"..δεν πρέπει να μιλάμε για «περιθωριοποιημένες ομάδες», αλλά για φτωχοποιημένο, ενδεχομένως και πλειοψηφικό τμήμα της κοινωνίας."

Εισήγηση Αλέξανδρου Σταθακιού, Περιφερειακού Συμβούλου για το θέμα του Περιφερειακού Συμβουλίου της 20/5/15 για το 7^ο θέμα «ΕΓΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΝΤΑΞΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΒΟΡΕΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ»

Είναι ένα  σχέδιο που μας δίνει αρκετές πληροφορίες, ειδικά στον τομέα της χαρτογράφησης των αναγκών, οι οποίες αποκαλύπτονται πολύ μεγάλες και πολύ πιεστικές. 

Από την άλλη όμως:

Είναι ένα σχέδιο βασισμένο στην διαθεσιμότητα των δομών και των συλλογικών φορέων, που με άξονα αυτή καταρτίζει δράσεις, ενώ κατά την γνώμη μας θα έπρεπε να ιεραρχηθούν οι ανάγκες και με βάση αυτή την ιεράρχηση, ακόμα κι αν δεν υπάρχουν έτοιμες δομές να υποδεχθούν αυτές τις ανάγκες, να δημιουργηθούν από την Περιφέρεια σε συνεργασία και σύμπραξη με άλλους δημόσιους κυρίως φορείς (π.χ. Υγειονομικό Σύστημα, Δήμους, ΚΑΠH- ΚΗΦΗ, «Βοήθεια στο Σπίτι», Κέντρα Πρόληψης, ΚΔΑΠ κλπ). Βεβαίως ακόμα και με αυτή την αφορμή αποκαλύπτεται η ένδεια της Περιφέρειας σε εξειδικευμένο προσωπικό, όπως και γενικότερα της Δημόσιας Διοίκησης και της Αυτοδιοίκησης,  για "να τρέξει" γρήγορα αυτά τα προγράμματα σε αντίθεση με το υπερ- προβεβλημένο από τα ΜΜΕ ιδεολόγημα του "μεγάλου δημοσίου" ...

Ένα πρόγραμμα φτιαγμένο για να απορροφηθούν γρήγορα κονδύλια από όσες δομές είναι έτοιμες, επειδή έχουμε καθυστερήσει και κινδυνεύουμε να χάσουμε τον χρόνο.

Αλήθεια, πόσο μπορεί να είναι ευέλικτο αυτό το πρόγραμμα αν διαπιστωθούν νέες επιτακτικές ανάγκες μέσα στην πενταετία (επειδή η φτώχεια φαίνεται να αυξάνει και να παίρνει νέες μορφές) να αντικατασταθούν κάποιες δράσεις του προγράμματος με κάποιες άλλες;

Ή, επειδή και τα χρήματα που φέρνει αυτό το πρόγραμμα είναι ομολογουμένως λίγα, όσες δομές είναι έτοιμες να απορροφήσουν το πρώτο διάστημα, θα τα απορροφήσουν και θα τελειώσουν τα χρήματα και αργότερα σε βάθος πενταετίας με δεδομένη την μεγάλη κοινωνική κρίση δεν θα βρίσκουμε κονδύλια για να ανταποκριθούμε;

Είναι λοιπόν από την αρχή εμφανείς οι αδυναμίες όλων αυτών των ευρωπαϊκών πλαισίων και όλων αυτών, που με ένα συχνά δήθεν ουδέτερο τεχνοκρατικό υπόβαθρο,  τα εξειδικεύουν για την Ελλάδα.  Απαιτείται λοιπόν επαναδιαπραγμάτευση σε Ευρωπαϊκό Επίπεδο για όποιον θέλει με τα χρήματα αυτά να υπηρετήσει έναν ολοκληρωμένο στόχο, που δεν είναι άλλος από την ουσιαστική βοήθεια των αδυνάτων χωρίς να χάνονται χρήματα σε σχεδιασμούς, γραφειοκρατία κλπ. Η σημερινή περιφερειακή αρχή της Αττικής το επιχείρησε, εμείς δεν μπορούμε;

Επίσης δεν μπορεί να αποφύγουμε ένα γενικότερο πολιτικό σχόλιο: Η Ε.Ε. και τα διευθυντήρια της ενώ επιβάλλουν πολιτικές κοινωνικής διάλυσης σε κράτη σαν την Ελλάδα με τα Μνημόνια, μετά τρέχουν να δώσουν απειροελάχιστα και αμφισβητούμενα αν θα καταλήξουν στο σκοπό τους χρήματα, για την αντιμετώπιση της κρίσης που δημιούργησαν.

Παρόλα αυτά επειδή έστω αυτά τα λίγα είναι απαραίτητα για την επιβίωση μερικών χιλιάδων συμπολιτών μας και έστω για την ισχνή και στρεβλή ανάπτυξη απαραίτητων υποδομών δεν μπορούμε να μην δούμε επιμέρους  στοιχεία:

1η Παρατήρηση : 20943 άτομα αιτήθηκαν δωρεάν διανομή τροφίμων, δηλαδή βρίσκονται στο χειρότερο σημείο για την επιβίωσή τους σε ένα πληθυσμό 199.231 ατόμων (απογραφή 2011), πάνω δηλαδή από 10% ακρότατη φτώχεια, πρέπει να μας ταρακουνήσει για το βάθος της κρίσης στα νησιά μας. Δηλαδή, αν ένα 10% αντιμετωπίζει πρόβλημα διατροφής, πολύ μεγαλύτερα ποσοστά θα αντιμετωπίζουν αποκλεισμούς από την Υγεία, την Εκπαίδευση κλπ και θα τείνουν στην περιθωριοποίηση. Δηλαδή δεν πρέπει να μιλάμε για «περιθωριοποιημένες ομάδες», την αντίληψη δηλαδή που οι ελίτ θέλουν να μας επιβάλλουν, αλλά για φτωχοποιημένο, ενδεχομένως και πλειοψηφικό τμήμα της κοινωνίας.

2^ον , Βλέπουμε στο παράρτημα ότι τα ήδη συμβασιοποιημένα έργα είναι πάρα πολλά και με σημαντικά ποσά. Αν τελικά, όπως φαίνεται έχουμε ένα πολύ μικρότερο ποσό από το προβλεπόμενο ως προϋπολογισμό, πόσα χρήματα μένουν για το υπόλοιπο πρόγραμμα; Τελικά τι θα πραγματοποιηθεί από αυτό;

3^ον, Για την πρόσβαση στην Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη όλοι οι πολίτες ασφαλισμένοι και μη καλύπτονται από τη νέα ΚΥΑ που υπεγράφη μόλις πριν μια εβδομάδα περίπου από τους Υπουργούς Υγείας και Οικονομικών. Μήπως το αρκετά σημαντικό ποσό που προβλέπεται με βάση την εισήγηση για αυτόν τον σκοπό να μεταφερθεί στο επίδομα  ενοικίου- εξασφάλιση στέγης; Δυστυχώς είναι πολύ χαμηλά τα κριτήρια και χαμηλή η επιδότηση με 10.000 οικογενειακό εισόδημα συν 500 περίπου Ευρώ για κάθε παιδί όριο και μόλις 200 ευρώ επιδότηση μιλάμε για κοροϊδία των δυστυχισμένων. Δηλαδή μια τετραμελής οικογένεια με 12.000 ευρώ περίπου οικογενειακό εισόδημα καλείται να ζήσει με 1000 ευρώ το μήνα και να στεγαστεί με 200 ευρώ. Σε ποιο μέρος ένα τριάρι - που είναι το ελάχιστο για να στεγαστεί αυτή η οικογένεια κοστίζει μόνο 200 ευρώ; Εδώ δεν μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο η περιφέρεια με αυτό το πρόγραμμα;

 4^ον, Το πρόγραμμα για το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα γιατί είναι μόνο στο Δήμο Σάμου. Μήπως, ως περιφέρεια μετά από όλα αυτά τα στοιχεία πρέπει να κινηθούμε να εφαρμοστεί και αλλού, εφόσον κριθεί ότι το πρόγραμμα στο Δήμο Σάμου πάει καλά;

5^ον . Το πρόγραμμα δηλώνει ότι θα προχωρήσει σε ενίσχυση των παιδικών κατασκηνώσεων. Ποιες κατασκηνώσεις, που και πως θα ενισχυθούν διότι π.χ. στην Σάμο εκτός των εκκλησιαστικών δεν υπάρχουν άλλες κατασκηνώσεις. Επίσης γιατί κατασκηνώσεις μόνο για παιδιά; Οι Νέοι, ειδικά αυτοί οι Νέοι εκτός Εργασίας ή Εκπαίδευσης τους οποίους η ίδια η μελέτη αναγνωρίζει ως μία από τις πιο ευάλωτες ομάδες στόχου, δεν χρειάζονται έστω αυτή την δυνατότητα για διακοπές;

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΧΑΡΕΣ: Μετά την αυστηροποίηση του πλαισίου πολλές παιδικές χαρές έκλεισαν. Οι περισσότερες είναι κλειστές. Γνωρίζουμε από τους Δήμους ότι αξιοποιούνται και άλλα προγράμματα για την δημιουργία σύγχρονων  παιδικών χαρών. Μπορεί και τώρα αυτό το πρόγραμμα να φανεί χρήσιμο. Ωστόσο πρέπει να έχουμε στο μυαλό ότι στους καιρούς της βαθειάς κρίσης που περνάμε συχνά οι παιδικές χαρές είναι χώρος συνάθροισης όλης της οικογένειας με μικρά παιδιά και έτσι πρέπει να σχεδιαστεί. 

6^ον, Καταπολέμηση Σχολικής Διαρροής των Ρομά μόνο; Δεν υπάρχει άλλη σχολική διαρροή;

7^ον, Ειδικά βοηθήματα ΟΑΕΔ: Αναγνωρίζεται η μερικότητα του θεσμού, όμως δεν υπάρχει πρόταση για το πως η περιφέρεια θα μπορούσε να συμβάλει.

8^ον, Ας σταθούμε πιο επισταμένα στις Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις. 

Η μελέτη αναγνωρίζει την υστέρηση και την υπόλειμματικότητα του Κεντρικού Μηχανισμού Υποστήριξης. Όπως και ότι δεν λειτουργεί ουσιαστικά ο Εθνικός Οργανισμός Μικροπιστώσεων, από όπου θα αντλούσαν την πρώτη στήριξη τα συνεταιρισμένα μέλη των ΚοινΣΕπ.

Επίσης, ο νόμος δέχεται ότι μπορεί να υπάρξουν εργαζόμενοι μη μέλη του Συνεταιρισμού, έστω κατά 40% από ευάλωτες ομάδες.

Ο συνδυασμός όλων αυτών των στοιχείων δημιουργεί τον κίνδυνο να χρησιμοποιηθεί ο θεσμός καταχρηστικά. Δηλαδή αντί του συνεταιρίζεσθαι ανθρώπων που οδηγούνται στην περιθωριοποίηση να έχουμε το δίπολο εργοδότη- εργαζομένου, όπου κάποιοι, μπορεί προς το παρόν τυπικά άνεργοι, που έχουν κάποιο κομπόδεμα ή κάποια στήριξη γίνονται εργολάβοι άλλων σε χειρότερη κατάσταση ανθρώπων.

Απαραίτητο: Να μην δημιουργηθούν ΚοινΣΕπ, όπου υπάρχουν δομές της Αυτοδιοίκησης που παρέχουν ομοειδείς υπηρεσίες Βοήθεια στο Σπίτι, ΚΗΦΗ, ΚΔΑΠ κλπ

Οι ΚΟΙΝΣΕΠ μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε άλλους χώρους, όχι στην αντικατάσταση του Δημοσίου Συστήματος Πρόνοιας. Θα μπορούσαν να προηγηθούν για παράδειγμα οι ΚοινΣΕπ ανθώπων σε μακρόχρονη ανεργία ή μέλη μονογονεϊκών οικογενειών από τα επιχειρηματικά συμφέροντα στην εκμετάλλευση παραλιών και άλλων δημόσιων χώρων. 

