαζομένων ΟΚΑΝΑ: ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΟΚΑΝΑ

Αριστερή Συσπείρωση Εργαζομένων ΟΚΑΝΑ: ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΟΚΑΝΑ: Αθήνα, 31. 1 0.11 Δύο μήνες μετά την έναρξη της «επανάστασης στην αντιμετώπιση της εξάρτησης»: Πρώτα συμπεράσματα Στο «θαυμαστό νέο κόσμ...

You Pay Your Crisis: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΪΚΛ ΧΑΡΝΤ: Το διάχυτο αίτημα για πραγματική δημοκρατία

 Από την εφημερίδα "ΕΠΟΧΗ"
You Pay Your Crisis: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΪΚΛ ΧΑΡΝΤ: Το διάχυτο αίτημα για πραγματική δημοκρατία

"Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά 40 χρόνους σκλαβιά και φυλακή"

Με τη φωνή του Νίκου Ξυλούρη.
Μια και είναι ο λόγος περί των παρελάσεων, πάντα το είχα παράπονο γιατί ακόμα και σήμερα παιανίζουν τα σαχλοπατριωτικά του μετεμφυλιακού κράτους και δεν έχουν κάνει εμβατήριο τον "Θούριο"??
Τυχαίο;

Δεν ξαναγυρνάμε εκεί που ξεκινήσαμε! Δικαιοσύνη επιτέλους σε αυτή τη Χώρα!

Διαμαρτυρία στους φορείς ψυχικής υγείας

"Αδέσμευτος Τύπος", 21/10/11

Διαμαρτυρία θα πραγματοποιήσουν εργαζόμενοι στους φορείς ψυχικής υγείας πρόληψης και απεξάρτησης σήμερα το απόγευμα, φτιάχνοντας ανθρώπινη αλυσίδα στην Πλατεία Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης. Όπως επισημαίνει σε ανακοίνωσή του -μεταξύ άλλων- το Συντονιστικό Εργαζομένων των Φορέων Ψυχικής Υγείας ΚΕΘΕΑ - ΚΕΝΤΡΑ ΠΡΟΛΗΨΗΣ - ΟΚΑΝΑ - ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΨΥΧΑΡΓΩΣ - Ψ.Ν.Θ.: « Οι πολιτικές του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου κατεδαφίζουν το κράτος Πρόνοιας με τις περικοπές, τις καταργήσεις, τις συγχωνεύσεις και την εργασιακή εφεδρεία. Ως εργαζόμενοι έχουμε ήδη υποστεί τη λεηλασία του εισοδήματός μας και την επιδείνωση των συνθηκών εργασίας, ως πολίτες αγωνιούμε και αγανακτούμε για την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα στην Ελλάδα, ως λειτουργοί του κράτους πρόνοιας βιώνουμε το αδιέξοδο της συρρίκνωσής του, τη στιγμή που γύρω μας αναπτύσσονται όλες οι προϋποθέσεις για την αύξηση της σωματικής, ψυχικής και κοινωνικής νοσηρότητας. Αγωνιζόμαστε για το δικαίωμα της ελεύθερης και ακώλυτης πρόσβασης σε δημόσιες, δωρεάν και ποιοτικές υπηρεσίες υγείας και πρόνοιας. Ζητάμε τη συμπαράσταση της κοινωνίας με την πεποίθηση ότι ο τελικός αποδέκτης της κρίσης θα είναι η ίδια στο σύνολό της».
http://www.adesmeytos.gr/news.php?aid=49735

Κατά της Σπέκουλας των Διαπλεκόμενων Εργολάβων της Ενημέρωσης!

H ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΤΟ ΚΚΕ, ΤΟ ΠΑΜΕ ΚΑΙ Ο ΔΗΘΕΝ «ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΣ» ΧΩΡΟΣ!

H ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΤΟ ΚΚΕ, ΤΟ ΠΑΜΕ ΚΑΙ Ο ΔΗΘΕΝ «ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΣ» ΧΩΡΟΣ!

ANemos: Σλαβόι Ζίζεκ: Ο γάμος του καπιταλισμού με τη δημοκ...

ANemos: Σλαβόι Ζίζεκ: Ο γάμος του καπιταλισμού με τη δημοκ...: Του Σλαβόι Ζίζεκ* Αυγή , 18/10/2011 Ομιλία στη γενική συνέλευση των Αμερικανών "αγανακτισμένων" Μας αποκαλούν αποτυχημένους αλλά οι π...

Αριστερή Συσπείρωση Εργαζομένων ΟΚΑΝΑ: ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ 15/10

Αριστερή Συσπείρωση Εργαζομένων ΟΚΑΝΑ: ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ 15/10: ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΦΟΡΕΙΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ, ΣΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ ΕΝΩΝΟΥΜΕ ΤΗ ΦΩΝΗ ΜΑΣ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΗΝ 48ΩΡΗ ΓΕΝ...

You Pay Your Crisis: Τρεις υπουργοί προαλείφουν την "τελική λύση"

 Διαβάστε την εκπληκτική και αποκαλυπτική ανάλυση παράγραφο προς παράγραφο του Νεοφιλελεύθερου  Μνημονιακού Μανιφέστου του "Τρίο- Σκούπες"



You Pay Your Crisis: Τρεις υπουργοί προαλείφουν την "τελική λύση"

You Pay Your Crisis: «Αγαπητε» κ.Μόσιαλε...

You Pay Your Crisis: «Αγαπητε» κ.Μόσιαλε...

ΤΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΥΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΚΛΕΙΝΕΙ?

Το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού ιδρύθηκε το 1965 από τον αείμνηστο Σπύρο Δοξιάδη, στεγάζεται στο Νοσοκομείο Παίδων ‘Αγία Σοφία’ και είναι ΝΠΙΔ που εποπτεύεται και χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Υγείας. Υπήρξε πάντα πρωτοπόρο στην Ελλάδα σε όλο το φάσμα της σωματικής και ψυχικής υγείας και κοινωνικής προστασίας του παιδιού. Από το 1973 το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού εφαρμόζει το Προληπτικό Ανιχνευτικό Πρόγραμμα Νεογνών το οποίο προσφέρει δωρεάν σε κάθε παιδί που γεννιέται στη χώρα, στο πλαίσιο της προαγωγής της Δημόσιας Υγείας προλαμβάνοντας έτσι την εμφάνιση σοβαρών νοητικών και σωματικών βλαβών στα νεογνά με αποτέλεσμα ένα τεράστιο κοινωνικό και οικονομικό όφελος για τη χώρα . Από τότε μέχρι σήμερα έχουν ελεγχθεί πάνω από 2.500.000 παιδιά. Εξαιρετικά σημαντικές δραστηριότητες επίσης αποτελούν η διερεύνηση, κλινική αντιμετώπιση και γενετική συμβουλευτική σε πλήθος σπάνιων παθήσεων, γενετικών και κληρονομικών μεταβολικών νοσημάτων, αναπτυξιακών διαταραχών (αυτισμός- κώφωση), διαταραχών του μεταβολισμού των οστών και ενδοκρινικών νοσημάτων, οι περισσότερες από τις οποίες είναι μοναδικές στη χώρα μας (μοναδικό κέντρο διάγνωσης και αντιμετώπισης της φαινυλκετονουρίας, συγγενούς υποθυρεοειδισμού, κέντρο διάγνωσης για τις νόσους Gaucher, Fabry, Pompe κα).