Τέλος να χαρτογραφηθούν οι υπηρεσίες- προϊόντα που μπορεί να παραχθούν από ΚοινΣΕπ στο Βόρειο Αιγαίο να γίνει ένας οδηγός δράσης, να βρεθούν ικανές πιστώσεις για το ξεκίνημα και τα τμήματα Εμπορίου, Κοινωνικής Πρόνοιας σε συνεργασία με τον ΟΑΕΔ να βρουν τα άτομα, να τα ευαισθητοποιήσουν και εφόσον υπάρξει κεντρικός μηχανισμός στήριξης να μπορέσουν κάποιοι απόκληροι και δυσκολέμενοι να βρουν έτσι εργασία και ρόλο στην κοινωνία.

9ον. Τα Κέντρα Πρόληψης Σάμου και Λήμνου εμφανίζονται σε αρκετές δράσεις. Θα μπορούσε σε συνεργασία και με όλα τα Κέντρα (Το ΚΠ Χίου και Λέσβου εμφανίζονται μόνο σε μία δράση) να ολοκληρωθεί το πρόγραμμα σε όλο το Βόρειο Αιγαίο με άξονα τις κατατεθειμένες προτάσεις και σε συνέργεια με άλλους φορείς, έτσι ώστε η  Συμβουλευτική ατομική η ομαδική και η άμεση ψυχοκοινωνική παρέμβαση σε ομάδες υψηλού κινδύνου να γίνει πιο συντεταγμένα. Να εκμεταλλευτούμε δηλαδή αυτό το δίκτυο που διαθέτουμε σε όλα τα νησιά φτιάχνοντας έναν ολοκληρωμένο οδηγό με συμπληρωματικές δράσεις και όχι να έχουμε απλά τις προτάσεις που κάθε κέντρο από μόνο του σκέφτηκε. Αυτό το παράδειγμα είναι παράδειγμα και για άλλους τομείς.

Η εμπλοκή των Κ.Π σε αρκετές δράσεις μας δίνει το δικαίωμα να αισθανόμαστε περήφανοι ως παράταξη που μαζί με άλλους συναδέλφους πήραμε την πρωτοβουλία να ζητήσουμε να στηριχθούν συνολικά από την περιφέρεια. 

Πολίτης Πάρου: 161 ΦΟΡΕΙΣ ΛΕΝΕ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΦΕ...

Πολίτης Πάρου: 161 ΦΟΡΕΙΣ ΛΕΝΕ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΦΕ...: ΕΠΙΣΤΟΛΗ-ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ «ΚΟΙΝΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΦΕΡΙΑΚΩΝ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΩΝ» Ολόκληρο το ψήφισμα τη...

ΣΤΗΝ ΕΡΑ ΑΙΓΑΙΟΥ : "Οι κάτοικοι των νησιώννα κινητοποιηθούν άμεσα αντιδρώντας κατά της ιδιωτικοποίησης των αεροδρομίων"

ΕΡΑ ΑΙΓΑΙΟΥ:

 

Όχι στην ιδιωτικοποίηση των αεροδρομίων λένε 161 φορείς από όλη την Ελλάδα

Σύνταξη: Αναστασία Σπυριδάκη

Τετάρτη, 20 Μάιος 2015 11:03

Την ακύρωση της "άκρως επιζήμιας για την οικονομία", δρομολογούμενης αποκρατικοποίησης των 14 Περιφερειακών Αερολιμένων, ζητούν από τον Πρωθυπουργό, 161 φορείς από όλη την Ελλάδα που συμμετέχουν στην "Κοινή Πρωτοβουλία ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των Περιφερειακών Αεροδρομίων". Ακόμη ζητούν την κατάργηση του ΤΑΙΠΕΔ ή οποιουδήποτε παρόμοιου θεσμού αναλάβει το ίδιο έργο εφαρμογής των μνημονιακών νόμων, καθώς και την άμεση αναβάθμιση των Περιφερειακών Αερολιμένων για την εξασφάλιση της ομαλής λειτουργίας τους.

Συγκεκριμένα αναφέρουν, ότι οι περισσότεροι Κρατικοί Αερολιμένες, βρίσκονται στις νησιωτικές Περιφέρειες της Ελλάδας, «γεγονός που τους καθιστά άκρως αναγκαίους για την ενδοπεριφερειακή κοινωνική συνοχή, την αναπτυξιακή προοπτική των νησιών και την εθνική ασφάλεια. Είναι απόλυτα κερδοφόρες και βιώσιμες επιχειρήσεις υπό δημόσιο έλεγχο και διοίκηση, ενισχύουν σημαντικά τον κρατικό προϋπολογισμό, δεν επιβαρύνουν τον Έλληνα φορολογούμενο και έχουν άμεσες δυνατότητες αύξησης της αποδοτικότητας - κερδοφορίας τους». Παράλληλα τονίζουν, ότι οποιαδήποτε μορφή ιδιωτικοποίησης υπό τη μορφή κοινοπρακτικού σχήματος ΣΔΙΤ, τόσο λόγω της υπάρχουσας νομοθεσίας όσο και λόγω της ουσιαστικής πρόθεσης της FRAPORT για εύκολο και γρήγορο κέρδος, δεν θα μας αποτρέψει από την μονοπωλιακή πρακτική της περικοπής εργαζομένων και της αύξησης των ναύλων. Τέλος, ζητούν από την Κυβέρνηση να μην προβεί σε μονομερείς ενέργειες «εις βάρος της ρητά διατυπωμένης βούλησης της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού για την ακύρωση της ιδιωτικοποίησης των αεροδρομίων. Το αδικαιολόγητο και αδιανόητο ξεπούλημα των αεροδρομίων αποτελεί την κόκκινη γραμμή της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, των κινημάτων και των φορέων». Η νέα αυτή παρέμβαση στον Πρωθυπουργό έρχεται μετά από απάντηση του ΤΑΙΠΕΔ, ότι το Ταμείο ακολούθησε «αυστηρά την προβλεπόμενη διαγωνιστική διαδικασία, η οποία περιλαμβάνει σειρά ανεξάρτητων ελεγκτικών μηχανισμών σύμφωνα με τα υψηλότερα διεθνή πρότυπα και τις αρχές διαφάνειας», μετά από δημοσιεύματα ότι για τον συγκεκριμένο διαγωνισμό έχει ξεκινήσει έρευνα. Η συγκεκριμένη απάντηση του ΤΑΙΠΕΔ ενεργοποίησε εν νέου τους 161 φορείς, ενώ μιλώντας στην ΕΡΑ ΑΙΓΑΙΟΥ, ο περιφερειακός σύμβουλος Αλέξανδρος Σταθακιός, προέτρεψε τους κατοίκους των νησιών να βρίσκονται σε εγρήγορση και να κινητοποιηθούν άμεσα αντιδρώντας κατά της ιδιωτικοποίησης των αεροδρομίων.

ΣΑΜΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ανατροπής

ΣΑΜΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ανατροπής: ΣΑΜΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ Ανατροπής και Δημιουργίας ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 18 ΜΑΙΟΥ 2015                         Επειδή πολλά λέγονται και περι...

Αλέξανδρος Σταθακιός: Παρέμβαση στην Ολομέλεια του συνεδρίου της ΚΕΔΕ για τα Κέντρα Πρόληψης

Αλέξανδρος Σταθακιός, Γεν. Γραμματέας Σωματείου Εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας.

Παρέμβαση στην Ολομέλεια του συνεδρίου της ΚΕΔΕ για την προσφορά, τις προοπτικές και τα προβλήματα των Κέντρων Πρόληψης.

Τα 75 Κέντρα Πρόληψης των Εξαρτήσεων & της Ψυχοκοινωνικής Υγείας λειτουργούν σε όλη την χώρα, στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη σε επίπεδο δήμου, ή διαδημοτικό, στην Υπόλοιπη χώρα σε επίπεδο Περιφερειακής Ενότητας. Λείπουν Κέντρα Πρόληψης στις Περιφερειακές Ενότητες Πειραιά και Λασιθίου και απαιτείται να πυκνώσουν στα αστικά κέντρα.

Είναι ιστορικά και λειτουργικά συνεργασίες του κεντρικού κράτους, της αυτοδιοίκησης Α και Β Βαθμού, της ΚΕΔΕ, του ΟΚΑΝΑ και τοπικών συλλογικοτήτων, λειτουργούν με ένα υβριδικό θεσμικό πλαίσιο με πυρήνα -δυστυχώς ακόμα- την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία.

Οι δράσεις τους στοχεύουν στην αντιμετώπιση των αιτιών που δημιουργούν εξάρτηση και ψυχική διαταραχή, αλλά και στην έγκαιρη παρέμβαση πριν η εξάρτηση εγκατασταθεί και γίνει σύστημα στις ζωές των ανθρώπων. Κύριος στόχος των υπηρεσιών μας είναι η Νεολαία.

Γι’ αυτό πολλές χιλιάδες άνθρωποι καθημερινά σε όλη την Ελλάδα, είτε είναι γονείς, είτε δάσκαλοι, είτε οι ίδιοι οι νέοι, δέχονται καθημερινά τις υπηρεσίες μας, είτε για συμβουλευτική, είτε για εκπαίδευση, είτε για ευρύτερη ψυχοκοινωνική στήριξη.

Τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί γεωμετρικά οι δράσεις μας και τα αιτήματα για παρέμβαση, λόγω της κρίσης που δημιουργεί ψυχική δυσφορία σε πολλούς συνανθρώπους μας και άρα έχουν ανάγκη για δωρεάν και άμεση παρέμβαση είτε σε ατομικό είτε σε συλλογικό επίπεδο.

Την ίδια στιγμή τα Κέντρα είναι σε δεινή κατάσταση, λειτουργούν με μειωμένο προσωπικό και από την άλλη η υποχρηματοδότηση δημιουργεί καθημερινά προβλήματα. Τα τελευταία χρόνια έχουμε μείνει επί μήνες απλήρωτοι και αυτή την στιγμή που μιλάμε 50 συνάδελφοί μας είναι ακόμα απλήρωτοι. Όμως δεν είναι κυρίως η απληρωσιά που μας θυμώνει, είναι που έχουν «κοπεί» οι αναγκαίες δαπάνες για μετακινούμαστε σε κάθε χωριό της χώρας, όπου χρειαζόμαστε, αλλά και για να έχουμε την αναγκαία για την δουλειά μας διαρκή επιμόρφωση.

Τα προβλήματα αυτά στα Κέντρα Πρόληψης είναι μεν όπως και σε άλλες δομές αποτέλεσμα των μνημονιακών περικοπών, αλλά είναι πολύ περισσότερο αποτέλεσμα θεσμικών προβλημάτων, από την γέννησή τους εδώ και 20 χρόνια.

Αναγνωρίζουμε ότι μαζί με τους εργαζόμενους όλο αυτόν τον καιρό αγωνίστηκαν και εμπνευσμένοι άνθρωποι της αυτοδιοίκησης, κόντρα σε άλλους που έβλεπαν τα Κέντρα Πρόληψης ευκαιριακά, μόνο σαν επικοινωνιακό και γενικότερα μικροπολιτικό «ατού», άνθρωποι που πάλεψαν μαζί μας και πετύχαμε 3 κατά σειρά Κεντρικές Προγραμματικές συμφωνίες για την χρηματοδότηση των Κέντρων Πρόληψης με την συμμετοχή των Υπουργείων Εσωτερικών και Υγείας (κατά 50% από τους Κ. Α. Π.  της αυτοδιοίκησης α’ βαθμού). Παράλληλα αρκετοί αγωνίστηκαν μαζί μας για κάποιες νομοθετικές παρεμβάσεις από το ειδικό άρθρο 61 για τα Κέντρα Πρόληψης  που προστέθηκε στο κώδικα νόμων για την αντιμετώπιση των ναρκωτικών το 2011 και παρά τα πολλά προβλήματά του, πρώτη φορά ονόμασε νομοθετικά ότι υπάρχουν στην Ελλάδα και αυτές οι υπηρεσίες, από τον ν. 4139/2013 - νέου κώδικα νόμων για την αντιμετώπιση των Ναρκωτικών, που διατήρησε το ειδικό άρθρο 61 του προηγούμενου νόμου για την ύπαρξη των Κ. Π. και ισχυροποίησε με άλλα άρθρα τον ιδιαίτερο και «αυτοκέφαλο» σε ένα ενιαίο σύστημα ρόλο τους. Τελευταία νομοθετική παρέμβαση πρόσφατα με τον νόμο 4320/15 που έλυσε διοικητικά και εργασιακά θέματα των Κέντρων Πρόληψης.