To Υπουργείο Οικονομικών αποφάσισε :

1.      Να διακόψει την ήδη εγκεκριμένη χρηματοδότηση για το 2011,

2.      Να μειώσει τον προυπολογισμό του 2012 κατά περίπου 55%, που πρακτικά σημαίνει ότι τέλος Νοεμβρίου παύει να λειτουργεί,

ενώ συγχρόνως το Υπουργείο δεν προωθεί τις απαραίτητες αλλαγές στο νομικό καθεστώς του Ινστιτούτου ώστε να το Ινστιτούτο να γίνει περισσότερο οικονομικά ανεξάρτητο και να επιβαρύνει λιγότερο τον κρατικό προυπολογισμό. Τα παραπάνω έγιναν χωρίς καμία διαπραγμάτευση με τη Διοίκηση με του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού.       

Οι συνέπειες της παύσης λειτουργίας του Ινστιτούτου είναι:

1.      Κίνδυνος διακοπής των εργαστηριακών εξετάσεων που είναι μοναδικές για τη χώρα, όπως το Εθνικό Ανιχνευτικό Πρόγραμμα Νεογνών.

2.      Κίνδυνος διακοπής της εργαστηριακής και κλινικής παρακολούθησης των ασθενών, δεδομένου ότι το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού αποτελεί το μοναδικό κέντρο διάγνωσης και αντιμετώπισης της φαινυλκετονουρίας, γαλακτοζαιμάις και του συγγενούς υποθυρεοειδισμού ενώ μόνον αυτό παρέχει  ολοκληρωμένες υπηρεσίες στη διερεύνηση, κλινική αντιμετώπιση και γενετική συμβουλευτική για  πλήθος σπάνιων παθήσεων, γενετικών και κληρονομικών μεταβολικών νοσημάτων, αναπτυξιακών διαταραχών, κα.

3.      Συρρίκνωση ενός ιστορικού φορέα της δημόσιας υγείας που παρέχει από την αρχή της ιδρύσεώς του ένα γιγαντιαίο σε διαστάσεις και ωφελιμότητα έργο στη χώρα.

Την τελευταία φορά που έκλεισε το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού ήταν επί Χούντας. Η κυβέρνηση δεν έχει καν το θάρρος να αποφασίσει να το κλείσει επισήμως και το κάνει εμμέσως.

Την Τετάρτη, 12/10/2011 8.30πμ, θα υπάρξει διαμαρτυρία των εργαζομένων στο Υπουργείο Υγείας. Παρακαλείται κάθε ευαισθητοποιημένος πολίτης να παραστεί.

ΤΙ ΘΑ ΕΚΑΝΑΝ ΕΝΑΣ ΑΡΗΣ 'Η ΕΝΑΣ ΤΣΕ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;

ΤΙ ΘΑ ΕΚΑΝΑΝ ΕΝΑΣ ΑΡΗΣ 'Η ΕΝΑΣ ΤΣΕ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;

Η ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΠΡΟΛΗΨΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΩΣ ΕΝΕΡΓΑ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕΙ, ΝΑ ΠΑΛΕΨΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΕΙ!

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΩΣ ΕΝΕΡΓΑ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕΙ, ΝΑ ΠΑΛΕΨΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΕΙ!

Πλεονάζον Προσωπικό. Απόλυσέ το πριν σε Απολύσει!

Red NoteBook - Ψήφισμα συμπαράστασης του Σωματείου Εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης της Χρήσης Εξαρτησιογόνων Ουσιών

Red NoteBook - Ψήφισμα συμπαράστασης του Σωματείου Εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης της Χρήσης Εξαρτησιογόνων Ουσιών

Η πολιτική ηγεσία της Ισλανδίας ανακοίνωσε την αποχώρηση του ΔΝΤ από τη χώρα.

.. Τρία χρόνια μετά την εμπλοκή του διεθνούς χρηματοπιστωτικού οργανισμού στα οικονομικά δρώμενα της χώρας, η πρωθυπουργός της Ισλανδίας, Johanna Siguroardottir, ανακοίνωσε την διακοπή της «συνεργασίας» και την αποχώρηση του αρμόδιου κλιμακίου από τη χώρα.

Ο υπουργός Οικονομικών, Arni Pall Arnason, ο οποίος παραβρέθηκε στη συνέντευξη Τύπου, εξηγώντας τους λόγους που οδήγησαν στην απόφαση απεμπλοκής του ΔΝΤ από την οικονομική πολιτική της Ισλανδίας, σημείωσε ότι θεωρεί… αμφισβητούμενα τα προτεινόμενα μέτρα (walfare state) που εφαρμόζει το Ταμείο στη Λατινική Αμερική και την Άπω Ανατολή.

«Κανένα σωσίβιο από BCE, FMI ή Παγκόσμια Τράπεζα… καμία έκπτωση στην εθνική κυριαρχία απέναντι σε ξένες χώρες. Μια πορεία με τη συμμετοχή των πολιτών, χωρίς περικοπές δικαιωμάτων και με τη λαϊκή συμμετοχή» ήταν τα λόγια της Ισλανδής πρωθυπουργού…

Αλλά πώς η μικρή Ισλανδία επαναστάτησε; Ας δούμε αναλυτικά:

Posted by nirvana247

Της Deena Stryker για το ιστολόγιο Daily Kos

Το ρεπορτάζ μιας ιταλικής ραδιοφωνικής εκπομπής που αφορούσε την εξελισσόμενη επανάσταση της Ισλανδίας είναι ένα εντυπωσιακό παράδειγμα του πόσο λίγο μας πληροφορούν τα μέσα ενημέρωσης για τον υπόλοιπο κόσμο. Κάποιοι από εσάς ίσως να θυμάστε ότι, μετην έναρξη της οικονομικής κρίσης του 2008, η Ισλανδία κυριολεκτικά χρεοκόπησε. Οι δημοσιογράφοι αναφέρθηκαν στους λόγους μόνο εν παρόδω, και από τότε, το ελάχιστα γνωστό αυτό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης πέρασε και πάλι στη λήθη.

Φυσικά, καθώς η μία ευρωπαϊκή χώρα μετά την άλλη εξαναγκάζεται να μπει σε μηχανισμό στήριξης ή κινδυνεύει να μπει, θέτοντας συγχρόνως σε κίνδυνο το ευρώ, πράγμα που θα έχει επιπτώσεις για ολόκληρο τον κόσμο, το τελευταίο πράγμα που θέλουν οι ισχυροί είναι να γίνει η Ισλανδία παράδειγμα προς μίμηση. Οι λόγοι είναι οι εξής:

Πέντε χρόνια διακυβέρνησης από ένα αμιγώς νεοφιλελεύθερο καθεστώς είχαν κάνει την Ισλανδία (χώρα με πληθυσμό 320.000, και δίχως ένοπλες δυνάμεις), μία από τις πλουσιότερες χώρες στον κόσμο. Το 2003 όλες οι τράπεζες της χώρας αποκρατικοποιήθηκαν, και σε μια προσπάθεια να προσελκύσουν ξένους επενδυτές, πρόσφεραν τραπεζικές συναλλαγές on-line, το κόστος των οποίων ήταν ελάχιστο, επιτρέποντάς τους έτσι να προσφέρουν σχετικά υψηλά ποσοστά επιστροφής. Οι λογαριασμοί, γνωστοί ως Icesave, είχαν προσελκύσει πολλούς μικροεπενδυτές από Αγγλία και Ολλανδία. Ωστόσο, καθώς οι επενδύσεις αυξήθηκαν, το ίδιο έγινε και με το εξωτερικό χρέος των τραπεζών. Το 2003 το χρέος της Ισλανδίας ήταν ίσο με 200 φορές το ΑΕΠ της, και τέσσερα χρόνια αργότερα, το 2007, έφθασε το 900%. Η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 ήταν η χαριστική βολή. Οι τρεις μεγαλύτερες τράπεζες της Ισλανδίας, η Landbanki, η Kapthing και η Glitnir, χρεοκόπησαν και κρατικοποιήθηκαν, ενώ η ισλανδική κορώνα έχασε το 85% της αξίας της σε σχέση με το ευρώ. Στο τέλος του ίδιου έτους η Ισλανδία κήρυξε πτώχευση.

Παρ’ όλα αυτά, και αντίθετα με τις προβλέψεις, η κρίση είχε ως τελικό αποτέλεσμα να επανακτήσουν οι Ισλανδοί τα κυριαρχικά τους δικαιώματα επί της χώρας τους, μέσα από μια διαδικασία άμεσης συμμετοχικής δημοκρατίας που τελικά οδήγησε σε νέο Σύνταγμα. Αλλά μόνο μετά από μια επίπονη διαδικασία.

Ο Geir Haarde, πρωθυπουργός της τότε σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης συνασπισμού, διαπραγματεύτηκε ένα δάνειο 2.100.000 δολαρίων, στο οποίο οι σκανδιναβικές χώρες πρόσθεσαν άλλα 2,5 εκατομμύρια. Η ξένη οικονομική κοινότητα πίεσε την Ισλανδία να επιβάλει δραστικά μέτρα. Το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Ένωση δήλωσαν την προθυμία τους να αναλάβουν το χρέος της, υποστηρίζοντας ότι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να ξεπληρώσει η χώρα την Ολλανδία και τη Βρετανία, οι οποίες είχαν δεσμευτεί για την επιστροφή του ποσού στους πολίτες τους.

Οι διαμαρτυρίες και ταραχές που ξέσπασαν και συνεχίστηκαν ανάγκασαν τελικά την κυβέρνηση να παραιτηθεί. Έγιναν πρόωρες εκλογές τον Απρίλιο του 2009, με αποτέλεσμα να αναδειχθεί νικήτρια μια αριστερή συμμαχία η οποία, ναι μεν καταδίκασε το νεοφιλελεύθερο οικονομικό σύστημα, αλλά δεν άργησε να ενδώσει στις αξιώσεις του να εξοφλήσει η χώρα συνολικά 3,5 εκατομμύριο ευρώ. Αυτό θα προϋπόθετε την καταβολή 100 ευρώ τον μήνα από κάθε Ισλανδό πολίτη για 15 χρόνια, με επιτόκιο 5,5%, για να αποπληρωθεί ένα χρέος που στην πραγματικότητα όφειλαν ιδιώτες σε άλλους ιδιώτες. Ήταν η σταγόνα που τελικά έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει.

Αυτό που επακολούθησε ήταν κάτι το απρόβλεπτο. Η πεποίθηση ότι οι πολίτες ήταν υποχρεωμένοι να πληρώσουν για τα λάθη ενός οικονομικού μονοπωλίου, ότι ένα ολόκληρο έθνος αναγκάστηκε να φορολογηθεί για να αποπληρωθούν χρέη ιδιωτών ανατράπηκε, με αποτέλεσμα να υποστεί βαθιές αλλαγές η σχέση μεταξύ πολιτών και πολιτικών θεσμών ώσπου, τελικά, οι ηγέτες της Ισλανδίας αναγκάστηκαν να ταχθούν με το μέρος των ψηφοφόρων τους. Ο ηγέτης της χώρας, Olafur Ragnar Grimsson, αρνήθηκε να επικυρώσει το νόμο που θα είχε καταστήσει τους πολίτες της Ισλανδίας υπεύθυνους για την αποπληρωμή των χρεών των τραπεζών της και στη συνέχεια δέχθηκε να γίνει δημοψήφισμα.

Φυσικά, η διεθνής κοινότητα αντέδρασε αυξάνοντας την πίεση που ασκούσε μέχρι τότε στην Ισλανδία. Η Βρετανία και η Ολλανδία απείλησαν με αντίποινα που θα απομόνωναν τη χώρα. Και ενώ οι Ισλανδοί πήγαιναν να ψηφίσουν, οι ξένοι τραπεζίτες προειδοποίησαν ότι θα μπλοκάρουν οποιαδήποτε ενίσχυση από το ΔΝΤ. Η βρετανική κυβέρνηση απείλησε να παγώσει τις καταθέσεις ταμιευτηρίου και όψεως των Ισλανδών. Όπως ομολόγησε ο ίδιος ο Grimsson: «Μας είπαν ότι αν αρνηθούμε τους όρους της διεθνούς κοινότητας, θα γίνουμε η Κούβα του Βορρά. Όμως αν τους είχαμε αποδεχθεί, θα είχαμε γίνει η Αϊτή του Βορρά».(Έχω γράψει πολλές φορές ότι όταν οι Κουβανοί βλέπουν τη δεινή κατάσταση της γειτονικής τους Αϊτής δοξάζουν τον Θεό για την τύχη τους.)