Κυρίες και κύριοι της Αυτοδιοίκησης, τα Κέντρα Πρόληψης δεν είναι πλέον θεσμικά, όπως ήταν λίγα χρόνια μόλις πριν. Δεν είναι ένα «εύκολο μαγαζί γωνία» και  βέβαια δεν  εξυπηρετεί την αυτοδιοίκηση του παρόντος και του μέλλοντος ένας τέτοιος χαρακτήρας των Κέντρων Πρόληψης. Αντίθετα την ενισχύει να συμμετέχει σε ένα ολοκληρωμένο, δυναμικό θεσμικά και λειτουργικά Πανελλαδικό βραχίονα ψυχοκοινωνικών παρεμβάσεων στην Νεολαία. (Το 80% των παρεμβάσεων Πρόληψης στην Ελλάδα, σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο, γίνονται από τα Κέντρα Πρόληψης).

Πιστεύουμε λοιπόν ότι θα παλέψετε μαζί μας να εκδοθεί επιτέλους ένας ενιαίος εσωτερικός κανονισμός των Κέντρων Πρόληψης, κανονισμός που εκκρεμεί από τον νόμο του 2011.  Ένας κανονισμός που θα απαρτιώνει θεσμικά τα Κέντρα Πρόληψης και θα ενισχύει τον δημόσιο χαρακτήρα τους. Για τον κανονισμό αυτόν καταφέραμε να υπάρχει στην νέα κεντρική προγραμματική σύμβαση, ειδική διαδικασία, αλλά εδώ και έναν χρόνο δεν την προχώρησε, δια του ειδικού οργάνου της σύμβασης, την Επιτροπή Παρακολούθησης  το Υπουργείο Υγείας.

Ο ενιαίος εσωτερικός κανονισμός είναι για μας ενδιάμεσος στόχος. Κάτι που είναι απαραίτητο να γίνει άμεσα και λόγω όλων αυτών των θεσμικών μεταβολών που τοποθετούν πλέον τα Κέντρα Πρόληψης κοντύτερα στο «ευρύτερο δημόσιο».  Έχουμε τοποθετηθεί ότι το παρόν θεσμικό πλαίσιο δεν μας καλύπτει, επομένως συνεχίζουμε να διεκδικούμε ολοκληρωμένη θεσμική αλλαγή. Την προηγούμενη φορά που τέθηκε το ζήτημα δεν ήμασταν μαζί με το συνδικαλιστικό όργανο της Αυτοδιοίκησης την ΚΕΔΕ, επειδή φοβήθηκαν οι αιρετοί ότι θέλουμε να βγάλουμε την αυτοδιοίκηση απέξω από τα Κέντρα Πρόληψης.

Κύριοι και κυρίες της Αυτοδιοίκησης δεν θέλουμε να βγάλουμε την αυτοδιοίκηση απ’ έξω. Aντίθετα να κρατήσουμε όλα τα θετικά στοιχεία που έχει ο θεσμός των Κέντρων Πρόληψης, όπως η συμμετοχή στην λήψη των αποφάσεων των τοπικών κοινωνιών, αλλά να τα εντάξουμε σε ένα ξεκάθαρο, δημόσιο, ενιαίο και ταυτόχρονα ευέλικτο, λειτουργικό σύστημα. Όχι ένα σύστημα που οδηγεί στην πολύμηνη καθυστέρηση πληρωμής των μισθών μας, ενώ υπάρχουν τα χρήματα και αυτό γιατί μπλοκάρει κάπου ο πολυδαίδαλος μηχανισμός μεταφοράς των πιστώσεων. Νομίζω ότι πλέον πρέπει να μας ακούσετε. Οι εμπειρίες που και εσείς έχετε όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης  νομίζω ότι ίσως σας οδηγούν στις σκέψεις μας.

Εμείς δεν βγάζουμε απέξω ότι το Κεντρικό Κράτος σας μεταφέρει αρμοδιότητες δίχως πόρους, ότι χρειάζεται γενναία  χρηματοδότηση για πετύχει το όποιο αυτοδιοικητικό  μοντέλο και παλεύουμε μαζί σας, ως κομμάτι κατά το ήμισι της αυτοδιοίκησης.

Μαζί εξάλλου παλεύουμε στις περισσότερες περιπτώσεις των Κέντρων Πρόληψης για να ενδυναμώσουμε τους νέους μας και όλη την κοινωνία απέναντι στον κίνδυνο των ναρκωτικών, μαζί μπορούμε να παλέψουμε για να κάνουμε τα θεσμικά όπλα αυτής της πάλης πιο δυνατά.

Ευχαριστώ.

Επίσκεψη Αγλαΐας Κυρίτση στο κέντρο ταυτοποίησης μεταναστών και προσφύγων στη Σάμο 21 Απριλίου 2015

Το κέντρο ταυτοποίησης μεταναστών και προσφύγων στη Σάμο επισκέφτηκε την Κυριακή, 19 Απριλίου 2015, η βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, Αγλαΐα Κυρίτση, συνοδευμένη από την Αγνή Καλογερή, πρώην βουλευτή Σάμου του ΣΥΡΙΖΑ και ειδική σύμβουλο του Γ.Γ. νησιωτικής πολιτικής, την Ευγενία Σταθακοπούλου, συντονίστρια της νομαρχιακής του ΣΥΡΙΖΑ Σάμου και τον περιφερειακό σύμβουλο Βορείου Αιγαίου, Αλέξανδρο Σταθακιό.
περισσότερα εδώ: 
ΒΟΡΕΙΟ ΑΙΓΑΙΟ - Γόνιμη Γραμμή 

Συνέντευξη στο "Ράδιο Σάμος" και στη Μ. Ικαρίου

Στην "Σαμιακή Τηλεόραση" για Ακτοπολοϊκό και άλλες φουρτούνες

Ειδήσεις 13/3/2015

Αντρέ Γκoρζ: "O καπιταλισμός .... επιβιώνει με τεχνάσματα"

Αντρέ Γκορζ (βιογραφικά στοιχεία): Η εργασία στη φάση της εξόδου από τον καπιταλισμό, ή η έξοδος από τον καπιταλισμό έχει ήδη ξεκινήσει

"Ποτέ ως σήμερα το ζήτημα της εξόδου από τον καπιταλισμό δεν ήταν ποτέ πιο επίκαιρο. Τίθεται με τους όρους και τον επείγοντα χαρακτήρα μιας ριζικής καινοτομίας. Από την ίδια του την ανάπτυξη, ο καπιταλισμός άγγιξε ένα όριο τόσο εσωτερικό όσο και εξωτερικό το οποίο είναι ανίκανος να ξεπεράσει και το οποίο τον κάνει ένα σύστημα που επιβιώνει με τεχνάσματα απέναντι στην κρίση των θεμελιωδών του στοιχείων: της εργασίας, της αξίας, του κεφαλαίου.

Η κρίση του συστήματος εκδηλώνεται τόσο σε μακρο-οικονομικό όσο και σε μικρο-οικονομικό επίπεδο. Βασίζεται κυρίως σε μια τεχνοεπιστημονική αναστάτωση που επιφέρει μια ρήξη στην ανάπτυξη του καπιταλισμού και καταστρέφει με τον αντίκτυπό της τα θεμέλια της δύναμης και της ικανότητάς του να αναπαράγεται. Θα προσπαθήσω να αναλύσω αυτή την κρίση πρώτα από μακρο-οικονομική σκοπιά και κατόπιν μέσα από τα αποτελέσματά της για τη λειτουργία και τη διαχείριση των επιχειρήσεων.

ΦΡΑΝΚΦΟΥΡΤΗ ΣΗΜΕΡΑ 

Η εισαγωγή της πληροφορικής και η αυτοματοποίηση της παραγωγής επέτρεψαν την παραγωγή αυξανόμενων ποσοτήτων εμπορευμάτων με μειούμενες ποσότητες εργασίας. Το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος περιορίζεται διαρκώς και η τιμή των προϊόντων τείνει προς τα κάτω. Κι όμως, όσο η ποσότητα εργασίας για μια δεδομένη παραγωγή μειώνεται τόσο η αξία που παράγεται ανά εργαζόμενο –η παραγωγικότητά του- πρέπει να αυξάνεται ούτως ώστε ο όγκος του εισπράξιμου κέρδους να μη μειώνεται. 

Έχουμε συνεπώς αυτό το φαινομενικό παράδοξο: όσο περισσότερο αυξάνεται η παραγωγικότητα, τόσο περισσότερο πρέπει να αυξάνεται επιπλέον για να αποφευχθεί η μείωση του όγκου του κέρδους.

Η κούρσα της παραγωγικότητας τείνει έτσι να επιταχύνει τους ρυθμούς της, οι πραγματικοί εργαζόμενοι να μειώνονται, η πίεση στο προσωπικό να γίνεται πιο έντονη, το επίπεδο και ο όγκος των μισθών να περιορίζονται. Το σύστημα εξελίσσεται προς ένα εσωτερικό όριο όπου η παραγωγή και η επένδυση στην παραγωγή παύουν να είναι αρκετά αποδοτικές.

Οι αριθμοί πιστοποιούν πως έχουμε φτάσει σ’ αυτό το όριο. Η παραγωγική συσσώρευση του παραγωγικού κεφαλαίου δε σταματά να υποχωρεί. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι 500 επιχειρήσεις του δείκτη Standard and Poor’s διαθέτουν 631 δισεκατομμύρια ρευστών αποθεμάτων· το ήμισυ των κερδών των αμερικανικών επιχειρήσεων προέρχεται από ενέργειες στις κεφαλαιαγορές.

Στη Γαλλία, η παραγωγική επένδυση των επιχειρήσεων του δείκτη CAC 40[1] δεν αυξάνεται ακόμα κι όταν τα κέρδη τους εκτινάσσονται. Ένα αυξανόμενο μέρος των συσσωρευμένων κεφαλαίων -που η παραγωγή δε μπορεί να αξιοποιήσει στο σύνολό τους – διατηρεί τη μορφή του χρηματιστικού κεφαλαίου. Εγκαθιδρύεται έτσι μια χρηματοοικονομική βιομηχανία που τελειοποιεί συνεχώς την τέχνη της δημιουργίας χρήματος μέσα από την αποκλειστική αγοραπωλησία διαφόρων μορφών χρήματος.

Το ίδιο το χρήμα είναι το μοναδικό εμπόρευμα που η χρηματοοικονομική βιομηχανία παράγει με ολοένα και περισσότερο παρακινδυνευμένες και ολοένα και λιγότερο ελεγχόμενες ενέργειες στις χρηματιστικές αγορές. Ο όγκος του κεφαλαίου που απορροφά και διαχειρίζεται η χρηματοοικονομική βιομηχανία υπερβαίνει κατά πολύ τον όγκο του κεφαλαίου που αξιοποιεί η πραγματική οικονομία (το σύνολο των χρηματοοικονομικών ενεργητικών φτάνει τα 160.000 δισεκατομμύρια, δηλαδή τρεις ή τέσσερις φορές το παγκόσμιο ΑΕΠ).

Η «αξία» αυτού του κεφαλαίου είναι καθαρά εικονική: βασίζεται κατά μεγάλο μέρος στο δανεισμό και στην «καλή θέληση», δηλαδή στις προσδοκίες: το χρηματιστήριο κεφαλαιοποιεί τη μελλοντική μεγέθυνση, τα μελλοντικά κέρδη των επιχειρήσεων, τη μελλοντική άνοδο των τιμών των ακινήτων, τα κέρδη που μπορούν να προκύψουν από αναδιαρθρώσεις, συγχωνεύσεις, συγκεντρώσεις κ.λπ.