Στο δημοψήφισμα του Μαρτίου του 2010, το 93% ψήφισε κατά της αποπληρωμής του χρέους. Το ΔΝΤ πάγωσε αμέσως το δάνειο που είχε υποσχεθεί. Αλλά οι επαναστατημένοι (και αυτό δεν μεταδόθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες) δεν πτοήθηκαν. Με την υποστήριξη των εξαγριωμένων πολιτών, η κυβέρνηση ξεκίνησε αστικές και ποινικές έρευνες σχετικά με τους υπεύθυνους για την οικονομική κρίση. Η Interpol εξέδωσε διεθνές ένταλμα σύλληψης για τον πρώην πρόεδρο της Kaupthing, Sigurdur Einarsson, ενώ οι υπόλοιποι τραπεζίτες που εμπλέκονταν στο κραχ εγκατέλειψαν τη χώρα.

Όμως οι Ισλανδοί* δεν έχουν σταματήσει εκεί. Αποφάσισαν να συντάξουν νέο Σύνταγμα που θα απαλλάξει τη χώρα από την υπερβολική επιρροή του διεθνούς χρηματοοικονομικού τομέα και του εικονικού χρήματος. (Το μέχρι τότε ισχύον Σύνταγμα είχε συνταχθεί το 1918, όταν η Ισλανδία απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Δανία, και η μόνη διαφορά με το Σύνταγμα της Δανίας ήταν η αντικατάσταση της λέξης «βασιλιάς» με τη λέξη «πρόεδρος».)

Για να φτιάξει το νέο του Σύνταγμα, ο λαός της Ισλανδίας εξέλεξε μια επιτροπή 25 πολιτών από ένα σύνολο 522 ενηλίκων που δεν ανήκαν σε κανένα πολιτικό κόμμα, αλλά είχαν προταθεί από τουλάχιστον 30 πολίτες. Το νέο Σύνταγμα δεν ήταν έργο μιας ομάδας πολιτικών, αλλά γράφτηκε στο διαδίκτυο. Οι συναντήσεις των μελών της επιτροπής μεταδίδονταν διαδικτυακά και οι πολίτες είχαν την ευκαιρία να στέλλουν τις παρατηρήσεις και τις προτάσεις τους, παρακολουθώντας το κείμενο καθώς διαμορφωνόταν. Το Σύνταγμα που τελικά θα προκύψει από αυτή τη συμμετοχική δημοκρατική διαδικασία θα υποβληθεί στο κοινοβούλιο για έγκριση, μετά τις επόμενες εκλογές.

‘Οσοι από εσάς διάβασαν το βιβλίο του Jared Diamond “Kατάρρευση – Πως οι κοινωνίες επιλέγουν να αποτύχουν ή να επιτύχουν” θα θυμούνται την περιγραφή της κατάρρευσης της αγροτικής οικονομίας της Ισλανδίας τον 9ο αιώνα. Σήμερα η χώρα ανακάμπτει από την πρόσφατη οικονομική κατάρρευση της με τρόπους ακριβώς αντίθετους από αυτούς που γενικά θεωρούνται δεδομένοι, όπως επιβεβαιώθηκε πρόσφατα σε συνέντευξη της νέας επικεφαλής του ΔΝΤ, Christine Lagarde, στον δημοσιογράφο του CNN Fareed Zakaria. Και όμως, στον ελληνικό λαό έχουν γίνει συστάσεις για ιδιωτικοποίηση του δημόσιου τομέα της χώρας, η οποία προβάλλετει ως η μόνη λύση. Οι λαοί της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας αντιμετωπίζουν την ίδια απειλή.

Οι λαοί αυτοί θα πρέπει να έχουν για φωτεινό παράδειγμα την Ισλανδία. Αρνούμενη να υποκύψει στα ξένα συμφέροντα, η μικρή αυτή χώρα έκανε τη φωνή της να ακουστεί παντού, ώστε να γίνει σαφές ότι ο λαός της είναι ο μόνος κυρίαρχος.

Αυτός είναι και ο λόγος που δεν ασχολούνται πια μαζί της οι δημοσιογράφοι.

ΔIABAΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Σιωπή πληροφόρησης από την Ισλανδία. Γιατί;

Η Ισλανδία βγαίνει από την κρίση, χωρίς μνημόνιο και ΔΝΤ!

Ισλανδία ζεις! Εσύ μάς οδηγείς!

Πηγη

ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ: 1. http://www.newsbeast.gr/financial/arthro/221292/ektos-dd-i-islandia/

2.

http://nirvana247.wordpress.com/2011/08/30/%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%B7- %CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CE%AE-%CE%B9%CF%83%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AC%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CE%B9/

Κάθε δάνειο που χορηγήθηκε με αντάλλαγμα την εφαρμογή πολιτικών που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι επαχθές

ΕΛΛΑΔΑ, ΙΡΛΑΝΔΙΑ ΚΑΙ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ: ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΪΚΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΧΘΕΙΣ;

ΑΡΘΡΟ - "ΦΩΤΙΑ" ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΤΡΟΪΚΑ

Των RENAUD VIVIEN, ERIC TOUSSAINT*

Η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία είναι οι τρεις πρώτες χώρες της Ευρωζώνης που τέθηκαν υπό τη κηδεμονία των πιστωτών τους συνάπτοντας σχέδια «βοήθειας» με τη «Τρόικα» που αποτελείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Όμως αυτές οι συμφωνίες, που γεννάνε νέα χρέη και που επιβάλλουν στους λαούς μέτρα λιτότητας χωρίς προηγούμενο, μπορούν να αμφισβητηθούν στη βάση του διεθνούς δικαίου. Πράγματι, αυτές οι συμφωνίες είναι «επαχθείς» και άρα άνομες. Όπως το τονίζει η θεωρία του επαχθούς χρέους, «τα χρέη των Κρατών πρέπει να έχουν συναφθεί και τα απορρέοντα κεφάλαια να έχουν χρησιμοποιηθεί για τις ανάγκες και τα συμφέροντα του Κράτους» (1). Όμως, τα δάνεια της Τρόικα χορηγούνται υπό τον όρο της λήψης μέτρων λιτότητας που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και που δεν θα επιτρέψουν σε αυτά τα Κράτη να βγουν από τη κρίση.

Κάθε δάνειο που χορηγήθηκε με αντάλλαγμα την εφαρμογή πολιτικών που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι επαχθές

Όπως το βεβαιώνει ο ειδικός εισηγητής Mohammed Bedjaoui στο σχέδιο άρθρου του περί της διαδοχής στο ζήτημα των κρατικών χρεών για τη Συνθήκη της Βιέννης του 1983: «Τοποθετούμενοι από την άποψη της διεθνούς κοινότητας, θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε επαχθές χρέος κάθε χρέος που έχει συναφθεί με σκοπούς μη σύμφωνους προς το σύγχρονο διεθνές δίκαιο, και ειδικότερα προς τις αρχές του διεθνούς δικαίου που έχουν ενσωματωθεί στη Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών» (2).

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι όροι που έχει επιβάλει η Τρόικα (μαζικές απολύσεις στο δημόσιο, διάλυση της κοινωνικής προστασίας και των δημόσιων υπηρεσιών, μείωση των κοινωνικών προϋπολογισμών, αύξηση των έμμεσων φόρων όπως του ΦΠΑ, μείωση του κατώτατου μισθού, κλπ.) παραβιάζουν πασιφανώς τη Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών. Πράγματι, μεταξύ των υποχρεώσεων που περιλαμβάνονται σε αυτή τη Χάρτα, βρίσκουμε ειδικά, στα άρθρα 55 και 56, «τη βελτίωση των επιπέδων διαβίωσης, την πλήρη απασχόληση και συνθήκες προόδου και ανάπτυξης στην οικονομική και κοινωνική τάξη πραγμάτων (...), τον οικουμενικό και πραγματικό σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών για όλους, χωρίς διάκριση φυλετική, φύλου, γλώσσας ή θρησκείας». Κατά συνέπεια, τα μέτρα λιτότητας και τα χρέη τα συναφθέντα στο πλαίσιο αυτών των συμφωνιών με τη Τρόικα κηρύσσονται άκυρα επειδή ό,τι είναι αντίθετο στη Χάρτα του ΟΗΕ θεωρείται ότι δεν έχει γραφεί (3).

Πέρα από τη παραβίαση των οικονομικών, κοινωνικών και μορφωτικών δικαιωμάτων που απορρέει από την εφαρμογή αυτών των αντικοινωνικών μέτρων, αυτό που η Τρόικα ποδοπατάει είναι το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση, που κατοχυρώνεται από το άρθρο 1-2 της Χάρτας του ΟΗΕ και τα δυο Σύμφωνα του 1966 για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Σύμφωνα με το πρώτο άρθρο που είναι κοινό στα δυο σύμφωνα, «Όλοι οι λαοί έχουν το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Σύμφωνα με αυτό το δικαίωμα, καθορίζουν ελεύθερα το πολιτικό καθεστώς τους και εξασφαλίζουν ελεύθερα την οικονομική, κοινωνική και μορφωτική τους ανάπτυξη. Για να επιτύχουν τους σκοπούς τους, όλοι οι λαοί μπορούν να διαθέτουν ελεύθερα τον πλούτο και τους φυσικούς τους πόρους, με την επιφύλαξη των υποχρεώσεων που απορρέουν από τη διεθνή οικονομική συνεργασία, η οποία στηρίζεται στην αρχή του αμοιβαίου συμφέροντος και του διεθνούς δικαίου. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί ένας λαός να στερηθεί τα μέσα επιβίωσής του».

Όμως, είναι εξόφθαλμη η επέμβαση της Τρόικα στις εσωτερικές υποθέσεις αυτών των Κρατών, γεγονός που συνιστά περιφρόνηση της δημοκρατίας. Αυτοί οι πιστωτές προειδοποίησαν ξεκάθαρα ότι οι εκλογές στην Ιρλανδία και στη Πορτογαλία δεν έπρεπε να θέσουν υπό αμφισβήτηση την εφαρμογή αυτών των συμφωνιών. Αναφέρουμε για παράδειγμα το άρθρο της γαλλικής εφημερίδας Le Figaro της 9ης Απριλίου 2011 που θυμίζει τις προσταγές προς τη Πορτογαλία των υπουργών οικονομικών της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά τη συνάντηση που έγινε στη Βουδαπέστη πριν από τις βουλευτικές εκλογές στη Πορτογαλία: «Η προετοιμασία (του σχεδίου λιτότητας) θα πρέπει να αρχίσει αμέσως τώρα, με στόχο τη συμφωνία μεταξύ των μερών στα μέσα Μαΐου, και να επιτρέψει την εφαρμογή χωρίς καθυστέρηση του προγράμματος προσαρμογής ταυτόχρονα με το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης» (...) «οι υπουργοί ξεκαθάρισαν στη Πορτογαλία ότι δεν θέλουν να υποχρεωθούν να ξαναδιαπραγματευτούν τα ανταλλάγματα για τη βοήθεια, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα των εκλογών» (4). Στη περίπτωση της Ελλάδας, η δανειακή Σύμβαση, που συμφωνήθηκε με τη Τρόικα επιβλήθηκε το 2010 χωρίς καν το Κοινοβούλιο να την κυρώσει, παρόλο που επρόκειτο εδώ για μια υποχρέωση του ελληνικού Συντάγματος (άρθρο 36 παράγραφος 2) (5).

Αυτή τη περιφρόνηση της Τρόικα για την εθνική κυριαρχία αυτών των τριών Κρατών την έκανε δυνατή η απελπιστική οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας (τα πρώτα αλλά σίγουρα όχι και τα τελευταία θύματα της κρίσης του χρέους στην Ευρωζώνη). Με αυτή την έννοια, μπορούμε δύσκολα να υπερασπιστούμε την εγκυρότητα αυτών των συμφωνιών επικαλούμενοι την ελευθερία συγκατάθεσης. Στο δίκαιο, όταν μια πλευρά μιας συμφωνίας δεν είναι σε θέση να ασκήσει την αυτονομία της βούλησης, τότε η συμφωνία κηρύσσεται άκυρη. Πώς αυτή η αρχή εφαρμόζεται στη παρούσα περίπτωση; Μη μπορώντας λογικά να δανειστεί στις χρηματαγορές μακροπρόθεσμα εξαιτίας των επιτοκίων που ζητούν οι χρηματαγορές και που κυμαίνονται μεταξύ 12% και 17% ανάλογα με την περίπτωση, οι κυβερνήσεις αυτών των τριών χωρών αναγκάστηκαν να στραφούν προς τη Τρόικα που επωφελήθηκε από το γεγονός ότι αποτελούσε τον έσχατο δανειστή. Εκμεταλλευόμενη τη απελπιστική κατάσταση των ελληνικών, ιρλανδικών και πορτογαλικών αρχών, η Τρόικα πέτυχε να επιβάλλει σχέδια που είχαν και θα έχουν αρνητικές συνέπειες για την οικονομική υγεία αυτών των χωρών με δεδομένο το προκυκλικό χαρακτήρα των μέτρων που υιοθετήθηκαν (δηλαδή, που ενισχύουν τους παράγοντες που γεννούν τη πτώση της οικονομικής δραστηριότητας).