Οι τιμές του χρηματιστηρίου διογκώνονται από τα κεφάλαια και τις μελλοντικές τους υπερ-αξίες και τα νοικοκυριά παρακινούνται από τις τράπεζες να αγοράσουν (μεταξύ άλλων) μετοχές και μερίσματα επενδυτικών εταιρειών ακινήτων, να επιταχύνουν έτσι την άνοδο των τιμών, να δανειστούν από την τράπεζά τους όλο και μεγαλύτερα ποσά ώστε να αυξήσουν το εικονικό χρηματιστηριακό τους κεφάλαιο.

Η κεφαλαιοποίηση των προσδοκιών κέρδους και μεγέθυνσης συντηρεί το μεγεθυνόμενο δανεισμό, εκτρέφει μια οικονομία της οποίας η ρευστότητα οφείλεται στην τραπεζική ανακύκλωση εικονικών υπερ-αξιών και επιτρέπει στις Ηνωμένες Πολιτείες μια «οικονομική ανάπτυξη» που, καθώς βασίζεται στον εσωτερικό και εξωτερικό δανεισμό, απέχει πολύ από το να είναι ο κύριος κινητήριος μοχλός της παγκόσμιας ανάπτυξης (περιλαμβανόμενης και της κινεζικής ανάπτυξης).

Η πραγματική οικονομία γίνεται ένα παράρτημα των κερδοσκοπικών φουσκών που συντηρούνται από τη χρηματοοικονομική βιομηχανία. Μέχρι που, αναπόφευκτα, οι φούσκες θα σκάσουν, θα παρασύρουν τις τράπεζες σε αλυσιδωτές χρεοκοπίες απειλώντας το παγκόσμιο πιστωτικό σύστημα με κατάρρευση και την πραγματική οικονομία με μια σοβαρή και παρατεταμένη ύφεση (η ιαπωνική ύφεση κρατάει ήδη δεκαπέντε χρόνια).

Παρότι κατηγορούμε την κερδοσκοπία, τους φορολογικούς παραδείσους, την αδιαφάνεια και την έλλειψη ελέγχου της χρηματοοικονομικής βιομηχανίας (και συγκεκριμένα των hedge funds), η απειλή της ύφεσης, και μάλιστα η κατάρρευση που επικρέμαται πάνω από την παγκόσμια οικονομία, δεν οφείλεται στην έλλειψη ελέγχου· οφείλεται στην ανικανότητα του καπιταλισμού να αυτοαναπαραχθεί. Διαιωνίζεται και λειτουργεί μόνο πάνω σε εικονικές και ολοένα και πιο επισφαλείς βάσεις. Η υποτιθέμενη αναδιανομή των εικονικών υπερ-αξιών των φουσκών μέσω της φορολογίας απλά θα επέσπευδε αυτό που η χρηματοοικονομική βιομηχανία προσπαθεί να αποφύγει: την υποτίμηση του τεράστιου όγκου των χρηματοοικονομικών ενεργητικών και τη χρεοκοπία του τραπεζικού συστήματος.

Η «οικολογική αναδιάρθρωση» δε μπορεί παρά να επιβαρύνει την κρίση του συστήματος. Είναι αδύνατον να αποφύγουμε μια κλιματική καταστροφή χωρίς να εγκαταλείψουμε οριστικά τις οικονομικές μεθόδους και την οικονομική λογική που μας καθοδηγούν εδώ και 150 χρόνια. Αν παρατείνουμε την τωρινή τάση, το παγκόσμιο ΑΕΠ θα τριπλασιαστεί ή θα τετραπλασιαστεί μέχρι το 2050. Κι όμως, σύμφωνα με την έκθεση του Συμβουλίου για το Κλίμα του ΟΗΕ, οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα πρέπει να μειωθούν κατά 85% μέχρι τότε για να περιορίσουμε την κλιματική υπερθέρμανση κατά 2°C μάξιμουμ. Αν δεν το καταφέρουμε, οι συνέπειες θα είναι μη αναστρέψιμες και μη ελεγχόμενες.

Η αποανάπτυξη είναι συνεπώς μονόδρομος για την επιβίωσή μας. Αλλά προϋποθέτει μιαν άλλη οικονομία, έναν άλλο τρόπο ζωής, έναν άλλο πολιτισμό, άλλες κοινωνικές σχέσεις. Και όσο αυτές απουσιάζουν, η κατάρρευση δε θα μπορούσε να αποφευχθεί παρά χάρη σε περιορισμούς, σε παροχές αγαθών με δελτίο, σε αυταρχική κατανομή των πόρων -χαρακτηριστικά όλα τους μιας οικονομίας πολέμου. Η έξοδος από τον καπιταλισμό θα λάβει συνεπώς χώρα με τον ένα τρόπο ή με τον άλλο, πολιτισμένα ή βάρβαρα. Το ερώτημα αφορά μόνο στη μορφή που αυτή η έξοδος θα πάρει και στο ρυθμό με τον οποίο θα εξελιχθεί.

Η βάρβαρη μορφή μας είναι ήδη οικεία. Επικρατεί σε πολλές περιοχές της Αφρικής, που δυναστεύονται από τους πολέμαρχους, από τη λεηλασία των ερειπίων της νεωτερικότητας, από τις σφαγές και το τράφικινγκ, στο φόντο της πείνας. Τα τρία μέρη της ταινίας Μαντ Μαξ ήταν αφηγήσεις επιστημονικής φαντασίας. Η μορφή της εξόδου από τον καπιταλισμό, αντίθετα, δεν είναι κάτι που οραματιζόμαστε σπάνια. Η αναφορά στην κλιματική καταστροφή που μας απειλεί μας οδηγεί γενικά στο να οραματιστούμε μια «αλλαγή της νοοτροπίας», αλλά η φύση αυτής της αλλαγής, οι συνθήκες της δυνατότητάς της, τα εμπόδια που πρέπει να υπερβαθούν, μοιάζουν να προκαλούν τη φαντασία.

Το να οραματιστούμε μιαν άλλη οικονομία, άλλες κοινωνικές σχέσεις, άλλους τρόπους και μέσα παραγωγής θεωρείται «μη ρεαλιστικό», λες και η κοινωνία του εμπορεύματος, της μισθωτής εργασίας και του χρήματος είναι αξεπέραστη. Στην πραγματικότητα, πληθώρα συγκλινόντων δεικτών υποδεικνύουν πως το ξεπέρασμα ξεκίνησε ήδη και πως οι πιθανότητες μιας πολιτισμένης εξόδου από τον καπιταλισμό εξαρτώνται κυρίως από τη δική μας ικανότητα να διακρίνουμε τις τάσεις και τις πρακτικές που αναγγέλλουν αυτή τη δυνατότητα.

Ο καπιταλισμός οφείλει την επέκταση και την κυριαρχία του στη δύναμη που απέκτησε μέσα σε έναν αιώνα, ταυτόχρονα πάνω στην παραγωγή και στην κατανάλωση. Αποκόπτοντας πρώτα τους εργάτες από τα μέσα της εργασίας τους και από τα προϊόντα τους, εξασφάλισε σταδιακά το μονοπώλιο των μέσων παραγωγής και τη δυνατότητα να ενσωματώνει την εργασία. Πιο συγκεκριμένα, διαιρώντας και εκμηχανίζοντας την εργασία μέσα στις μεγάλες εγκαταστάσεις, μετέτρεψε τους εργαζόμενους σε εξαρτήματα των μεγαμηχανών του κεφαλαίου. Κάθε ιδιοποίηση των μέσων παραγωγής από τους παραγωγούς έγινε έτσι αδύνατη.

Περιορίζοντας την εξουσία τους πάνω στη φύση και τον προορισμό των προϊόντων, εξασφάλισε στο κεφάλαιο σχεδόν το μονοπώλιο της προσφοράς και συνεπώς τη δύναμη να ευνοεί σε όλους τους τομείς την πιο αποδοτική παραγωγή και κατανάλωση, καθώς και τη δύναμη να κατασκευάζει τις ορέξεις και τις επιθυμίες των καταναλωτών, τον τρόπο με τον οποίο θα ικανοποιούσαν τις ανάγκες τους. Σε αυτή ακριβώς τη δύναμη η επανάσταση της πληροφορικής άρχισε να ανοίγει ρωγμές.

Αρχικά, η χρησιμοποίηση της πληροφορικής στόχευε στη μείωση του κόστους παραγωγής. Για να αποφευχθεί το ενδεχόμενο αυτή η μείωση του κόστους να επιφέρει μιαν αντίστοιχη πτώση της τιμής του εμπορεύματος, έπρεπε να αναιρεθούν με κάποιο τρόπο και κατά το δυνατόν οι νόμοι της αγοράς. Αυτή η αναίρεση συνίσταται στην απονομή ασύγκριτων ιδιοτήτων στα εμπορεύματα· χάρη στις ιδιότητες αυτές, τα εμπορεύματα φαίνονται χωρίς ισοδύναμο και παύουν έτσι να εμφανίζονται ως απλά εμπορεύματα.

Η εμπορική αξία (η τιμή) των προϊόντων έπρεπε άρα να εξαρτηθεί περισσότερο από τις άυλες, μη μετρήσιμες ιδιότητές τους, παρά από την ουσιαστική χρησιμότητά τους (αξία χρήσης). Αυτές οι άυλες ιδιότητες -το στυλ, η πρωτοτυπία, το πρεστίζ της μάρκας, η σπανιότητα ή η «αποκλειστικότητα» – έπρεπε να παρέχουν στα προϊόντα μιαν υπόσταση συγκρίσιμη με αυτή των έργων τέχνης: αυτά έχουν μια αυθυπόστατη αξία, δεν υπάρχει κανένα μέτρο που να μας επιτρέπει να εγκαθιδρύσουμε ανάμεσά τους μια σχέση ισοδυναμίας ή «δίκαιης τιμής». Άρα δεν πρόκειται για πραγματικά εμπορεύματα.

Η τιμή τους εξαρτάται από τη σπανιότητά τους, από τη φήμη του δημιουργού, από την επιθυμία του πιθανού αγοραστή. Οι άυλες, μη συγκρίσιμες ιδιότητες παρέχουν στην παραγωγό εταιρεία το ισοδύναμο ενός μονοπωλίου και τη δυνατότητα να εξασφαλίσει μια πρόσοδο λόγω πρωτοτυπίας, σπανιότητας ή αποκλειστικότητας.

Αυτή η πρόσοδος κρύβει, αναπληρώνει και συχνά υπεραναπληρώνει τον περιορισμό της οικονομικής αξίας που επιφέρει η πτώση του κόστους παραγωγής για τα προϊόντα ως εμπορεύματα με ανταλλάξιμο μεταξύ τους χαρακτήρα σύμφωνα με τη σχέση ισοδυναμίας τους. Άρα, από οικονομικής άποψης, η καινοτομία δε δημιουργεί αξία: αποτελεί το μέσο για να δημιουργήσουμε από τη σπανιότητα μια πηγή προσόδου και να εξασφαλίσουμε μια επαυξημένη τιμή σε σχέση με τα ανταγωνιζόμενα προϊόντα. Το μέρος της προσόδου στην τιμή ενός εμπορεύματος μπορεί να είναι δέκα, είκοσι ή πενήντα φορές μεγαλύτερο από το κόστος παραγωγής του και αυτό δεν ισχύει μονάχα στα είδη πολυτελείας. Ισχύει επίσης και για τα είδη καθημερινής χρήσης όπως τα αθλητικά παπούτσια, τα μπλουζάκια, τα κινητά, οι δίσκοι, τα τζην κ.λπ.