Οι μαζικές ιδιωτικοποιήσεις στους βασικούς τομείς της οικονομίας (μεταφορές, ενέργεια, ταχυδρομείο, κλπ) που επέβαλε η Τρόικα επιτρέπουν στις ξένες ιδιωτικές επιχειρήσεις να αναλάβουν τον έλεγχό τους και κατά συνέπεια πλήττουν την κυριαρχία αυτών των Κρατών και το δικαίωμα των λαών να διαθέτουν ελεύθερα τους πλουτοπαραγωγικούς και φυσικούς τους πόρους. Αν και ένα Κράτος έχει το δικαίωμα, μέσω μιας συμφωνίας, να μεταβιβάσει ένα μέρος της κυριαρχίας του σε μια ξένη οντότητα, αυτή η μεταβίβαση δεν πρέπει, εκτός κι αν παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, να θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ανεξαρτησία του Κράτους, που αποτελεί ένα βασικό στοιχείο της πολιτικής του ανεξαρτησίας (6).

Μέσω αυτών των όρων, η Τρόικα δεν έχει μόνο παραβιάσει το διεθνές δίκαιο. Έχει γίνει και συνένοχη στη παραβίαση των εθνικών δικαιωμάτων αυτών των Κρατών. Στην Ελλάδα, ειδικότερα, γινόμαστε μάρτυρες ενός αληθινού νομικού πραξικοπήματος. Για παράδειγμα, πολλές διατάξεις του νόμου 3845/2010 που θέτει σε ισχύ το πρόγραμμα λιτότητας, παραβιάζουν το Σύνταγμα, συγκεκριμένα καταργώντας το νόμιμο ελάχιστο μισθό. Η εγκατάλειψη της κυριαρχίας του ελληνικού Κράτους επιδεινώνεται ακόμα περισσότερο από τη διάταξη της συμφωνίας με τη Τρόικα που προβλέπει ότι σε περίπτωση διαφοράς μπορεί να εφαρμοστεί το αγγλοσαξονικό δίκαιο και να αναγνωριστεί η αρμοδιότητα του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ). Έτσι, το Κράτος παραιτείται από ένα θεμελιώδες προνόμιο της κυριαρχίας που είναι η εδαφική αρμοδιότητα των εθνικών του δικαστηρίων. Την ίδια ώρα, ο ελληνικός νόμος που θέτει σε ισχύ το πρόγραμμα λιτότητας απαιτεί να κηρυχθούν άκυρες και μη εκτελεστέες οι διαιτητικές αποφάσεις (που έχουν συνταγματική αξία) που έδιναν μισθολογικές αυξήσεις για το 2010 και 2011. Με λίγα λόγια, όπως το γράφουν οι νομικοί Γ. Κατρούγκαλος και Γ. Παυλίδης, «η κρατική κυριαρχία περιορίζεται κατά τρόπο πολύ παρόμοιο με εκείνο του διεθνούς οικονομικού ελέγχου που είχε επιβληθεί στη χώρα το 1897 ως συνέπεια της χρεοκοπίας (1893) και κυρίως της ήττας της Ελλάδας στον ελληνοτουρκικό πόλεμο».

Είναι επαχθές κάθε δάνειο η αιτία του οποίου είναι ανήθικη

Η νομική θεμελίωση που βγαίνει από την ανήθικη και άνομη αιτία προκειμένου να αμφισβητηθεί η εγκυρότητα των συμβάσεων απαντάται σε πολλές εθνικές εμπορικές και αστικές νομοθεσίες. Μας παραπέμπει κατευθείαν σε ένα ζήτημα που θίγει η θεωρία του επαχθούς χρέους: ποιός ωφελείται από τα δάνεια; Στη περίπτωση των συμφωνιών που έχουν συναφθεί με την Ελλάδα, την Ιρλανδία και τη Πορτογαλία, είναι ξεκάθαρο ότι οι ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες που έχουν δανείσει σε αυτές τις χώρες με εντελώς ανεύθυνο τρόπο, κερδίζουν ενώ φέρουν μεγάλη ευθύνη για τη κρίση του χρέους. Πράγματι, η διάσωση των ιδιωτικών τραπεζών από το δημόσιο που ακολούθησε το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2007 προκάλεσε την έκρηξη του χρέους των Κρατών. Με αυτή την έννοια, μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τουλάχιστον «ανήθικη» την αιτία των συμφωνιών που συνάφθηκαν με τη Τρόικα και να κάνουμε λόγο για «αναίτιο πλουτισμό» (μια γενική αρχή του διεθνούς δικαίου σύμφωνα με το άρθρο 38 του καταστατικού του Διεθνούς Δικαστηρίου (7)) προς όφελος των ιδιωτικών τραπεζών.

Ο αναίτιος πλουτισμός των ιδιωτικών τραπεζών γίνεται ακόμα χειρότερος από το γεγονός ότι αυτές βγάζουν τεράστιο κέρδος στη πλάτη του δημοσίου εξαιτίας της διαφοράς μεταξύ από τη μια, των επιτοκίων πάνω από 4% που απαιτούν από τα ενδιαφερόμενα Κράτη για να αγοράσουν τους τίτλους που εκδίδουν για διάρκεια 3 μέχρι 6 μηνών, και από την άλλη, του επιτοκίου 1% με το οποίο αυτές οι ίδιες τράπεζες δανείστηκαν από την ΕΚΤ μέχρι τον Απρίλιο 2011, πριν αυτό ανέβει στο 1,25% και κατόπιν στο 1,50% (8). Μπορούμε επίσης να κάνουμε λόγο για αναίτιο πλουτισμό (αυθαίρετο και παράνομο πλουτισμό) στη περίπτωση Κρατών όπως η Γερμανία, η Γαλλία και η Αυστρία που δανείστηκαν με 2% στις χρηματαγορές και δάνεισαν στην Ελλάδα με 5% ή 5,5%, στην Ιρλανδία με 6%. Το ίδιο και το ΔΝΤ που δανείζεται από τα μέλη του με χαμηλό επιτόκιο και δανείζει στην Ελλάδα, στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία με πολύ υψηλότερα επιτόκια.

Τα μέτρα που εξήγγειλαν οι ευρωπαϊκές αρχές στις 21 Ιουλίου συνιστούν μια ξεκάθαρη ομολογία του «αναίτιου πλουτισμού» για τον οποίο φέρουν την ευθύνη καθώς και του απατηλού χαρακτήρα της πολιτικής τους. Ανακοίνωσαν τελικά την πρόθεσή τους να μειώσουν κατά 2 ή 3 μονάδες τα επιτόκια που απαιτούν από την Ελλάδα, την Ιρλανδία και τη Πορτογαλία. Διακηρύσσοντας ότι κατεβάζουν το επιτόκιο γύρω στο 3,5% για τα δάνεια 15 ή ακόμα και 30 ετών, παραδέχονται ότι τα επιτόκια που απαιτούν είναι απαγορευτικά. Το κάνουν επειδή είναι οφθαλμοφανής η καταστροφή στην οποία συνέβαλαν να βυθιστούν αυτές οι χώρες και επειδή το κακό απλώνεται γρήγορα σε άλλες χώρες.

Ποιο συμφέρον είχαν η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία να συνάψουν αυτές τις συμφωνίες με τη Τρόικα; Κανένα, εκτός από το ότι τους δίνουν λίγο χρηματοπιστωτικό οξυγόνο...που προορίζεται όμως να εξυπηρετήσει την εξόφληση των πιστωτών τους. Μάλιστα μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, αυτά τα σχέδια λιτότητας θα επιδεινώσουν την κατάστασή τους καθώς έχει μπει σε κίνηση μια διαδικασία «χιονοστιβάδας». Πράγματι, αυξάνεται το φόρτωμα αυτών των νέων χρεών με τόκους ενώ τα μέτρα που υπαγορεύει η Τρόικα έχουν για συνέπεια να μειώνουν την οικονομική δραστηριότητα μια και μειώνουν τη συνολική ζήτηση πλήττοντας τις συνθήκες διαβίωσης των πληθυσμών. Μπορούμε λοιπόν να συμπεράνουμε ότι υπάρχει εδώ απατηλή συμπεριφορά του ΔΝΤ καθώς άβυσσος χωρίζει τα λόγια του από την πραγματικότητα. Πράγματι, στο άρθρο 1 του καταστατικού του, το ΔΝΤ έχει ως στόχους «να διευκολύνει την επέκταση και την αρμονική αύξηση του διεθνούς εμπορίου και να συμβάλει έτσι στην εγκαθίδρυση και διατήρηση υψηλών επιπέδων απασχόλησης και πραγματικού εισοδήματος καθώς και στην ανάπτυξη των παραγωγικών πόρων όλων των Κρατών μελών, που αποτελούν τους πρώτους στόχους της οικονομικής πολιτικής» ή ακόμα «να δώσει εμπιστοσύνη στα Κράτη μέλη θέτοντας προσωρινά στη διάθεσή τους τούς γενικούς πόρους του Ταμείου με αντάλλαγμα τις κατάλληλες εγγυήσεις, προσφέροντας έτσι σε αυτά τη δυνατότητα να διορθώσουν τις ανισορροπίες των ισοζυγίων πληρωμών τους χωρίς να προσφύγουν σε μέτρα επιβλαβή για την εθνική ή διεθνή ευημερία» (9). Μπορούμε με τον ίδιο τρόπο να ισχυριστούμε ότι η δράση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ συνιστά επίσης απάτη σε βάρος των ενδιαφερόμενων χωρών.

Τα μέτρα που υπαγόρευσαν το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχουν επίσης για συνέπεια να εγκλωβίσουν αυτές τις χώρες μέσα στη καταραμένη λογική του χρέους καθώς θα υποχρεωθούν να συνεχίσουν να δανείζονται για να μπορέσουν να αποπληρώσουν. Έχουν μπει λοιπόν σε μια περίοδο δέκα, δεκαπέντε ή είκοσι χρόνων λιτότητας και αύξησης του χρέους (10). Η μελέτη του ΟΟΣΑ για το ελληνικό χρέος, που δημοσιεύθηκε στις 2 Αυγούστου 2011 (11), βεβαιώνει συγκεκριμένα ότι το δημόσιο χρέος που ήταν 140% το 2010 πιθανόν θα πέσει στο 100% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος το...2035.

Μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση, οι κυβερνήσεις, αν θέλουν το καλό του πληθυσμού, έχουν συμφέρον να σπάσουν τις συμφωνίες με τη Τρόικα, να αναστείλουν πάραυτα την αποπληρωμή του χρέους τους (με πάγωμα των τόκων) και να πραγματοποιήσουν λογιστικούς ελέγχους με τη συμμετοχή των πολιτών. Αυτοί οι λογιστικοί έλεγχοι θα πρέπει να ταυτοποιήσουν το άνομο τμήμα αυτών των χρεών, αυτό που πρέπει να ακυρωθεί άνευ όρων. Το υπόλοιπο του δημόσιου χρέους πρέπει επίσης να μειωθεί με μέτρα σε βάρος εκείνων που ωφελήθηκαν από αυτό. Πρέπει να κινηθούν δικαστικές διώξεις ενάντια στους υπεύθυνους των ζημιών που προκλήθηκαν. Φυσικά, συμπληρωματικά και ουσιαστικά μέτρα (μεταφορά τραπεζών στο δημόσιο τομέα, ριζική φορολογική μεταρρύθμιση, κοινωνικοποίηση τομέων που ιδιωτικοποιήθηκαν κατά τη νεοφιλελεύθερη περίοδο...(12) πρέπει να ληφθούν καθώς η ακύρωση των άνομων χρεών, αν και απαραίτητη, δεν αρκεί αν η λογική του συστήματος παραμείνει άθικτη.

Σημειώσεις:

(1) Alexander Nahum Sack, Les effets des Transformations des Etats sur leurs dettes publiques et autres obligations financières, Recueil Sirey, 1927.
(2) Mohammed Bedjaoui, «Neuvième rapport sur la succession dans les matières autres que les traits», A/CN, 4/301 et Add. I, p. 73.
(3) Monique et Roland Weyl, Sortir le droit international du placard, PubliCETIM No 32, CETIM, novembre 2008.
(4) www.lefigaro.fr/conjoncture/...
(5) Georgios Katrougalos et Georgios Pavlidis, «La Constitution nationale face a une situation de détresse financière: leçons tirées de la crise grecque (2009-2011)».
(6) www.unesdoc.unesco.org/images/00...
(7) Προβλέπεται επίσης σε πολλούς εθνικούς αστικούς κώδικες όπως στον ισπανικό (στα άρθρα 1895 και σε εκείνα που ακολουθούν) και γαλλικό (στα άρθρα 1376 και σε εκείνα που ακολουθούν).
(8) Θυμίζουμε ότι η Συνθήκη του Μάαστριχτ απαγορεύει στην ΕΚΤ να δανείζει κατευθείαν στα Κράτη.
(9) Υπογραμμισμένα από τους συγγραφείς.
(10)Eric Toussaint, «Δηλητηριώδεις βοήθειες στο ευρωπαϊκό μενού», 2011
(11) www.oecd.org/document/62/0.3...
(12) Βλέπε «Οκτώ επείγουσες προτάσεις για μιαν άλλη Ευρώπη».