Κι όμως, η πρόσοδος δεν είναι της ίδιας φύσης με το κέρδος: δεν αντιστοιχεί στη δημιουργία μιας επιπρόσθετης αξίας, μιας υπεραξίας. Ανακατανέμει το συνολικό όγκο της αξίας στο κέρδος των αποδοτικών επιχειρήσεων και εις βάρος των άλλων· δεν αυξάνει τον όγκο αυτόν[2]. Καθώς η αύξηση της προσόδου γίνεται ο σκοπός που καθορίζει την πολιτική των επιχειρήσεων –πιο σημαντικός από το κέρδος που προσκρούει στο εσωτερικό όριο που αποδείχθηκε πιο υψηλό- ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις επιχειρήσεις αφορά πρώτα απ’ όλα στην ικανότητα και στην ταχύτητα των καινοτομιών. Απ’ αυτήν εξαρτάται πρώτα απ’ όλα το μέγεθος της προσόδου. Έτσι, προσπαθούν να ξεπεράσουν τον εαυτό τους στο λανσάρισμα καινούργιων προϊόντων, μοντέλων ή στυλ, με την πρωτοτυπία του ντιζάιν, με την επινοητικότητα των διαφημιστικών τους εκστρατειών, με την «προσωποποίηση» των προϊόντων.

Η επιτάχυνση της αχρήστευσης, η οποία πάει μαζί με τον περιορισμό της αντοχής και της δυνατότητας επισκευής των προϊόντων, γίνεται το αποφασιστικό μέσο για την αύξηση του όγκου των πωλήσεων. Υποχρεώνει τις εταιρείες να επινοούν διαρκώς νέες ανάγκες και επιθυμίες, να παρέχουν στα εμπορεύματα αξία συμβολική, κοινωνική, ερωτική, να διαδίδουν μια «κουλτούρα της κατανάλωσης» που ποντάρει στη εξατομίκευση, στη θεωρία του μοναδικού, στην αντιζηλία, στο φθόνο, εν συντομία σε αυτό που ονόμασα αλλού «αντικοινωνική κοινωνικοποίηση».

Σ’ αυτό το σύστημα, όλα αντιτίθενται στην αυτονομία των ατόμων· στην ικανότητά τους να αναστοχάζονται μαζί για τους κοινούς τους σκοπούς και τις κοινές τους ανάγκες· στην ικανότητά τους να συνεννοούνται για τον καλύτερο τρόπο μείωσης της σπατάλης, να εξοικονομούν πόρους, να αναπτύσσουν μαζί, ως παραγωγοί και καταναλωτές, μια κοινή αντίληψη περί του επαρκούς –αυτό που ο Ζακ Ντελόρ ονόμαζε «ολιγαρκή αφθονία».

Προφανώς, η ρήξη με την τάση «να παράγουμε περισσότερο και να καταναλώνουμε περισσότερο» και ο αυτόνομος επανακαθορισμός ενός μοντέλου ζωής που θα στοχεύει στο να κάνουμε περισσότερα και καλύτερα με λιγότερα μέσα, σημαίνει τη ρήξη με τον πολιτισμό όπου δεν παράγουμε τίποτα απ’ αυτά που καταναλώνουμε και δεν καταναλώνουμε τίποτα απ’ αυτά που παράγουμε· όπου παραγωγοί και καταναλωτές είναι διαχωρισμένοι και όπου ο καθένας αντιτίθεται στον εαυτό του υιοθετώντας πότε τη μία και πότε την άλλη του ιδιότητα, ξεχνώντας πως στην ουσία είμαστε όλοι και παραγωγοί και καταναλωτές· όπου όλες οι ανάγκες και όλες οι επιθυμίες υποτάσσονται στην ανάγκη να κερδίζουμε χρήμα και στην επιθυμία να κερδίζουμε περισσότερο· όπου η δυνατότητα αυτο-παραγωγής για αυτο-κατανάλωση μοιάζει αδίκως απρόσιτη και γελοιωδώς ξεπερασμένη.

Ωστόσο, η «δικτατορία πάνω στις ανάγκες» χάνει τη δύναμή της. Η επιρροή που ασκούν οι εταιρείες πάνω στους καταναλωτές γίνεται πιο εύθραυστη παρά την εκτίναξη των δαπανών του μάρκετινγκ και της διαφήμισης. Η τάση για αυτοπαραγωγή ξανακερδίζει έδαφος λόγω του αυξανόμενου βάρους που έχουν τα άυλα περιεχόμενα στη φύση των εμπορευμάτων. Το μονοπώλιο της προσφοράς ξεφεύγει λίγο λίγο απ’ το κεφάλαιο.

Καθώς οι γνώσεις, οι ιδέες, οι έννοιες που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή και στη δημιουργία των εμπορευμάτων καθοριζόταν σύμφωνα με τις μηχανές και σύμφωνα με τα είδη στα οποία ενσωματωνόταν για μια συγκεκριμένη χρήση, το κεφάλαιο δεν ήταν δύσκολο να ιδιωτικοποιήσει και να μονοπωλήσει τα άυλα περιεχόμενα. Η ιδιωτική ιδιοκτησία των γνώσεων και των ιδεών ήταν δυνατή επειδή αυτές ήταν αδιαχώριστες από τα αντικείμενα που τις ενσάρκωναν. Ήταν ένα συστατικό του παγίου κεφαλαίου.

Όλα όμως αλλάζουν όταν τα άυλα περιεχόμενα δεν είναι πια αδιαχώριστα από τα προϊόντα που τα περιέχουν ούτε από τα πρόσωπα που τα κατέχουν· όταν φτάνουν σε μία ύπαρξη ανεξάρτητη από κάθε ιδιαίτερη χρήση και όταν μπορούν, μεταφρασμένα σε λογισμικό, να αναπαραχθούν σε απεριόριστες ποσότητες με ελάχιστο κόστος. Έτσι, μπορούν να γίνουν ένα άφθονο υλικό το οποίο χάρη στην απεριόριστη διαθεσιμότητά του, χάνει κάθε ανταλλακτική αξία και εμφανίζεται στο δημόσιο χώρο ως δωρεάν κοινό αγαθό –εκτός κι αν μπορέσουμε να το εμποδίσουμε απαγορεύοντας την πρόσβαση και την απεριόριστη χρήση σε εκείνους στους οποίους προσφέρεται.

Το πρόβλημα που θίγει η «οικονομία της γνώσης» προέρχεται από το γεγονός πως η άυλη διάσταση από την οποία εξαρτάται η αποδοτικότητα των εμπορευμάτων δεν είναι, στην εποχή της πληροφορικής, της ίδιας φύσης με τις προηγούμενες: δεν πρόκειται για ιδιωτική ιδιοκτησία ούτε για ιδιοκτησία των επιχειρήσεων ή των συνεργατών τους· είναι από τη φύση της μη ιδιωτικοποιήσιμη και άρα δε μπορεί να γίνει πραγματικό εμπόρευμα. Μπορεί μονάχα να μεταμφιεστεί σε ιδιωτική ιδιοκτησία και εμπόρευμα διατηρώντας την αποκλειστική της χρήση με νομικά ή τεχνικά τεχνάσματα (μυστικούς κωδικούς πρόσβασης).

Αυτή η μεταμφίεση όμως δεν αλλάζει σε τίποτα την πραγματικότητα ενός κοινού αγαθού που έχει απλά μεταμφιεστεί: παραμένει ένα μη-εμπόρευμα που δεν πωλείται και που η ελεύθερη πρόσβαση και χρήση του απαγορεύονται αφού παραμένουν πάντοτε δυνατές, αφού παραμονεύουν τα «παράνομα αντίγραφα», οι «απομιμήσεις», οι απαγορευμένες χρήσεις. Ο ίδιος ο υποτιθέμενος ιδιοκτήτης δε μπορεί να το πουλήσει δηλαδή να μεταβιβάσει την ιδιωτική ιδιοκτησία σε κάποιον άλλο, όπως θα έκανε με ένα πραγματικό εμπόρευμα· Μπορεί μονάχα να πουλήσει το δικαίωμα στην πρόσβαση και στη χρήση «με άδεια».

Η οικονομία της γνώσης βασίζεται έτσι σε ένα είδος πλούτου που τείνει προς το κοινό αγαθό και τα διπλώματα και τα κοπιράιτ που υποτίθεται πως το ιδιωτικοποιούν δεν αλλάζουν τίποτα· η σφαίρα του δωρεάν επεκτείνεται ασταμάτητα. Η πληροφορική και το ίντερνετ υποσκάπτουν τα θεμέλια του βασιλείου του εμπορεύματος. Ό,τι μπορεί να μεταφραστεί σε ψηφιακή και αναπαραγώγιμη, επικοινωνίσιμη γλώσσα χωρίς έξοδα, τείνει αναπότρεπτα να γίνει κοινό αγαθό και μάλιστα ένα κοινό αγαθό οικουμενικό εφόσον μπορούν όλοι να αποκτήσουν πρόσβαση σ’ αυτό και να το χρησιμοποιήσουν.

Οποιοσδήποτε μπορεί να αναπαράγει με τον υπολογιστή του άυλα περιεχόμενα όπως το ντιζάιν, τα σχέδια κατασκευής ή συναρμολόγησης, οι χημικοί τύποι και οι εξισώσεις· να επινοήσει τα δικά του στυλ και μορφές· να εκτυπώσει κείμενα, να αντιγράψει δίσκους, να αναπαραγάγει πίνακες. Περισσότερα από 200 εκατομμύρια αρχεία είναι πραγματικά προσβάσιμα ως «κοινές δημιουργίες».

Στη Βραζιλία, όπου η δισκογραφική βιομηχανία διαθέτει στην αγορά 15 νέα CD κάθε χρόνο, οι νέοι στις φαβέλες αντιγράφουν 80 την εβδομάδα και τα πουλάνε στο δρόμο. Τα τρία τέταρτα των υπολογιστών που κατασκευάστηκαν το 2004 είχαν αυτοπαραχθεί στις φαβέλες με τη χρησιμοποίηση υλικών που βρισκόταν στα αζήτητα. Η κυβέρνηση υποστηρίζει τους συνεταιρισμούς και τις άτυπες ομαδώσεις αυτοπαραγωγής με σκοπό τον αυτο-εφοδιασμό[3].

Ο Κλαούντιο Πράντο που διευθύνει το τμήμα ψηφιακού πολιτισμού στο Υπουργείο Πολιτισμού της Βραζιλίας έλεγε πρόσφατα: «η δουλειά είναι ένα είδος υπό εξαφάνιση… Υπολογίζουμε να ξεπεράσουμε τη σκατοπερίοδο του 20ου αιώνα για να πάμε απευθείας από το 19ο στον 21ο αιώνα». Η αυτοπαραγωγή των υπολογιστών για παράδειγμα υποστηρίχθηκε επίσημα: πρόκειται για την ενθάρρυνση της «ιδιοποίησης των τεχνολογιών από τους χρήστες με σκοπό τον κοινωνικό μετασχηματισμό».

Το επόμενο στάδιο θα είναι λογικά η αυτοπαραγωγή των μέσων παραγωγής. Θα επανέλθω σ’ αυτό. Εκείνο που μας ενδιαφέρει επί του παρόντος, είναι πως η κύρια παραγωγική δύναμη και η κύρια πηγή προσόδων γίνεται σταδιακά δημόσια ιδιοκτησία και τείνει προς το δωρεάν· πως η ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και άρα και το μονοπώλιο της προσφοράς γίνονται σταδιακά αδύνατα· πως έτσι η επιρροή του κεφαλαίου στην κατανάλωση χαλαρώνει και πως η κατανάλωση μπορεί να χειραφετηθεί από την προσφορά εμπορευμάτων.

Πρόκειται για μια ρήξη που υποσκάπτει τα θεμέλια του καπιταλισμού. Ο αγώνας ανάμεσα στα «ιδιόκτητα λογισμικά» και τα «ελεύθερα λογισμικά» (ελεύθερα, «free» σημαίνει επίσης στα αγγλικά «δωρεάν») ήταν το εναρκτήριο λάκτισμα της κεντρικής διαμάχης της εποχής. Επεκτείνεται και προεκτείνεται στον αγώνα ενάντια στην εμπορευματοποίηση των πρωταρχικών μορφών πλούτου –η γη, οι σπόροι, το γονιδίωμα, τα πολιτιστικά αγαθά, οι γνώσεις και οι κοινές δεξιότητες που συγκροτούν την καθημερινή κουλτούρα και οι οποίες είναι πρότερες της ύπαρξης της κοινωνίας. Από την τροπή που θα πάρει αυτός ο αγώνας εξαρτάται η πολιτισμένη ή η βάρβαρη μορφή που θα λάβει η έξοδος από τον καπιταλισμό.

Αυτή έξοδος προϋποθέτει απαραίτητα πως θα χειραφετηθούμε από την επιρροή που ασκεί το κεφάλαιο πάνω στην κατανάλωση και από το μονοπώλιο των μέσων παραγωγής. Σημαίνει την αποκαταστημένη ενότητα του υποκειμένου της παραγωγής και του υποκειμένου της κατανάλωσης και άρα την αυτονομία που θ’ ανακαλύψουμε μέσω του καθορισμού των αναγκών μας και του τρόπου ικανοποίησής τους.

Το αξεπέραστο εμπόδιο που είχε στήσει ο καπιταλισμός σ’ αυτήν την πορεία ήταν η ίδια η φύση των μέσων παραγωγής που χρησιμοποιούσε: εγκαθίδρυαν μια μεγαμηχανή στην οποία όλοι ήμασταν υπηρέτες και η οποία μας υπαγόρευε τους στόχους που έπρεπε να ακολουθήσουμε και το βίο που έπρεπε να διάγουμε. Αυτή η περίοδος φτάνει στο τέλος της. Τα μέσα της αυτοπαραγωγής υψηλής τεχνολογίας κάνουν τη βιομηχανική μεγαμηχανή θεωρητικά απαρχαιωμένη.

Ο Κλαούντιο Πράντο επικαλείται την «ιδιοποίηση των τεχνολογιών» καθώς το κοινό κλειδί για όλες, η πληροφορική, είναι ιδιοποιήσιμη απ’ όλους. Γιατί, όπως ζητούσε ο Ιβάν Ίλλιτς, «ο καθένας μπορεί να τη χρησιμοποιήσει χωρίς δυσκολία όσο συχνά ή όσο σπάνια θέλει… χωρίς η χρήση στην πραγματικότητα να καταπατά την ελευθερία του άλλου να κάνει το ίδιο»· γιατί αυτή η χρήση (πρόκειται για τον ορισμό των συμβιωτικών μέσων από τον Ίλλιτς) «παροτρύνει την προσωπική ολοκλήρωση» και αυξάνει την αυτονομία όλων. Ο ορισμός που δίνει ο Πέκα Χιμάνεν στην «Ηθική του Χάκερ» είναι πολύ κοντινός: ένας τρόπος ζωής που προτάσσει τις χαρές της φιλίας, του έρωτα, της ελεύθερης συνεργασίας και της προσωπικής δημιουργικότητας».

Τα υψηλής τεχνολογίας μέσα, ήδη υπάρχοντα ή εν αναπτύξει, γενικά συγκρίσιμα με τα περιφερειακά του υπολογιστή, μας προσανατολίζουν προς ένα μέλλον όπου πρακτικά καθετί απαραίτητο και επιθυμητό θα μπορεί να παράγεται σε συνεργατικά ή κοινοτικά εργαστήρια· όπου οι δραστηριότητες της παραγωγής θα μπορούν να συνδυάζονται με τη μάθηση και τη διδασκαλία, με τον πειραματισμό και την έρευνα, με τη δημιουργία νέων γεύσεων, αρωμάτων και υλικών, με την επινόηση νέων μορφών και τεχνικών γεωργίας, κατασκευής, ιατρικής κ.λπ.

Τα κοινοτικά εργαστήρια αυτοπαραγωγής θα είναι διασυνδεδεμένα σε παγκόσμια κλίμακα για να μπορούν να ανταλλάζουν ή να κοινοποιούν τις εμπειρίες, τις επινοήσεις, τις ιδέες και τις ανακαλύψεις τους. Η εργασία θα παραγάγει κουλτούρα και η αυτοπαραγωγή θα αποτελεί ένα μέσο προσωπικής ανάπτυξης.

Δύο συγκυρίες συνηγορούν υπέρ ενός τέτοιου τύπου ανάπτυξης. Η πρώτη είναι πως υπάρχουν πολλές ικανότητες, ταλέντα και δημιουργικότητα που η καπιταλιστική οικονομία δε μπορεί να χρησιμοποιήσει. Αυτό το πλεόνασμα ανθρώπινων πόρων δε μπορεί να γίνει παραγωγικό παρά μέσα σε μια οικονομία όπου η παραγωγή πλούτου δεν υποτάσσεται σε κριτήρια αποδοτικότητας. Η δεύτερη είναι πως «η δουλειά είναι ένα είδος υπό εξαφάνιση».

Δε λέω πως αυτές οι ριζικές μεταμορφώσεις θα πραγματοποιηθούν. Λέω μονάχα πως για πρώτη φορά, μπορούμε να επιθυμούμε να πραγματοποιηθούν. Τα μέσα υπάρχουν όπως και οι άνθρωποι που δουλεύουν μεθοδικά. Είναι πιθανό να αναδημιουργήσουν πρώτοι οι Νοτιοαμερικάνοι ή οι Βορειοαφρικάνοι, στα φτωχά προάστια των ευρωπαϊκών πόλεων, τα εργαστήρια αυτοπαραγωγής των φαβελών ή των πόλεων απ’ όπου κατάγονται.

Μετάφραση, 

Χριστίνα Σταματοπούλου

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Η αξία-εργασία είναι μια ιδέα του Άνταμ Σμιθ, ο οποίος έβλεπε στην εργασία την κοινή ουσία όλων των εμπορευμάτων και θεωρούσε πως αυτά ανταλλάσσονταν με βάση την ποσότητα εργασίας που εμπεριείχαν. Η αξία-εργασία δεν έχει καμία σχέση με αυτό που εννοούμε σήμερα και το οποίο (μεταξύ άλλων και στην Ντομινίκ Μεντά) θα έπρεπε να υποδηλώνεται ως εργασία-αξία (αξία ηθική, κοινωνική, ιδεολογική κ.λπ.) Ο Μαρξ τελειοποίησε και ξαναδούλεψε τη θεωρία του Άνταμ Σμιθ. Α¬πλουστεύοντας σε ακραίο βαθμό, θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε την οικονομική έννοια λέγοντας: Μια επιχείρηση δημιουργεί αξία στον βαθμό που παράγει ένα εμπόρευμα το οποίο μπορεί να πουληθεί με εργασία, για την αμοιβή της οποίας θέτει σε κυκλοφορία (δημιουργεί, διανέμει) μια αγοραστική δύναμη. Αν η δραστηριότητά της δεν αυξάνει την ποσότητα του χρήματος που κυκλοφορεί, τότε δεν δημιουργεί αξία. Αν η δραστηριότητά της καταστρέφει θέσεις απασχόλησης, τότε κατα¬στρέφει αξία. Η μονοπωλιακή πρόσοδος καταναλώνει αξία, που έχει δημιουργηθεί αλλού, και την ιδιοποιείται.

2. Η Creative Commons (CC) είναι μια μη κερδοσκοπική οργάνωση αφιερωμένη στην επέκταση του εύρους των διαθέσιμων πνευματικών έργων, για να βασιστούν σε αυτά και άλλα έργα και να μοιραστούν νόμιμα. Η οργάνωση έχει εκδώσει διάφορες άδειες πνευματικών δικαιωμάτων γνω¬στές ως άδειες Creative Commons. Αυτές οι άδειες επιτρέπουν στους δημιουργούς να δηλώσουν εύκολα ποια δικαιώματα διατηρούν και ποια δικαιώματα παραχωρούν σε άλλους δημιουργούς. Οι άδειες Creative Commons επιτρέπουν στους κατόχους πνευματικών δικαιωμάτων να χορηγήσουν μερικά ή όλα τα δικαιώματά τους στο κοινό, διατηρώντας άλλα μέσω ποικίλων σχημάτων χορήγησης αδειών και συμβάσεων, συμπεριλαμβανομένης της απελευθέρωσης, ως κοινό κτήμα, ή όρους χορήγησης αδειών ελεύ¬θερου περιεχομένου. Η πρόθεση είναι να αποφευχθούν τα προβλήματα που οι τρέχοντες νόμοι περί πνευματικής ιδιοκτησίας δημιουργούν στη διανομή των πληροφοριών (πηγή: http://el.wikipedia.org/wiki/Creative_Commons). [σ.τ.μ.]

3. Pekka Himanen: Φινλανδός φιλόσοφος και επιστήμονας πληροφορικής (γεν. 1973), γνωστός από το βιβλίο του Η Ηθική του χάκερ (2001), την οποία αντιπαραθέτει στη βιομηχανο-καπιταλιστική προτεσταντική ηθική. Έχει γράψει επίσης, μαζί με τον Μανουέλ Καστέλς, το βιβλίο Η κοινωνία της πληροφορίας και το κοινωνικό κράτος (2002). [σ.τ.μ.]

* Πρόκειται για το τελευταίο ίσως κείμενο του Αντρέ Γκόρζ πριν από τον θάνατό του και έχει δημοσιευτεί στο http://socio13.wordpress.com/2010/05/24/le-travail-dans-la-sor-tie-du-capitalisme-par-andre-gorz/

Πηγές : "Εναλλακτικός",  "Άρδην"

Μεταξύ «φερέφωνου» και «αντάρτη»

Μετά τις εκλογές και την νίκη της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, ένα μεγάλο ερώτημα πλανιέται στα συστημικά ΜΜΕ, ερώτημα που πολλές φορές καταφέρνουν και περνά στην Κοινωνία: «Πως ο συνειδητά αριστερός, ο άνθρωπος που είχε συνηθίσει να είναι απέναντι στην εξουσία, να διεκδικεί τα πάντα (γιατί πιστεύει ότι του ανήκουν τα πάντα, εφόσον γεννήθηκε άνθρωπος), πως θα φερθεί τώρα που είναι το κόμμα του στην εξουσία και μάλιστα σε μια κρίσιμη περίοδο, όπου θα υπάρξουν και οδυνηροί συμβιβασμοί;»  Μάλιστα κάποιοι «έξυπνοι» συμβουλεύουν το Πρόεδρο του Κόμματος και Πρωθυπουργό, να βρει έναν τρόπο να μην εξαρτάται και πολύ από το Κόμμα του, για να είναι «πιο ευέλικτος»….Παρότι ο κόσμος καταλαβαίνει κάτι τέτοια και που στοχεύουν, ας απαντήσουμε αυτές τις «ανησυχίες»:Οι πολίτες μάλλον έχουν αντιληφθεί ότι μαζί με τα Μνημόνια και το «Παλιό» πολιτικό σύστημα (που οδήγησε την Χώρα σε αυτή την κατάσταση και εγγυήθηκε την «φυλάκισή της» σε αυτήν), τέλειωσε και ένα είδος πολιτικής συμπεριφοράς και στράτευσης που κατέληγε σε εθελοντική υποταγή- έναντι πάντα κάποιου τιμήματος- σε μια «πυραμίδα» επιτήδειων που εκφωνούσαν ιδεολογήματα και πολιτικά προγράμματα ως πρόσχημα.Μπορεί μεν να μην κατέληγαν όλοι και όλα τόσο εξευτελιστικά, αλλά η βάση αυτής  της λογικής, η λογική των «επικοινωνιακών αναγκών», έδινε την αφετηρία του «μασκαρέματος» και της «μετάλλαξης»: Να μας «βλέπουν» ενωμένους, αποτελεσματικούς, κοινωνικά ευαίσθητους, «πολιτικά ορθούς». Να «μη δώσουμε λαβή» … να κρύψουμε την αληθινή εικόνα, που όπως κάθε αλήθεια στον πραγματικό κόσμο είναι πολυσύνθετη, δυναμική και ποτέ απόλυτη.Αυτήν ακριβώς την κατάσταση μπορεί να αλλάξει ο αριστερός που το κόμμα του είναι στην κυβέρνηση. Γιατί υπάρχει μεγάλος χώρος ανάμεσα στο να είναι κανείς «φερέφωνο» ή να είναι «αντάρτης»: Είναι ο χώρος της νοήμονoς συστράτευσης. Είναι ο  χώρος όπου κανείς δεν εκχωρεί σε κανέναν το δικαίωμα να σκέφτεται για αυτόν. Είναι ο χώρος που ανοιχτά, εφόσον κάποιος συμφωνεί  σε ένα «μίνιμουμ πρόγραμμα», μπορεί να συζητεί και να αμφισβητεί τα επιμέρους. Είναι ο χώρος της κοινής ευθύνης απέναντι σε ένα τόσο μεγάλο καθήκον.
Κοινή Ευθύνη και όχι υποταγή σε κάποια ηγεσία.Κοινή Ευθύνη που σημαίνει αυτοσυγκράτηση όταν χρειάζεται (που χρειάζεται τις περισσότερες ώρες), αλλά και πρωτοβουλία όταν διακινδυνεύουν τα κύρια, δηλαδή οι «κόκκινες γραμμές». Ποιες είναι οι «κόκκινες γραμμές»; Είναι ότι  αγγίζει τον πυρήνα της στράτευσής μας στην Αριστερά. Είναι η συνέπεια σε ότι μας έφερε μέχρι εδώ.
Αυτές τις μέρες ένα μεγάλο πολιτικό και κοινωνικό δράμα παίζεται στην Χώρα μας. Εμείς οι «αριστεροί», οι άνθρωποι που απέναντι σε κάθε καταπίεση «κάνουμε κίνημα», δεν μπορούμε να είμαστε ούτε χειροκροτητές, ούτε απλά θεατές.Είμαστε «εν εγρηγόρσει». Έτοιμοι να στηρίξουμε μέχρι τέλους αλλά και να αμφισβητήσουμε, αν χρειαστεί. Έτοιμοι να περιμένουμε για πολλά, φτάνει η όποια υποχώρηση γίνει να μην δημιουργεί μη αναστρέψιμες καταστάσεις σε αυτόν τον μεγάλο αγώνα που έχουμε ξεκινήσει τόσα χρόνια τώρα:·       Eνάντια στην υποβάθμιση του κόσμου της Εργασίας στην Ελλάδα και την Ευρώπη και των δικαιωμάτων του
·       Eνάντια στην ουσιαστική αποικιοποίηση της Χώρας μας μέσω της χρεωκρατίας
·       Eνάντια στην λογική της λιτότητας για τους πολλούς για να διαφυλαχθούν τα κέρδη των λίγων.
Μπορούμε να περιμένουμε, όταν είναι πιο πιθανό να κερδίσουμε περισσότερα με την προσμονή για αυτούς τους στόχους, από ότι «με τη βράση που κολλάει το σίδερο»…Λέχτηκε για παράδειγμα από τον υπουργό Οικονομικών ότι χρειάζεται να προσέξουμε να μην  καταστρέψουμε την παραγωγική υποδομή της Χώρας μας. Η παραγωγική υποδομή της χώρας μας ανήκει στον λαό της. Δεν θα την καταστρέψουμε, αλλά ούτε μπορούμε να την παραχωρήσουμε με όρους αποικιοκρατίας από τον φόβο να μην καταστρέψουμε.. Και αυτό έχει μεγάλη σημασία για την παραχώρηση των περιφερειακών αεροδρομίων στην Γερμανική Εταιρεία. Δεν έχει περάσει ακόμα πολύς καιρός από την έναρξη των διαδικασιών παραχώρησης, μπορεί να γυρίσουν ακόμα πίσω. Δεν πρέπει λοιπόν να συμφωνήσουμε σε όρους που δημιουργούν μη αναστρέψιμες καταστάσεις για αυτό το θέμα. Αν λοιπόν μετά 4 μήνες, μπορούμε να είμαστε κοντύτερα στο στόχο να έχουμε τις δημόσιες υποδομές μας και να μπορούμε να τις αξιοποιήσουμε όπως θέλουμε, προς όφελος δηλαδή της κοινωνίας, τότε μπορεί να περιμένουμε, έστω στο «γκρίζο». Αν όμως η Κυβέρνηση κάνει πίσω στην βασική παραδοχή ότι δεν μπορεί να πουλιέται η δημόσια περιουσία για το χρέος, τότε θα ξεσηκωθούμε. Ας έρθουμε και σε άλλα παραδείγματα από τα κοντινά μας της Σάμου: Μπορούμε να περιμένουμε π.χ. για λίγους μήνες για να γίνει ο Δημόσιος- Κοινωνικός Φορέας Ακτοπλοΐας που έχουμε εξαγγείλει, όμως πρέπει σήμερα να ξεκινήσει η αλλαγή κάποιων νόμων που θα επιτρέψουν στην Πολιτεία και την Κοινωνία να έχουν μεγαλύτερη παρέμβαση απέναντι στην εφοπλιστική ασυδοσία.Ξέρουμε ότι τα συνολικά κενά στο Υγειονομικό σύστημα στο Νομό είναι εκατοντάδες. Ξέρουμε ότι δεν μπορεί να καλυφθούν άμεσα. Αύριο όμως είναι ανάγκη να λειτουργήσουν 2 βάρδιες του ΕΚΑΒ ταυτόχρονα στην Σάμο, το ίδιο και στην Ικαρία. Να στελεχωθεί πλήρως το Πολυδύναμο Ιατρείο των Φούρνων, να λειτουργήσουν τα Περιφερειακά Ιατρεία κανονικά και με ειδικευμένους γενικούς γιατρούς, τα πιο δυσπρόσιτα. Να υπάρξουν άμεσα οι βασικές ειδικότητες στην Πρωτοβάθμια φροντίδα Υγείας. Να μπορούν όλοι να έχουν τα φάρμακά τους και τις εξετάσεις τους.Από κάτι τέτοια θα κριθεί το τετράμηνο της αναμονής και εμείς η αναμονή θέλουμε να πετύχει, γι΄ αυτό θα βοηθάμε, αλλά και θα πιέζουμε.Θέλω να πιστεύω το διάστημα της αναμονής για όλους  είναι μέχρι τις εκλογές στην Ισπανία, οι οποίες, μετά τα δικά μας αποτελέσματα, μπορεί να οδηγήσουν σε ακόμα μεγαλύτερο ρήγμα, στην Πανευρωπαϊκή Λιτότητα, στο «ζουρλομανδύα», που λένε πλέον όλοι οι σοβαροί οικονομολόγοι. Μεγάλη ιστορική αναγκαιότητα για μας είναι να μην πέσουμε, να μην το "στρίψουμε δια του αραββώνος" και να πετύχουμε κάτι καλό, έτσι ώστε οι Ισπανοί να πάρουν θάρρος και να πάνε τελικά «ενάντια στο σύστημα». Τότε τα πράγματα θα είναι πολύ καλύτερα και για μας και για τον κόσμο της Εργασίας στην Ευρώπη.
Αλλά αυτό δεν θα το πετύχουμε, βάζοντας «νερό στο κρασί μας» οι αριστεροί, αλλά συνεχίζοντας να είμαστε οι άνθρωποι που απέναντι σε κάθε καταπίεση «κάνουμε κίνημα».

Σταθακιός Αλέξανδρος, Περιφερειακός Σύμβουλος Βορείου Αιγαίου με την παράταξη «Βόρειο Αιγαίο – Γόνιμη Γραμμή», μέλος Ν.Ε. Σάμου του ΣΥΡΙΖΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ «ΣΑΜΙΑΚΟ ΒΗΜΑ» της 2 Μάρτη 2015

Δύο άκρως επίκαιρες ταυτότητες της Πολιτικής

ttp://www.e-dromos.gr/dyo-taytothtes/

Δύο άκρως επίκαιρες ταυτότητες της Πολιτικής

Του Αλέξανδρου Σταθακιού*

( Δημοσιεύτηκε στον «Δρόμο της Αριστεράς» 21-2-15, σελ 13)

Τα πρωταρχικά ερωτήματα, ο μεγάλος στόχος και η αξία της συλλογικότητας.

Έχει συμπληρωθεί σχεδόν ένας μήνας από τις εκλογές της 25 Γενάρη, που άλλαξαν το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Πολλοί από μας, ως απλά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, συμμετείχαμε ενεργά στην προεκλογική εκστρατεία και συζητήσαμε πάρα πολύ με πολλούς πολίτες όλων «των αποχρώσεων». Συχνά αυτό που έμπαινε στην κουβέντα, πέρα από τα επίμαχα ερωτήματα για το χρέος, το τέλος της λιτότητας, αλλά και την δυνατότητα ενός «έντιμου συμβιβασμού» με τις Ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις χωρίς διακύβευση των ουσιαστικών δικαιωμάτων του Λαού και της Χώρας, ήταν η ίδια η ποιότητα του πολιτικού λόγου και η ενεργοποίηση όλων των Πολιτών στην Πολιτική μέσα από τις διαδικασίες και τους θεσμούς της Δημοκρατίας. 

Αυτή δε η συζήτηση, ακολουθούσε μετά την απαρίθμηση αιτημάτων και την απάντηση μας να μην συνεχίζουν οι πολίτες στην ατελέσφορη λογική του δίπολου «Κυβερνώντες- Κυβερνώμενοι», αλλά να συμμετέχουν οι ίδιοι στην τελική διαμόρφωση των λύσεων, στην «παραγωγή» της Πολιτικής ξεκινώντας από την ουσιαστική εκπροσώπηση  ενός Εργασιακού ή Κοινωνικού Χώρου και καταλήγοντας στην διαμόρφωση της φυσιογνωμίας της Πολιτικής Εξουσίας, μέσα από την συμμετοχή σε μαζικά, δημοκρατικά Κόμματα αρχών. Επιπλέον, εφόσον πάρα πολλοί από αυτούς εκφραζόταν θετικά για τις διακηρυγμένες αρχές και το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, στους ίδιους τους κεντρικούς άξονες της Πολιτικής μιας ενδεχόμενης (τότε) Κυβέρνησης της Αριστεράς μέσα από την συμμετοχή τους στο Κόμμα μας.

Η «πολιτική διαπάλη» ως επικοινωνιακό προϊόν

 Οι άνθρωποι ήταν απογοητευμένοι και από την ποιότητα της πολιτικής μαζικοποίησης των πρώτων δεκαετιών της μεταπολίτευσης, αλλά και από το ήθος, το ύφος και τις πρακτικές των τελευταίων δεκαετιών όταν η «πολιτική διαπάλη», ήταν τελικά «θέατρο», επικοινωνιακό προϊόν προς αγορά με ψήφους για τους αδαείς. Για τους δε «ξύπνιους», υποταγή έναντι κάποιου εξευτελιστικού τιμήματος σε μια ουσιαστικά «μαφιόζικη πυραμίδα» επιτήδειων που εκφωνούσαν ιδεολογήματα και πολιτικά προγράμματα ως πρόσχημα. Κάποιοι βέβαια, πιο ψύχραιμοι, έλεγαν ότι και να μην είναι ανήθικη αυτή η «πυραμίδα» δεν τους αφορά. Είναι μια γραφειοκρατία που αναπαράγει τον εαυτό της και τίποτα παραπάνω. «Οπότε, ας αναθέτουμε την Πολιτική κάθε τέσσερα χρόνια στους πιο ικανούς και ηθικούς, στους «άριστους», να τους κρίνουμε αποστασιοποιημένα και ας μην εμπλεκόμαστε σε διαδικασίες που διαπιστωμένα έχουν οδηγήσει σε αδιέξοδα».  Τελικά η απαξίωση της Πολιτικής καταλήγει έτσι στην απαξίωση του πυρήνα της Συλλογικότητας.

Αυτές οι «πικρές» διαπιστώσεις γεννούσαν και μεταξύ μας μεγάλο προβληματισμό και συζητήσεις. Πως θα ανατρέψουμε την «λογική της ανάθεσης»; Πως όλος αυτός «ο Κόσμος της Βιοπάλης» που στο όνομά του μιλάμε, θα ενεργοποιηθεί ως συνειδητός και αποφασισμένος εθελοντής μαχητής για την παραγωγική και κοινωνική ανασυγκρότηση της Χώρας μας; Ενεργοποίηση που έχουμε ανάγκη για να αντέξουμε και να παλέψουμε στην δύσκολη διαπραγμάτευση που έχουμε μπροστά μας;

Ας τα πάρουμε όμως ένα – ένα: Είναι κακό η Πολιτική να είναι και Θέατρο;  Να συγκινεί; Ενδεχομένως να συναρπάζει ; Να μιλάει και με έναν άλλο τρόπο πέρα από τα τεχνοκρατικά επιχειρήματα; Να θέτει αξιακά, βαθιά και πρωταρχικά ερωτήματα;  τα οποία, έστω και αν τελικά καταφέρνει να τα απαντήσει στο «μέτρο του εφικτού», τα χρειάζεται προκειμένου να προκαλεί τις συνειδήσεις και τις καρδιές;  Να χρησιμοποιεί τις «μεγάλες διηγήσεις» ως μόνιμη παρώθηση για τα μικρά ρεαλιστικά «βήματα»;  Μήπως με αυτόν τον τρόπο η Πολιτική διαφυλάσσεται από το να είναι φτηνή παράσταση, υποκουλτούρα, παράλληλα με μια δήθεν «επιστημονικότητα» που αφορά τους «ειδικούς»; 

«Κάθαρση»

Υπάρχει –θεωρούμε- τρόπος, η Πολιτική, να γίνει σπουδαία Δραματική Τέχνη, να αναπαριστά τα υπαρκτά κοινωνικά δράματα και να επιδιώκει την «Κάθαρση» με τον τρόπο του αρχαίου δράματος. Δηλαδή να δώσει μιαν απάντηση για τις δυνατότητες και τα όρια των δικών της Αξιών μέσω της επίτευξης, της μερικής επίτευξης, ή ακόμα της μη επίτευξης κάποιων συναπτών  κοινωνικών στόχων. Και για να μην μιλάμε αφηρημένα, μιας και μιλάμε για την Ριζοσπαστική Αριστερά στις μέρες μας:  είναι αναγκαίο να μην ξεχνά στο Πολιτικό της Δράμα αυτά που θέλει μέσω της συλλογικής πράξης να επαληθεύσει:

Δηλαδή ότι οι Ανάγκες των Πολλών είναι πάνω από τα Κεφάλαια των Λίγων,

ότι η Λιτότητα και τα Χρέη είναι κίβδηλες καταστάσεις που χρησιμοποιούνται από αυτούς που θέλουν να γυρίσουν την Ιστορία των Λαών και των Κοινωνιών πίσω,

ότι τελικά όλη αυτή τη τεχνολογική και οικονομική πρόοδος που επιτελέστηκε και σήμερα χρησιμοποιείται για κάμψει δικαιώματα, ανήκει στον κόσμο της Εργασίας και πρέπει να ξαναγυρίσει σε αυτόν.

Αυτά να τα θυμάται η αριστερή Πολιτική, όταν θέλει στο μέτρο του εφικτού κάνει συμφωνίες για τις δανειακές συμβάσεις, ακόμα και αν γνωρίζει κάποιο εμπόδιο και προσωρινό όριο στην διεκδίκηση. Να προσπαθεί να κρατήσει κάτι που μπορεί να κερδίσει, αλλά να μην απεμπολήσει τον μεγάλο στόχο.

Ας δούμε και το δεύτερο: Η Συλλογικότητα, κάθε είδους όχι μόνο η Πολιτική, θέλει κόπο. Έχει αγώνα και αγωνία για την σύνθεση της ίδιας της ουσίας της, αλλά των στόχων της.

Θέλει κότσια για την εκφορά του οικείου Λόγου, για τον ουσιαστικό εναγκαλισμό του Λόγου του Άλλου για την ανάδειξη και την προάσπιση αυτού που πρωτεύει, το οποίο συνήθως είναι αυτό που και ο Άλλος κατανοεί, την καρτερία αλλά και την πειθώ για αυτό που περιμένει. Η πιο ασφαλής διαδικασία που μέχρι σήμερα έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα για αυτή την δουλειά είναι θεσμοί σαν τα κόμματα. Το ίδιο γίνεται  σε άλλο πλαίσιο και στην κάθε οργανωμένη κοινότητα.  Ασφαλώς και δεν είναι εύκολο να μπει κανείς σε αυτή την διαδικασία, αν δεν έχει κίνητρο. Σήμερα όμως όσοι θέλουμε να σηκώσουμε το κεφάλι ψηλά έχουμε κίνητρο.

Συχνά και οι πολιτικές συλλογικότητες  χάνουν την ικμάδα τους και καταλήγουν «γραφειοκρατικές» ή αμοραλιστικές.  Δεν μπορεί όμως να είναι αυτού του είδους η Πολιτική Συλλογικότητα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, όταν θέλει ν’ αλλάξει γρήγορα και αποφασιστικά την Χώρα μας. Αν είναι τέτοια τότε κανείς δεν αξίζει και να την ψηφίζει.

Αν έχει τα προβλήματα της, ενδεχομένως, αλλά έχει μέλλον τότε μπορεί να συμμετέχει και να την αλλάξει με τον τρόπο που περιγράφουμε πιο πάνω.

*Του Αλέξανδρου Σταθακιού, μέλος ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ Σάμου, Περιφερειακός Σύμβουλος Βορείου Αιγαίου με την, παράταξη «Βόρειο Αιγαίο – Γόνιμη Γραμμή»

  ΠΗΓΗ: http://www.e-dromos.gr/dyo-taytothtes/

Δηλώσεις στη "Σαμιακή TV"

"Τι να κάνουμε??" Πρώτες, αλλά όχι καινούργιες, σκέψεις...

H νίκη της Αριστεράς στην Ελλάδα είναι καθαρή.
Στην Ευρώπη τα πράγματα φαίνεται ότι δεν προχώρησαν όσο περιμέναμε. Από την πανευρωπαϊκή λιτότητα και την μεγάλη επίθεση στον κόσμο της Εργασίας, φαίνεται να κερδίζει η άκρα Δεξιά και όχι όσο θα περιμέναμε η ριζοσπαστική Αριστερά..
Ο ΣΥΡΙΖΑ βεβαίως κράτησε και εδραίωσε την δυναμική του.
Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι να δημιουργήσει στέρεη, ανθεκτική, νευρώδη και ευαίσθητη σε σχέση με το κοινωνικό του σώμα "ραχοκοκαλιά" σε όλη την Ελλάδα (Αυτό έδειξαν οι δημοτικές- περιφερειακές).
Να επικοινωνεί σωστά με τον "εγκέφαλο", αλλά να διαθέτει και το δικό της "Συμπαθητικό Νευρικό Σύστημα".
Μόνο έτσι θα μπορεί να αντέξει στο άμεσο μέλλον μια κυβέρνηση με πυρήνα την Αριστερά μέσα σε ένα αντίξοο Ευρωπαϊκό πλαίσιο. 
Θεωρώ, ότι δεν είμαστε μακρυά από αυτό τον στόχο και δεν είναι πολύ δύσκολος.
Φτάνει η πολιτική αριστερά να συναντήσει την κοινωνική αριστερά.
Χωρίς "ιστορικά μεγαλεία" αλλά με ιστορικό βλέμμα.
Χωρίς κομπασμούς και υποτιμήσεις αλλά με διάθεση για συνεργασία, σύνθεση, συν-μετάδοση εμπειριών και γλώσσας.
Βαθύ ριζοσπαστισμό, αλλά όχι απομονωτισμό.
Ρήξεις και ρίσκα επί των πραγματικών διακυβευμάτων και όχι επί των φαντασιακών.
Και τέλος κάτι πολύ σημαντικό: Οι αντίπαλοι είναι "εκεί έξω", (στην πραγματικότητα μια δράκα συμφερόντων).
Διαλεγόμαστε ως συμπολεμιστές σε μια μάχη, στην οποία ή όλοι θα κερδίσουμε ή όλοι θα χαθούμε.

"Σκεφτείτε πόσο καθοριστικές για τη ζωή μας είναι αυτές οι εκλογές"

Φίλοι και Φίλες,

Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους και όλες για την εκτίμηση που εκφράσατε μέσω της ψήφου σας στο συνδυασμό μας «Βόρειο Αιγαίο-Γόνιμη Γραμμή» με επικεφαλής την αγωνίστρια Αγλαΐα Κυρίτση. Δίπλα της και δίπλα μας η ασυμβίβαστη μαχήτρια Ευαγγελία Μαρώλια.

Συστρατευτήκαμε , όλοι όσοι συμμετείχαμε στον περιφερειακό συνδυασμό, με στόχο να στηρίξουμε μια άλλη αντίληψη στην αυτοδιοίκηση. Ένα μοντέλο συμμετοχικής δημοκρατικής έκφρασης, με έμφαση στον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Με στόχευση στα μείζονα προβλήματα του τόπου: Το ακτοπλοϊκό, την ανθρωπιστική κρίση, τις ελλιπείς υποδομές, την παραγωγική ανασυγκρότηση και την ανάπτυξη των νησιών μας με κέντρο τις ανάγκες των κατοίκων τους. 

Προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε μέσω της περιφερειακής αυτοδιοίκησης, άλλο ένα «χαράκωμα μάχης» ενάντια στην εγκατάλειψη του Βορείου Αιγαίου από μια Κυβέρνηση, απλό εκτελεστικό όργανο επιλογών των εσωτερικών και εξωτερικών διευθυντηρίων της πλουτοκρατίας.

Παραμένουμε στα μετερίζια των κοινωνικών αγώνων για το συλλογικό, το ηθικό, το απαλλαγμένο από παλιές παθογένειες και κάθε λογής αγκυλώσεις και εμμονές. 

Συμπατριώτες της Σάμου, της Ικαρίας, των Φούρνων και των άλλων νησιών του Βορείου Αιγαίου. 

Σκεφτείτε πόσο καθοριστικές για τη ζωή μας είναι αυτές οι εκλογές. Αντισταθείτε σθεναρά σε πολιτικές υποταγής στην εξουσία και τις ξενόφερτες προσταγές. 

Μην τους δώσετε το δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν την ψήφο σας ως άλλοθι για να εφαρμόσουν όσα ήδη ψήφισαν στο νέο μεσοπρόθεσμο και όσα ήδη σχεδιάζουν: Δηλαδή νέα μείωση των συντάξεων κι άλλες απολύσεις, ευκαιριακή εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, νέα «χαράτσια», ολοσχερή διάλυση της Υγείας και της Παιδείας. Αντίθετα δημιουργήστε με την ψήφο σας συνθήκες κοινωνικής και πολιτικής απονομιμοποίησης αυτής της Κυβέρνησης. Μόνο έτσι θα σώσουμε τις ζωές μας.

Ψηφίστε με κριτήρια αγώνα και διεκδίκησης και σθεναρής στάσης αλλά και συγκεκριμένων προτάσεων για μιαν «άλλη Ελλάδα», μιαν «άλλη Ευρώπη», έναν «άλλο Κόσμο» που μπορεί να γίνουν πραγματικότητα «εδώ και τώρα» .

Ψηφίστε τους υποψηφίους του ΣΥ.ΡΙΖ.Α για την Ευρωβουλή, ώστε να φτάσει η φωνή της αγωνιστικής αριστεράς στο άντρο της λιτότητας, των μνημονίων. Ψηφίστε τους υποψηφίους του ΣΥ.ΡΙΖ.Α για την Ευρωβουλή, έτσι ώστε, μαζί με τους άλλους συμμαχητές τους, της Αριστεράς, να πολεμήσουν την οπισθοδρόμηση της Ευρώπης σε ένα νέο Κοινωνικό και Εργασιακό «Μεσαίωνα».

Σας ευχαριστώ προσωπικά για κάθε ψήφο στο συνδυασμό μας και υπόσχομαι-υποσχόμαστε όλοι, να την τιμήσουμε με ΑΓΩΝΑ!