* Ο Renaud Vivien, νομικός, είναι μέλος της Νομικής ομάδας εργασίας της CADTM (Επιτροπή για την Ακύρωση του Χρέους του Τρίτου Κόσμου) Βελγίου (www.cadtm.org)
Ο Eric Toussaint, διδάκτωρ πολιτικών επιστημών, είναι πρόεδρος της CADTM Βελγίου. Έχουν συγγράψει μαζί το συλλογικό βιβλίο «La Dette ou la Vie» (Το Χρέος ή η Ζωή), 2011.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

(Και για να δούμε τι θα απαντήσει ο λαλίσταστος συνταγματολόγος- αντιπρόεδρος υπερυπουργός;)

Προς το Προεδρείο της Βουλής των Ελλήνων

ΑΝΑΦΟΡΑ

Τον κ. Υπουργό Οικονομικών

Και τον κ. Υπουργό Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Θέμα: Γιατί οι συμφωνίες της Ελλάδος (αλλά και της Ιρλανδίας και Πορτογαλίας) με την τρόικα είναι επαχθείς και πρέπει να ακυρωθούν

Ο Βουλευτής B' Πειραιά και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Λαφαζάνης Παναγιώτης, καταθέτει  αναφορά με το άρθρο του Έρικ Τουσαίν (Eric Toussaint) Προέδρου της Διεθνούς Επιτροπής για την Ακύρωση Χρέους του Τρίτου Κόσμου και του Ρενώ Βιβιέν (Renaud Vivien) έγκριτου νομικού και μέλους της Νομικής Ομάδας της ίδιας Διεθνούς Επιτροπής.

Οι δύο αρθρογράφοι στο εξαίρετο κείμενό τους υπό τον τίτλο «Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία: γιατί οι συμφωνίες με την Τρόικα είναι επαχθείς», το οποίο καταθέτω (δημοσιεύτηκε και στα ελληνικά στη διαδικτυακή  πύλη Iskra.gr), τεκμηριώνουν με ισχυρότατα νομικά επιχειρήματα και εμπεριστατωμένη επιστημονική μεθοδολογία γιατί οι συμφωνίες της χώρας μας με την τρόικα βρίσκονται σε αντίθεση με το Διεθνές Δίκαιο και είναι συμφωνίες «επαχθείς», σύμφωνα με τη θεωρία του επαχθούς χρέους και άρα μη νόμιμες.

Ειδικότερα οι ως άνω έγκριτοι αρθρογράφοι, διεθνώς γνωστοί για τους αγώνες υπέρ της διαγραφής επαχθών χρεών σε υπό δοκιμασία χώρες, ισχυρίζονται τεκμηριωμένα ότι οι συμφωνίες της τρόικας με την Ελλάδα παραβιάζουν, πέραν των άλλων, τη Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών και συγκεκριμένα τα άρθρα 1 και 2 της Χάρτας του Ο.Η.Ε., που αφορούν την κυριαρχία χωρών και αυτοδιάθεση των λαών και τα άρθρα 55 και 56 της Χάρτας του ΟΗΕ που προασπίζουν οικονομικά, κοινωνικά, μορφωτικά και ανθρώπινα δικαιώματα.

Παρακαλούμε τους κ. κ. Υπουργούς αφού αναγνώσουν το κείμενο των εγκρίτων αρθρογράφων, να μας γνωστοποιήσουν τις απόψεις τους επί των επιχειρημάτων τους για το επαχθές και επομένως άκυρο και μη νόμιμο των συμφωνιών με την τρόικα και να μας γνωρίσουν αν σκέπτονται, μετά την αποτυχία των σχετικών συμφωνιών, να προβούν στην απαλλαγή της χώρας από το άγος τους.

Αθήνα,  25/08/2011

Ο καταθέτων βουλευτής

Παναγιώτης Λαφαζάνης

Ούτε ένα γιαουρτάκι Hard Discount

Ούτε ένα γιαουρτάκι Hard Discount, σαν αυτά που είναι τσίρος και ασβέστης, δεν χαλαλίζω για τους στρεψόδικους...
Ακόμα και αυτά τα λυπάμαι. Λυπάμαι τα λίγα λεπτά που κοστίζουν. Ακόμα και αυτά τα σκέφτομαι ενώπιον της νέας βαθύτερης φτώχειας που έρχεται... Της φτώχειας που φέρανε!
Και βέβαια για τα γιαουρτάκια που χάνονται στα άδεια κεφάλια "εκπροσώπων του Έθνους" πρέπει να φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ...
Ίσως πληρώνει με αυτόν τον τρόπο την θέση του, ότι το μεγαλύτερο μέρος του χρέους είναι παράνομο και πρέπει να διαγραφεί, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για άλλα Ευρωπαϊκά Κράτη!
Ναι είναι επικίνδυνο να λέγεται αυτή η αλήθεια: Το κερδοσκοπικό, παγκόσμιο κεφάλαιο, τα τελευταία είκοσι χρόνια αβγάτισε με γεωμετρικό τρόπο τα κέρδη του και χωρίς φραγμούς εις βάρος των εθνών...
Το Κεφάλαιο οφείλει να πληρώσει την κρίση που δημιούργησε!
Με την διαγραφή μεγάλου μέρους των κρατικών χρεωχάρτων που έχει στα ντουλάπια του!

Αλλά ας ξανάρθουμε στην σπέκουλα.
Σίγουρα δεν είναι πολιτικό όπλο το γιαούρτωμα και οι προπηλακισμοί.. 
Ανώφελα πράγματα και καταδικαστέα.
Αλλά να δούμε τι είναι προπηλακισμός;
Είναι να δείρεις, να βρίσεις κλπ.
Δεν είναι να πας, να βρεις τον βουλευτή (το οποίο μπορεί και να ψήφισες) και να του ζητήσεις τον λόγο εν μέση οδό, γιατί κορόιδεψε το σώμα των ψηφοφόρων.
Διότι με άλλο εντελώς πολιτικό πρόγραμμα ζήτησε την ψήφο του! (Και αν είναι η σωτηρία της Πατρίδας το "Μεσοπρόθεσμο", ας το έκρινε ο λαός με εκλογές..).

Οπότε αγαπητοί ψηφοφόροι μπορείτε να πιάνετε τους βουλευτές στις δημοσιές  και να τους ζητάτε τον λόγο.
Χωρίς βρισιές, χωρίς "Wanted"! Δεν είμαστε "Άγρια Δύση" εδώ.
Έχετε επιχειρήματα. Τότε δεν θα μπορούν να κάνουν βήμα, γιατί αυτοί δεν έχουν!
Μόνο τα τυποποιημένα " για την Σωτηρία της Πατρίδας, το πικρό φάρμακο", που μάλλον θα οδηγήσει σε νέα πίκρα, όπως οι περισσότεροι οικονομολόγοι υποστηρίζουν.
Δηλαδή όλοι οι μη μιλημένοι από την μεταπρατική Ελλαδική ελίτ και  διαπλοκή της ...
Κυνηγήστε τους με επιχειρήματα σε κάθε Πλατεία, σε κάθε δρόμο. Βγάλτε "εφημερίδες τοίχου" έξω από τα γραφεία τους. Κάντε τα συλλαλητήρια σας ακριβώς από κάτω!
Βάλτε μεταξύ σας νούμερα για να τα χτυπάτε τις άδειες κατσαρόλες κάθε ώρα.
Εξουθενώστε τους με την Αλήθεια.
Μη χολοσκάτε θα βρει τον μπελά του πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ!