Λ. Ντούσικου: "Περιφερειακά Αεροδρόμια: η “αριστερή” λογική των εντεταλμένων.."

Περιφερειακά Αεροδρόμια: η “αριστερή” λογική των εντεταλμένων και η περίπτωση της Fraport AG.τ.

του Λάμπρου Ντούσικου
μέλος της “Κοινής Πρωτοβουλίας Ενάντια στην Ιδιωτικοποίηση των Αεροδρομίων”
Δρ Φιλοσοφίας της Επιστήμης VUB - ULB

Ο πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ Στέργιος Πιτσιόρλας - γνωστός από τα χρόνια του ΣΥΝ για τον “μεταμοντέρνο αριστερισμό” του - επεσήμανε στους New York Times ότι η συμφωνία του ΤΑΙΠΕΔ με την κοινοπραξία Fraport AG - Slentel Ltd, προχωρεί κανονικά και θα ευοδωθεί μέχρι το τέλος του χρόνου. Ανέφερε μάλιστα - προς επίρρωση των επιχειρημάτων περί υγιούς επενδυτικότητας μέσω ΤΑΙΠΕΔ - το παράδειγμα της επένδυσης της Fraport AG στη Βουλγαρία εκθειάζοντας τον τρόπο με τον οποίο η εταιρία λειτουργεί.

Θεόσταλτη και υγιέστατη λοιπόν η πρακτική της Fraport AG κατά τον κ. Πιτσιόρλα και τους Γερμανούς επενδυτές, που η φιλοσοφία τους αποκρυσταλλώνεται στη φράση που δημοσίευσαν οι  New York Times: “η αντίσταση των Ελλήνων στη συμφωνία με τη Fraport εκλαμβάνεται ως «ένα παράδειγμα της ελληνικής περηφάνιας που υπερισχύει της οικονομικής λογικής»”.

Με δυο λόγια, οι αξιότιμοι επενδυτές του Γερμανικού Δημοσίου αργά ή γρήγορα θα υπερκεράσουν την περηφάνια και την ξεροκεφαλιά των Ελλήνων και θα πάρουν τα Περιφερειακά Αεροδρόμια της χώρας για να σώσουν τον Τουρισμό και την αναπτυξιακή υπόληψη της Ελλάδας. Το μόνο που μένει, είναι να “λογικευθούν” οι δύσμοιροι Έλληνες που δεν έχουν ακόμα αποδεχτεί τη λογική της υποθήκευσης της δημόσιας γης και των αναπτυξιακών τους υποδομών, που δεν έχουν ακόμα συμφιλιωθεί με την ιδέα της υποταγής και της αποικιακής κερδοσκοπικής τακτικής. Φυσικά είναι αυτονόητο, ότι τα παρακάτω οικονομικά δεδομένα είναι απολύτως ΛΟΓΙΚΑ για τον κ. Πιτσιόρλα:

·        Ότι για παράδειγμα: η κοινοπραξία Fraport AG - Slentel Ltd για τη συγκεκριμένη ιδιωτικοποίηση, θα πληρώσει εφάπαξ στο ελληνικό δημόσιο 1,234 δις ευρώ, τη στιγμή που η γερμανική εταιρεία διαχείρισης του αερολιμένα Αθηνών (Hochtief), χρωστάει 1,4 δις. ΦΠΑ στο κράτος. Τα 1,234 δις ευρώ, ισοδυναμούν με τα τριετή καθαρά έσοδα του κράτους από τα αεροδρόμια.

·        Ότι το εφάπαξ αυτό “τίμημα” στην πραγματικότητα περιορίζεται σε περίπου 0,7 δις ευρώ, διότι με την ιδιωτικοποίηση, το δημόσιο θα κληθεί να επιστρέψει στην Ε.Ε. - να χρεώσει δηλαδή σε βάρος εθνικών πόρων του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων - τα 520 εκατ. ευρώ έργων ΕΣΠΑ που ήδη “τρέχουν” στα αεροδρόμια της Θεσ/νίκης και των Χανίων.

·        Ότι, το ετήσιο μίσθωμα που θα καταβάλει η Fraport AG - Slentel Ltd είναι 0,023 δις. Αυτό ισοδυναμεί - για παράδειγμα - με τον ετήσιο περίπου τζίρο του Κρατικού Αερολιμένα Κέρκυρας, είναι δε λιγότερο από τα ετήσια έσοδα του κράτους από τις εμπορικές και μόνο χρήσεις σε όλα τα αεροδρόμια.  

·        Ότι ο  ιδιώτης ενώ στη σαρανταετία θα εισπράξει καθαρά κέρδη πάνω από 22 δις ευρώ, θα αποδώσει στο κράτος μόνο 3,85 δις, την ίδια στιγμή που το δημόσιο μόνο από το “σπατόσημο” θα έχει στη σαρανταετία έσοδα 8 δις ευρώ.

·        Ότι εντέλει το Δημόσιο θα έχει έως και πενταπλάσια απώλεια εσόδων.

Όλα τα παραπάνω, χωρίς να υπολογίζουμε τα ζητήματα κοινωνικής συνοχής των νησιωτικών περιφερειών, την αναπτυξιακή προοπτική των νησιών, το ολιγοπωλιακό καθεστώς που θα δημιουργηθεί από την ιδιωτικοποίηση, το ξεκλήρισμα των εργαζομένων, την εθνική ασφάλεια, χωρίς να υπολογίζουμε ότι η διαχείριση της δημόσιας περιουσίας δεν είναι πλέον ΔΙΑΦΑΝΗΣ και ΕΛΕΓΚΤΕΑ αντίθετα γίνεται de facto αποδεκτή η αντισυνταγματική   μεθόδευση του ΤΑΙΠΕΔ και χωρίς να υπολογίζουμε ότι οι Κρατικοί Αερολιμένες ανήκουν στο λαό και οφείλουν να παραδοθούν στις επόμενες γενιές ως περιουσία του ελληνικού κράτους, όλα αυτά λοιπόν είναι απόλυτα ΛΟΓΙΚΑ και θεμιτά τόσο για τον κ. Πιτσιόρλα όσο και για την  κυβέρνηση του Μαξίμου μέχρι πρότινος. Τί ποιο αυτονόητο από την υφαρπαγή βασικών περιουσιακών στοιχείων του κράτους έναντι πινακίου φακής, τί ποιο αυτονόητο και “αριστερό” από την υποταγή της παραγωγικής διαδικασίας στα κερδοσκοπικά συμφέροντα της κοινοπραξίας Fraport AG - Slentel Ltd. Τί ποιο “ανατρεπτικό” από την υποταγή στους ωμούς εκβιασμούς των δανειστών;

Γιατί όμως ο πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ επικαλέστηκε το παράδειγμα της Βουλγαρίας και όχι άλλων χωρών που γνωρίζουν καλύτερα τη δράση της Fraport AG; Είναι άγνοια,  αποπροσανατολισμός ή απλή ιδιοτέλεια; 

Ας παρουσιάσουμε ως αντεπιχείρημα στον κ. Πιτσιόρλα, μια ενδεικτική διεθνή υπόθεση της  Fraport AG που τραβάει επί δεκαπενταετία το δρόμο της δικαιοσύνης. Πρόκειται για τη δικαστική διαφορά της Fraport AG με μια φιλιππινέζικη εταιρεία, την Philippine International Air Terminals Co. Inc. (γνωστή ως PIATCO).

·         Το 1997 (επίσημα στις 12 Ιουλίου), η κυβέρνηση των Φιλιππινών παραχώρησε στην PIATCO τα δικαιώματα εκχώρησης (concession rights) για την κατασκευή και τη λειτουργία ενός διεθνούς τερματικού σταθμού επιβατών στο κεντρικό αεροδρόμιο της Μανίλα (όνομα του σταθμού: Ninoy Aquino International Airport Passenger Terminal III). Το 1998 έγινε επαναδιαπραγμάτευση και τελικά υπογράφηκε νέα επαναδιατυπωμένη συμφωνία εκχώρησης με τροπολογίες (Amended and Restated Concession Agreement - ARCA).

·         Η Fraport έρχεται στο προσκήνιο το 1999 (6 Ιουλίου) με 4 συμφωνίες, όπου αποκτά: 25% της PIATCO, 40% της PAGS Terminals, Inc. (PTI) και 40% της PAGS Terminal Holding, Inc. Επιπρόσθετα, η PTI αποκτά 11% της PIATCO.

·         Η κατασκευή του Terminal III ξεκινά το 2000 (15 Ιουνίου) με προοπτική ολοκλήρωσης εντός 30 μηνών. Χρειάζεται πρόσθετη χρηματοδότηση, που μόνο η Fraport είναι πρόθυμη να προσφέρει, κι έτσι αποκτά ακόμη 5% της PIATCO, ενώ η PTI αποκτά ακόμη 24% της PIATCO. Το 2001, αποκτώντας το 40% της PAGS, η Fraport ελέγχει πια το 61.44% της PIATCO. Η φιλιπιννέζικη νομοθεσία, όμως, απαγορεύει την κατοχή μιας τέτοιας ευαίσθητης εθνικά επιχείρησης (Terminal III), από ξένα πρόσωπα ή εταιρείες, σε ποσοστό παραπάνω από 40%.

·         Στα τέλη του 2001 και κατά το 2002 γίνονται διαπραγματεύσεις μεταξύ της PIATCO/Fraport και της κυβέρνησης των Φιλιππινών, με την τελευταία να πιέζει για την αναίρεση της αποκλειστικότητας δικαιωμάτων της πρώτης επί του Terminal III.

·         Παρά τις ευάριθμες συναντήσεις, δεν υπήρξε συμφωνία και στις 10 Δεκεμβρίου του 2002, η κυβέρνηση των Φιλιππινών (το Υπουργείο Δικαιοσύνης) κηρύσσει τα συμβόλαια της Fraport άκυρα, λόγω ποικίλων παραβάσεων της νομοθεσίας της χώρας (μεταξύ άλλων, για λόγους εθνικής ασφάλειας, καθώς και λόγω εξαγοράς κυβερνητικών αξιωματούχων).

·         Το Διαιτητικό Δικαστήριο (ICSID) παρατήρησε ότι αυτή η απόφαση (10 Δεκεμβρίου του 2002) ήταν εντυπωσιακά διαφορετική σε σχέση με σχετικές ανακοινώσεις (που άφηναν περιθώρια διαπραγματεύσεων) επίσημων κρατικών φορέων των Φιλιππινών, του ίδιου έτους (Μαίου και Σεπτεμβρίου).

·         Το Ανώτατο Δικαστήριο των Φιλιππινών, αποφάσισε ότι είχαν διαπραχθεί σοβαρές παραβάσεις της νομοθεσίας των Φιλιππινών και κήρυξε την όλη συμφωνία άκυρη.

·         Στις 17 Σεπτεμβρίου του 2003, η Fraport προσέφυγε στη διαιτησία του ICSID (International Centre for the Settlement of Investment Disput - ∆ιεθνές κέντρο για τον διακανονισµό των διαφορών εξ επενδύσεων), βασισμένη στη σχετική διακρατική συμφωνία (BIT - 1997) μεταξύ Φιλιππινών και Γερμανίας (on the Promotion and Reciprocal Protection of Investments, ενεργή από τις 2 Φεβρουαρίου 2000).

·         Τον Δεκέμβριο του 2004 και ενώ οι διαδικασίες διεθνούς διαιτησίας ήταν υπό εξέλιξη, η κυβέρνηση των Φιλιππινών προχώρησε σε δικαστική κατάληψη και απαλλοτρίωση του Terminal ΙΙΙ.

·         Στα διεθνή όργανα διαιτησίας, η κυβέρνηση των Φιλιππινών υποστήριξε ότι ο ενάγων δεν μπορούσε να επικαλεστεί την BIT, επειδή είχε παραβιάσει τη νομοθεσία της χώρας. Η Fraport υποστήριξε ότι η κυβέρνηση των Φιλιππινών γνώριζε τα δεδομένα της συμφωνίας με την PIATCO και ποτέ δεν κατήγγειλε κάτι τέτοιο κατά τον χρόνο της σύναψής της.

·         Το Διαιτητικό Δικαστήριο αποδέχτηκε τη δυνατότητα ισχύος των ισχυρισμών των Φιλιππινών και, περαιτέρω, εξετάζοντας τον φιλιππινέζικο νόμο, βρήκε ότι, αν και σε επίπεδο μετοχικού κεφαλαίου η επένδυση ήταν νόμιμη, σε επίπεδο ελέγχου και διαχείρισης είχε ξεφύγει από τα όρια της νομιμότητας (ιδιαίτερα αναφορικά με την παράκαμψη της νομοθεσίας για την προστασία του δημόσιου συμφέροντος, μέσω κρυφών συμφωνιών με κατόχους μετοχών). Το Δικαστήριο ήταν πεπεισμένο από τα ίδια τα εσωτερικά έγγραφα της Fraport ότι καθ' όλη τη διάρκεια της επένδυσης η εταιρεία γνώριζε πως παραβίαζε συγκεκριμένη νομοθεσία των Φιλιππινών και γι' αυτό προσπαθούσε να κρατά κρυφό κάθε σχετικό διακανονισμό.

·         Έτσι, το Διαιτητικό Δικαστήριο, στις 16 Αυγούστου 2007, έκανε δεκτή την ένσταση των Φιλιππινών και απέριψε την προσφυγή της Fraport, θεωρώντας ότι το ίδιο ήταν αναρμόδιο να αποφασίσει για την υπόθεση (γιατί η διακρατική συμφωνία BIT ήταν ανενεργή, λόγω της παραβίασης του φιλιππινέζικου νόμου από την Fraport).

·         Στη συνέχεια η Fraport, στις 6 Δεκεμβρίου του 2007, προσέβαλε την απόφαση, καταθέτοντας αίτηση ακύρωσής της, η οποία εξετάστηκε από ειδική (ad hoc) επιτροπή του ICSID, η οποία βρήκε το σκεπτικό του Διαιτητικού Δικαστηρίου σωστό και απέρριψε το εν λόγω αίτημα της Fraport (κοινοποίηση απόφασης στους αντίδικους: 23 Δεκεμβρίου 2010). Είναι σημαντικό το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν επιδίκασε την εις βάρος της Fraport πληρωμή των εξόδων της κυβέρνησης των Φιλιππινών (US$ 5,672,667), όπως η τελευταία είχε αιτηθεί.

·         Σημειωτέον, ότι η κυβέρνηση των Φιλιππινών δικαιώθηκε για την ίδια υπόθεση στις 22 Ιουλίου 2010 από το Διεθνές Εμπορικό Επιμελητήριο (International Chamber of Commerce).

·         Τον Απρίλιο του 2011 η Fraport επανήλθε, για να ξεκινήσει έναν καινούργιο κύκλο προσπαθειών επικράτησης στο ICSID, που κατέληξε στην τρίτη, ουσιαστικά, ήττα της, στις 10 Δεκεμβρίου του 2014, με την απόρριψη του αιτήματός της για αποζημίωση ύψους 510 εκ. US$ και την εις βάρος της επιδίκαση δικαστικών εξόδων ύψους 5 εκ. US$ υπέρ της κυβέρνησης των Φιλιππινών.

Να λοιπόν μια διαφορετική ιστορία της Fraport AG που κάλλιστα θα μπορούσε να απασχολήσει τόσο την κυβέρνηση Τσίπρα και τον πρόεδρο του ΤΑΙΠΕΔ, όσο και τους τελευταίους καθ' ύλην αρμόδιους τ. υπουργούς κ.κ. Γ. Σταθάκη και Α. Φλαμπουράρη οι οποίοι ενδελεχώς είχαν ενημερωθεί από την “Κοινή Πρωτοβουλία Ενάντια στην Ιδιωτικοποίηση των Αεροδρομίων”, από τον Περιφερειάρχη Ιονίων Νήσων Θ. Γαλιατσάτο και από τα σωματεία των εργαζομένων.

Άρα λοιπόν το μόνο που κάποιος λογικός νους θα κράταγε από τις δηλώσεις του πρόεδρου του ΤΑΙΠΕΔ κ. Στέργιου Πιτσιόρλα, είναι η ζέση με την οποία υπερασπίζεται τις πραξικοπηματικές διαταγές των δανειστών σε βάρος του ελληνικού Δημοσίου, για την ολοκλήρωση του ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΣΚΝΔΑΛΟΥ της εκποίησης των Περιφερειακών Αερολιμένων της Ελλάδας. Είναι η υπεράσπιση της πελατειακής λογικής, της συγκάλυψης και της παραποίησης της αλήθειας, προς εξυπηρέτηση συμφερόντων. 

Η απάντηση όμως έχει ήδη δοθεί. Η ελληνική κοινωνία και σύσσωμη η αντιμνημονιακή αριστερά με τα κινήματα και τους φορείς στο πλευρό της, θα αποτρέψει το εν λόγω πολιτικό και οικονομικό σκάνδαλο. Θα ανατρέψει τους δολοπλόκους ακόμα και αυτούς που φορούν την προσωπίδα της “αριστεράς”.


(ΥΓ. Τη μετάφραση του δημόσιου εγγράφου (ICSID Case No. ARB/03/25) του INTERNATIONAL CENTRE FOR SETTLEMENT OF INVESTMENT DISPUTES WASHINGTON D.C. έκανε ο Αργύρης Γεωργούλης). 

ΣΤΟ ΒΙΝΤΕΟ Η ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΣΤΗΝ ΣΑΜΟ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΠΡΩΤΟΣΤΑΤΗΣΑΝ ΜΕΛΗ ΤΟΥ  (ΠΑΛΑΙ ΠΟΤΕ ΕΝΙΑΙΟΥ) ΣΥΡΙΖΑ ΣΑΜΟΥ, Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ  ΩΣ ΑΠΟΚΟΜΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΗΣ ΔΙΟΡΙΣΕ ΚΑΙ ΚΑΙ ΤΗ ΝΕΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΤΑΪΠΕΔ...

ΚΕΝΤΡΑ ΠΡΟΛΗΨΗΣ ΤΗΣ ΧΡΗΣΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΙΟΓΟΝΩΝ ΟΥΣΙΩΝ

ΚΕΝΤΡΑ ΠΡΟΛΗΨΗΣ ΤΗΣ ΧΡΗΣΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΙΟΓΟΝΩΝ ΟΥΣΙΩΝ

Τετάρτη 9 Σεπτέμβρη 2015, Σελ.14 

Δομές - «φαντάσματα» με θύματα εργαζόμενους κι αποδέκτες υπηρεσιών

Στιγμιότυπο από τη συνέντευξη Τύπου

Στο ζωτικής σημασίας αίτημα για άμεση επίλυση του άθλιου θεσμικού πλαισίου που διέπει από τη γέννησή τους τα Κέντρα Πρόληψης (ΚΠ) της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών και ταλανίζει πάνω από δέκα χρόνια 400 εργαζόμενους και το σημαντικότατο - παρά τις δυσκολίες - έργο που προσφέρουν, επικεντρώθηκε το Σωματείο Εργαζομένων στα ΚΠ, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που έδωσαν τις προηγούμενες μέρες. Ενα από τα πρώτα πράγματα που έσπευσαν να καταγγείλουν οι εργαζόμενοι, είναι ο εμπαιγμός που υπέστησαν κι από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, καθώς προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ «έσκιζε τα ιμάτιά του», μοιράζοντας υποσχέσεις για άμεση επίλυση του θεσμικού προβλήματος. Τα μέλη του ΔΣ του Σωματείου, Νίκος Λάιος, Αλέξανδρος Σταθακιός, Γιώργος Λεχουρίτης, Ιωάννα Μαρίνου και Σπύρος Σασσάνης, υπογράμμισαν ότι η επίλυση του θεσμικού δεν έχει κανένα δημοσιονομικό κόστος, «αλλά και να είχε, πάλι δίκαιο θα ήταν να λυθεί», ωστόσο «η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ όχι μόνο δεν έκανε αυτό για το οποίο είχε δεσμευτεί, αλλά δεν έκανε ή καν πρότεινε τίποτα».

Η εκτίμηση του ΔΣ του Σωματείου είναι πως όλες οι «καθυστερήσεις» (για την έκδοση και υπογραφή ΚΥΑ, συγκρότηση και σύγκληση της Επιτροπής Παρακολούθηση των ΚΠ, για τα οποία αναφερόμαστε αναλυτικά παρακάτω) οφείλονται μεν σε διάφορους λόγους, ωστόσο κεντρικός λόγος είναι ότι μια σειρά διαχρονικών συμφερόντων επιθυμούν να μην υπάρχει στέρεος, ενιαίος, αυτόνομος και δημόσιος πυλώνας πρόληψης της εξάρτησης, αλλά να παραμείνουν οι ξεχωριστές, χαώδεις, εξαρτημένες και χειριζόμενες 67 αστικές εταιρείες - μαγαζιά ή όσες από αυτές αντέξουν στις πολιτικές των μνημονίων.
Η σκληρή κοινωνική πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί, έχει ως αποτέλεσμα τον υπερδιπλασιασμό της δουλειάς σε υποστελεχωμένες δομές, οδηγώντας τους εργαζόμενους στην επαγγελματική εξουθένωση. Να σημειωθεί ότι το ίδιο ισχύει για όλους τους εργαζόμενους που δουλεύουν σε δομές που σχετίζονται με την τοξικοεξάρτηση (ΚΕΘΕΑ, 18 ΑΝΩ, ΟΚΑΝΑ), καθώς οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να υπονομεύουν το δημόσιο χαρακτήρα αλλά και την ουσία του έργου και των υπηρεσιών που αφορούν την πρόληψη, την απεξάρτηση και την κοινωνική επανένταξη, ακόμη κι αυτών των κουτσουρεμένων δομών που υπάρχουν και την ίδια στιγμή η στρατηγική και η πολιτική τους συμπλέει στην εξαθλίωση του λαού, ενδυναμώνοντας τις αιτίες που γεννούν κι αναπαράγουν την τοξικοεξάρτηση.
Η πρόληψη αφορά τη στάση ζωής που πρέπει να διαμορφωθεί κόντρα στο κλίμα «ανθρωποφαγίας» κι ατομικισμού που καλλιεργείται στις συνεχιζόμενες συνθήκες διάρρηξης των δεσμών, φτωχοποίησης, αποξένωσης, έλλειψης νοήματος και προοπτικών, είπαν μεταξύ άλλων οι εργαζόμενοι. Συνέχεια όλων αυτών φαίνεται να είναι η συνέχιση των καθυστερήσεων στην επιχορήγηση των Κέντρων Πρόληψης. Οπως σημείωσε το ΔΣ του Σωματείου, «η 3η δόση του υπουργείου Εσωτερικών, που βάσει Προγραμματικής Σύμβασης έπρεπε να έχει καταβληθεί τον Ιούλη του 2015, δεν έχει ακόμη εκταμιευθεί, εντείνοντας τα ήδη σωρευμένα προβλήματα (απλήρωτοι/-ες εργαζόμενοι/-ες, οφειλές σε ΙΚΑ και Εφορίες)». Υπενθυμίζουμε ότι το Κέντρο Πρόληψης Πιερίας δε λειτουργεί λόγων οφειλών στο ΙΚΑ και στη ΔΟΥ. Αντίστοιχο κίνδυνο αντιμετωπίζουν και τα 72 Κέντρα Πρόληψης, καθώς η πλειοψηφία των προβλημάτων είναι απόρροια του θεσμικού πλαισίου που τα διέπει.
Παράλληλα, κατηγόρησαν την κυβέρνηση και συγκεκριμένα το γραφείο του πρώην αναπληρωτή υπουργού Υγείας για την καθυστέρηση έκδοσης Κοινής Υπουργικής Απόφασης (ΚΥΑ), που όφειλε να έχει ολοκληρωθεί - σε συνέχεια διάταξης νόμου ψηφισμένου το Μάρτη του 2015 - και αφορά τον ορισμό μιας νομότυπης και ενιαίας διαδικασίας ένταξης των εργαζομένων σε κοινό μισθολόγιο. Χωρίς αυτήν την ΚΥΑ δεν υφίσταται καν ενιαίος τρόπος υπαγωγής σε μισθολόγιο, δεν προσδιορίζονται προϋπηρεσίες και αρμοδιότητες, δε ρυθμίζονται κρίσιμα ζητήματα που συσσωρεύτηκαν ως την ψήφιση του νόμου. Ως συνέπεια, δεν μπορούν να προϋπολογιστούν και να απολογιστούν οι δαπάνες των δομών και καθυστερούν περαιτέρω οι υπογραφές διμερών συμβάσεων μεταξύ ΟΚΑΝΑ και κάθε Κέντρου Πρόληψης, καθιστώντας τα Κέντρα Πρόληψης δομές - «φαντάσματα», στα όρια του νόμου. Παρότι και το υπουργείο Υγείας (εποπτεύων φορέας πια) και ο ΟΚΑΝΑ (επιστημονικός επόπτης και συμβαλλόμενος στις ανύπαρκτες συμβάσεις συνεργασίας) είναι ολοφάνερα έκθετοι, ωστόσο η ΚΥΑ κλείστηκε στα συρτάρια. «Δε ζητάμε κάτι παράλογο, να εφαρμόσουν το νόμο που οι ίδιοι ψήφισαν», είπαν οι εργαζόμενοι χαρακτηριστικά.
Μόνο την τελευταία βδομάδα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, μετά από πιέσεις του Σωματείου, υπήρξε ξεμπλοκάρισμα. Το αποκορύφωμα του εμπαιγμού σε βάρος των εργαζομένων έγινε στις 27 Αυγούστου, όταν η ΚΥΑ υπογράφηκε από τους τότε υπουργούς Υγείας και Εσωτερικών, αλλά δεν έγινε δεκτή από το Εθνικό Τυπογραφείο, λόγω ...προθεσμίας κατάθεσης εγγράφων στο όριο της αντικατάστασης της κυβέρνησης από υπηρεσιακή.
Βαρύτατες ευθύνες καταλόγισαν οι εκπρόσωποι του Σωματείου στην κυβέρνηση και για την καθυστέρηση συγκρότησης και σύγκλησης της Επιτροπής Παρακολούθησης για τη Λειτουργία των Κέντρων Πρόληψης (συνεδρίασε μόνο μία φορά στους 7 μήνες διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ), καθώς και της συγκρότησης ομάδας εργασίας για την επεξεργασία Ενιαίου Εσωτερικού Κανονισμού Λειτουργίας των Κέντρων Πρόληψης (προβλεπόμενου από νόμο του... 2011 και από την τρέχουσα κεντρική Προγραμματική Σύμβαση που το υπουργείο Υγείας έχει υπογράψει). Με τις καθυστερήσεις αυτές, το μόνο όργανο που μπορεί να ασκεί πραγματικά κάποια εποπτεία στα Κέντρα Πρόληψης δε λειτουργεί, ενώ οι 67 αστικές εταιρείες αφήνονται να λειτουργούν η καθεμιά όπως επιθυμεί το δικό της ΔΣ.
Οι εκπρόσωποι των εργαζομένων έκλεισαν, καλώντας την υπηρεσιακή κυβέρνηση να εκδώσει την ΚΥΑ για το μισθολογικό των Κέντρων Πρόληψης και να συγκροτήσει την ομάδα εργασίας για τον Εσωτερικό Κανονισμό, ως όφειλε αλλά δεν έπραξε η προηγούμενη κυβέρνηση.
Οι εργαζόμενοι εξέφρασαν την πρόθεσή τους να αγωνιστούν από κοινού με τους εργαζόμενους των υπόλοιπων δομών αντιμετώπισης της εξάρτησης, ενώ η εργαζόμενη στο 18 ΑΝΩ, Μαρία Χλωρού, εκτίμησε ότι η επίλυση του θεσμικού προβλήματος των Κέντρων Πρόληψης, αλλά και του 18 ΑΝΩ, παρότι δεν έχει οικονομικό κόστος, δεν προχωρά διότι οι ασκούμενες πολιτικές δε θέλουν να έχουν δημόσιες υπηρεσίες υγείας με έμπειρο προσωπικό, πάγια παροχή υπηρεσιών και άρα πάγια έξοδα, αλλά μόνο ιδιωτικές εταιρείες και ΜΚΟ, με κακοπληρωμένο και «ευέλικτο» προσωπικό και υπηρεσίες «μιας χρήσης

http://www.rizospastis.gr/story.do?id=8581339

EFPALINOS: Στο ¨Κόκκινο ¨ Ρόδου με τον Αλέξη Σταθακιό

EFPALINOS: Στο ¨Κόκκινο ¨ Ρόδου με τον Αλέξη Σταθακιό: Φιλοξενούμε τον φίλο μας και σύντροφο Αλέξανδρο Σταθακιό, Κοινωνιολόγο, ενεργό μέλος του ΣΥΡΙΖΑ Σάμου και Περιφερειακό Σύμβουλο με την...

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΣΤΙΣ 5 ΙΟΥΛΙΟΥ 2015

Ανήκουμε-όοως κι εσύ-σε εκείνους,από τους οποίους έκλεψαν λεφτά,από τα παιδιά τους το

χαμόγελο κι από τα εγγόνια τους την ελπίδα.Δεν είμαστε το ''λόμπι της δραχμής'',αρνούμαστε όμως να υποδουλωθούμε στα σημερινά ''ζόμπι του ευρώ''.Θέλουμε μια Ευρώπη που τιμά την ιδρυτική της διακήρυξη και σέβεται την ελευθερία και την ισοτιμία των κρατών-μελών της.

    Για τούτο,σαν όμοιοι προς όμοιο,σε ρωτάμε:Θα πεις ΝΑΙ ή ΟΧΙ;

    *Στη μείωση μισθών και συντάξεων κατά 35% και την κατάργηση του ΕΚΑΣ.

    *Στην πλήρη απελευθέρωση των απολύσεων και την ισχύ του μηδενικού ελλείματος.

    *Στη φορολόγηση των αγροτών με 26% με κατάργηση του μειωμένου φόρου πετρελαίου.

    *Στην εφαρμογή ΦΠΑ 23% σε βασικά είδη και υπηρεσίες ( νερό,ενέργεια κλπ)

    *Στην κατάργηση του μειωμένου ΦΠΑ στα νησιά και την αποδυνάμωση του τουρισμού

     με αύξηση του ΦΠΑ από το 6% στο 23%.

    *Στην άρση του ακατάσχετου των 1500ευρώ και στην απελευθέρωση των πληστειριασμών.

    *Στη μείωση των τιμών στα εισαγόμενα φάρμακα σε βάρος των παραγόμενων στη χώρα.    *Στην περικοπή 400εκ ευρώ από τις ετήσιες στρατιωτικές δαπάνες με παράλληλη απόλυση

     του 20% του ένστολου προσωπικού.

    *Στη μη φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου,των ραδιοτηλεοπτικών επιχειρήσεων και των

     τυχερών παιχνιδιών.

    *Στην άρση της χρηματοδότησης της ΕΡΤ προς όφελος των ιδιωτικών ανταγωνιστών της.

       Η απάντηση είναι αποκλειστικά δική σου και η ευθύνη βαραίνει όλους μας.Δε μένει λοιπόν

παρά ''.....ν' ακούσουμε αυτό που λέει η καρδιά,το αίσθημα δικαίου και η ενσώματη Ιστορία'',όπως

παροτρύνει ο Δημήτρης Σεβαστάκης χωρίς ποτέ να ξεχνάμε ότι ''κανένα έθνος δεν εξαφανίστηκε

επειδή χρωστούσε ή χρεοκόπησε.Τα έθνη εξαφανίζονται μόνον όταν υποδουλώνονται''.     

 

ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΛΕΣΙΓΡΑΦΑ

Εξάρτηση και Ανθρωπιστική Κρίση. Δυνατότητες Πρόληψης- Ομιλία στην σχετική Ημερίδα της Ο.Μ. ΣΥΡΙΖΑ ΔΡΑΜΑΣ

Σύντροφοι και συντρόφισσες, φίλοι και φίλες

Όπως κάνουμε και στην δουλειά μας στα Κ.Π. πριν μιλήσω θα σας συστηθώ, όχι τα τυπικά, αυτά τα λέει η αφίσσα σας, αλλά θα σας πω για τις τρεις ταυτότητες μέσα από τις οποίες θα σας μιλήσω.
Καταρχήν την επαγγελματική μου ταυτότητα. Εργάζομαι σε Κέντρο Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας. Μέσα από αυτόν τον ρόλο ακούω καθημερινά την ανθρωπιστική κρίση στις ομάδες γονέων που κάνουμε και την βλέπω στα στρατόπεδα που παρεμβαίνουμε, όταν πολλά φανταράκια δεν βγαίνουν έξω στην έξοδό τους, γιατί οι γονείς τους δεν έχουν χρήματα να τους στείλουν.
Από την ταυτότητά μου στην Κοινωνική Αριστερά, συνδικαλιστής από τα φοιτητικά χρόνια, μέλος του ΣΥΡΙΖΑ και αιρετός της Αυτοδιοίκησης. Μέσα από εδώ καταλαβαίνω ότι χρειάζεται πολύς ακόμα κόπος και πολύ ακόμα αλήθεια ώστε οι άνθρωποι που υποφέρουν να αποφασίσουν να αγωνιστούν και σχεδιάσουν πραγματικά συλλογικά και όχι να ζήσουν την ανατροπή και την δημιουργία μέσω της ανάθεσης.
Και τέλος θα σας μιλήσω μέσα από την «φιλοσοφία» μου: Από το που στέκομαι ως Υποκείμενο σε Κοινωνία με τους Άλλους και τον Κόσμο, έχοντας μια κάποια επίγνωση αυτής της συμμετοχής.
Φίλοι και φίλες,

συνεχίζω να θεωρώ δυνατή μια Κοινωνία ο οποία θα παίρνει από τον καθένα μας όλα όσα μπορεί να δώσει ελεύθερα και θα του δίνει πίσω όλα όσα έχει ανάγκη για να ζει ελεύθερος και τουλάχιστον όχι σε καταπιεστική σχέση με τους άλλους ανθρώπους, παραφράζοντας τον Κάρολο Μαρξ.
«Μα τι λέει;» θα σκέφτεστε. «Πως θα φτάσουμε ως εκεί, όταν η κινητήρια δύναμη τούτου του κόσμου είναι ο ανταγωνισμός, το κέρδος, η υπεραξία, η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο;»
Και πράγματι, παρότι  επιβεβαιώθηκε πλήρως ο Κάρολος στο ότι είναι εντροπικό αυτό το οικονομικό και κοινωνικό σύστημα που ζούμε, διότι καταστρέφει με πολύ βία, όλα όσα δημιούργησε για να συνεχίζει να υπάρχει, φαίνεται όμως ουτοπικός ο στόχος όμως που έθεσε για την έξοδο από αυτό το σύστημα, μετά και την περιπέτεια του αιώνα που πριν λίγα χρόνια αφήσαμε πίσω,  Βέβαια, δεν είναι πάντα ένας «ουτοπικός» στόχος κακός για μια κίνηση του Ανθρώπου και της Ιστορίας του. Κινεί τα πράγματα προωθητικά προς κάτι που ποτέ δεν μπορεί να προσεγγιστεί απόλυτα. Πάντως τα κινεί και δυναμικά πολλές φορές.

Ο ίδιος ο Μαρξ, θεωρούσε ότι θα πάμε στον στόχο του με την Διαλεκτική, ζήσαμε από τότε και μάθαμε κάποια πράγματα και μπορούμε να βελτιώσουμε την διαλεκτική του, πάντως θα κινηθεί ο κόσμος διαλεκτικά.
Εμείς στην αντιμετώπιση της Εξάρτησης αυτή την διαλεκτική ζούμε: βλέπουμε ανθρώπους διαλυμένους από την προσωπική τους Ιστορία και εμείς προσπαθούμε να τους συντροφεύσουμε έτσι ώστε να ΑΝΑΔΙΑΤΑΞΟΥΝ τις δυνάμεις μέσα τους, από καταστροφικές να τις κάνουν λειτουργικές και να δουν την συνέχεια τους συνολικά άλλη από αυτή  που φαίνεται να προδιαγράφεται.
Βέβαια το «παλιό σύστημα» μέσα τους πάντα αντιστέκεται σθεναρά, αλλά αν τους στηρίξουμε να επιμείνουν και επιμείνουν… και επιμείνουν στην προσπάθειά τους, τις περισσότερες φορές κάτι γίνεται, πάντως  πολύ πιο λειτουργικό από αυτό που υπήρχε πριν «εθιστούν».
Φίλοι και Φίλες, σύντροφοι και συντρόφισσες τον τίτλο της Ημερίδας σας «ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ» μπορείται να τον διαβάσεται και ανάποδα: «ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ»
Για να καταλάβουμε κάποιες πτυχές της ζωής του εξαρτημένου, ας σκεφτούμε την τραγωδία της Χώρας μας: Θέλει την δόση της για να μην «καταστραφεί» ή, αν δεν πάρει την δόση, θα «πονέσει» αλλά θα αλλάξει; Ανάμεσα σε αυτές τι δύο «άκρες» εμφανίζονται «θέσεις» που λένε ότι σημασία έχει, όχι η δόση καθεαυτή, αλλά τι είδος θα είναι και σε πιο μέγεθος και με πια συχνότητα.. Θυμάστε το «σταδιακή απαγκίστρωση»; Και βέβαια γύρω από αυτό το δράμα διάφοροι ειδικοί να προτείνουν σχήματα για ξεφύγει.
ΟΙ εξαρτημένοι δεν είναι διαφορετικοί άνθρωποι από εμάς όλους. Να που όλοι μαζί καταφέραμε να κάνουμε μιαν κατάσταση σαν την πραγματικότητα του εξαρτημένου. Διάφορες συνιστάμενες δυνάμεις και «έξω» του και «μέσα» του, άλλες από πολύ παλιά, άλλες σχετικά πρόσφατες δημιουργούν αυτό το σύμπτωμα. Έτσι και η Χώρα μας θα μπορούσε να είχε ξεφύγει, αν πιο νωρίς είχε αναδιατάξει τις δυνάμεις αυτές μέσα της.
Εδώ έρχεται η Πρόληψη για την οποία θα μιλήσω παρακάτω. Μα πριν από αυτή ας σταθούμε λίγο περισσότερο στην περιγραφή της ανθρωπιστικής κρίσης.
Βέβαια η ανθρωπιστική κρίση περιγράφεται «πάνω –πάνω» από τα προφανή. Κομμένο ρεύμα, «κομμένη ζωή», λειψή τροφή, λειψά ρούχα, σχεδόν ανύπαρκτη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, άντε να βάλουμε εδώ και το συνεχές στρες από τους απλήρωτους λογαριασμούς, από την απόλυτη δυσκολία της επιβίωσης που όταν οι άνθρωποι μέσης ηλικίας μένουν άνεργοι ή κινδυνεύουν εκεί γύρω στα 50 να μείνουν, μπορεί να τους «σκοτώσει».
Αλλά δεν είναι μόνο αυτά. Η κρίση δεν είναι μόνο «ανθρωπιστική», με την έννοια που έχει καθιερωθεί από τους διεθνείς οργανισμούς, αλλά πολύ περισσότερο από τις εικόνες της τηλεόρασης: Κάτι "εξωτικό" κάτι που γίνεται στην μακρινή Μπιάφρα της Νιγηρίας- θυμάστε «τα παιδιά της Μπιάφρας»- κάτι το οποίο δεν μας έχει αγγίξει, αν δεν φτάσουμε να πεινάμε.
Η Κρίση είναι και ανθρωπιστική και ανθρώπινη και αφορά πολύ κόσμο.
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που είναι γυμνοί από όνειρα, έστω και αν είναι ντυμένοι. Σχεδόν 30% είναι η επίσημη ανεργία, η πραγματική είναι αρκετά μεγαλύτερη και οι τρεις στους δέκα που δουλεύουν δεν πληρώνονται…
Άνθρωποι ηττημένοι στα σχέδια και στις βεβαιότητες μιας ζωής. Ανατράπηκε αυτό που είχαν συνηθίσει να περιμένουν και τώρα δεν μπορούν να περιμένουν τίποτα.
Έχουμε πάψει να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας και τους άλλους και γι’ αυτό δυσκολευόμαστε στην συλλογική ζωή και δράση.
Όσοι όμως «μπαίνουν στο συλλογικό»  ενεργητικά, ενδέχεται να παρουσιάσουν λιγότερα ψυχοκοινωνικά προβλήματα, σύμφωνα με έρευνες που έχουν γίνει σε χώρες που η πλειοψηφία του πληθυσμού του υπέστη ραγδαία οικονομική επιδείνωση, στην Ανατολική Ευρώπη για παράδειγμα.
Αντί όμως οι άνθρωποι να βρίσκονται στο συλλογικό, που κάνει καλό πρώτα από όλα στον εαυτό τους, βρίσκονται στην ανάθεση σε «κάποιο μάγο της φυλής» και αυτό τους διαβρώνει ψυχικά περισσότερο. Κάποια στιγμή θα ξεσπάσουν, όπως ένας ψυχικά πάσχων που παραληρεί και τότε, όσοι η κρίση δεν τους άγγιξε θα νομίζουν ότι αυτό είναι το πρόβλημα. Αυτό θα είναι μόνο το σύμπτωμα που δείχνει τον κίνδυνο και ενδεχομένως οδηγεί στην ίαση.
Μια  μεγάλη ομάδα γονέων που συναντάμε στις παρεμβάσεις μας έχουν εσωτερικεύσει την κρίση ως εσωτερική αποτυχία σε βαθμό που να τους έχει οδηγήσει σε μια σταθερή καταθλιπτικότητα, τέτοια που να δυσκολεύει την επικοινωνία με τα παιδιά τους. Βάλτε τώρα ότι όλη η οικογένεια ζει σε συνθήκες φτώχειας, όχι έσχατης, σαν αυτή που προκαλεί την φιλανθρωπία, αλλά πάντως φτώχειας. Μέσα σε τέτοιες συνθήκες τα ψυχοκοινωνικά συμπτώματα έχουν αυξηθεί εκρηκτικά και μας έρχονται ως αιτήματα βοήθειας σε ατομικό ή ομαδικό επίπεδο –π.χ. βία στο σχολείο- στα Κέντρα Πρόληψης.
Δεν είναι τυχαίο που μας έρχονται αυτά τα αιτήματα και με αυτή την συχνότητα. Τα κέντρα Πρόληψης είναι εξωστρεφείς δομές, έχουν πάει πριν ως προγράμματα ευαισθητοποίησης, εκπαίδευσης κλπ στον περίγυρο του έχοντος το σύμπτωμα και έχουν δείξει ότι για τέτοια συμπτώματα δεν είναι κανείς να ντρέπεται , δεν είναι κανείς να παραλύει μπροστά τους. Είναι προβλήματα όλων μας, τα οποία απλά με ένα πιο δυσλειτουργικό και δραματικό τρόπο εκφράζονται σε μερικούς.

Αυτή την ευαισθητοποίηση της κοινότητας πετυχαίνει τώρα η μοναδική δομή που έχετε στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας από αυτές που αναφέρθηκαν πιο μπροστά. Και βέβαια το ΚΠ Δράμας είναι το τελευταίο που έγινε στην Ελλάδα και πολύ νέο. Έχει ανάγκη όλους μας να βρεθεί εκεί που χρειάζεται σε όλη την περιοχή και να κάνει αυτό που σημειώσαμε παραπάνω. Δεν έχει ανάγκη να πάει παντού και να «πουλήσει» την «κοινωνική καραμέλα» της ναρκοφοβίας, αυτό το κάνουν τα ΜΜΕ. Είναι ανάγκη να βρεθεί κοντά σε όλους βασικά, στη νεολαία πρωταρχικά, αλλά και ειδικότερα σε όσους έχει βρεθεί ότι από τις συνθήκες της ζωής τους αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο για να προωθήσει την Ελπίδα. Ότι δηλαδή η σχέση με τον Εαυτό μας και με τους Άλλους είναι αυτή που μπορεί να μας προφυλάξει όταν οι συνθήκες γίνονται δύσκολες. Γίνονται δύσκολες με κάθε τρόπο, γιατί κάποιος μπορεί να πέσει στα Ναρκωτικά, ας πούμε από την πίεση και κάποιος άλλος από την ανία.
Φίλοι και φίλες, σύντροφοι και συντρόφισσες οι βαριά εξαρτημένοι από Ηρωίνη στις πλατείες είναι η «κορυφή του παγόβουνου». Αυτού του είδους η εξάρτηση, πολύ περισσότερο ίσως από τη τρέλα είναι ένα ψυχοκοινωνικό σύμπτωμα που φοβίζει την κοινωνία και δυσκολεύει την Πολιτεία. Γι’ αυτό ίσως σε αναλαμπές δίνει και κάποια χρήματα για να αντιμετωπίσει το φαινόμενο. Μάλλον όμως δεν θέλει να αναγνωρίζει τα πολυσύνθετα ψυχοκοινωνικά προβλήματα που κρύβονται κάτω από το «παγόβουνο».
Σημαντικοί διακρατικοί θεσμοί (π.χ.  Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας), αλλά και το μεγαλύτερο  τμήμα της επιστημονικής κοινότητας έχουν την αντίληψη ότι πρόληψη της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών, δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί αλλιώς, παρά ως τμήμα μιας ευρύτερης στρατηγικής προαγωγής της ψυχοκοινωνικής υγείας του πληθυσμού και παρέμβασης στην διαδικασία κοινωνικοποίησης των νέων.
Σε αυτό τον άξονα κινείται και το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για τις εξαρτήσεις που κινείται στην φιλοσοφία της δημιουργίας ενός ενωμένου συστήματος αντιμετώπισης τους, πλήρως λειτουργικά διασυνδεμένου, όπου ο πυλώνας της πρόληψης, ως ισότιμος, ιδιαίτερος, πλήρως θεσμικά κατοχυρωμένος χώρος, αλλά σε λειτουργική σχέση με τους άλλους πυλώνες, θα είναι στραμμένος στην ευρύτερη στρατηγική και θα διασύνδεει το ενωμένο αυτό σύστημα αντιμετώπισης με την Παιδεία, τον Πολιτισμό, την συλλογική ζωή και τις Τοπικές κοινωνίες γενικότερα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ στο παρελθόν δυο φορές είχε καταθέσει ως αντιπολίτευση πρόταση νόμου για την επίλυση του θεσμικού προβλήματος των Κέντρων Πρόληψης στην βάση της άμεσης αποκατάστασης της θεσμικής ισοτιμίας τους με τους άλλους πυλώνες της αντιμετώπισης της εξάρτησης. Έτσι κατέθεσε πρόταση για 13 Περιφερειακά Αυτοδιοικούμενα Κέντρα Πρόληψης.
Σήμερα από άλλη θέση, φαίνεται να θέλει να προχωρήσει στην γενικότερη ριζοσπαστική μεταμόρφωση όλου αυτού του χώρου. Στα πλαίσια αυτά περιμένουμε από τον σύντροφο Ξανθό να αρχίζει να κάνει πράξη σιγά- σιγά, αυτά που μας είπε όταν τον επισκεφτήκαμε ως Σωματείο  στην αρχή της θητείας του και δεν απέχουν πολύ από αυτά που έχουν κατατεθεί στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ.
Ας αναφερθούμε τώρα και στην σχέση των Κ.Π. με την αυτοδιοίκηση, μια και είναι ο μοναδικός θεσμός της αντιμετώπισης της εξάρτησης όπου έχει ισχυρή την σφραγίδα της.
Η συμμετοχή της αυτοδιοίκησης έχει πολλά καλά, όταν μένει στον ρόλο του εκφραστή και του συνδέσμου με την τοπική κοινότητα, έχει κακά όταν τα αντιμετωπίζει με εκείνη την κακή αντίληψη του δήθεν εκσυγχρονισμού ως ΜΚΟ της Αυτοδιοίκησης, όπου θα μπορούσαν να «γίνονται κάποια πράγματα πιο ευέλικτα».
Αναγνωρίζουμε ότι μαζί με τους εργαζόμενους όλο αυτόν τον καιρό αγωνίστηκαν και εμπνευσμένοι άνθρωποι της αυτοδιοίκησης, κόντρα σε άλλους που έβλεπαν τα Κέντρα Πρόληψης ευκαιριακά, μόνο σαν επικοινωνιακό και γενικότερα μικροπολιτικό «ατού», άνθρωποι που πάλεψαν μαζί μας και πετύχαμε 3 κατά σειρά Κεντρικές Προγραμματικές συμφωνίες για την χρηματοδότηση των Κέντρων Πρόληψης με την συμμετοχή των Υπουργείων Εσωτερικών και Υγείας (κατά 50% από τους Κ. Α. Π.  της αυτοδιοίκησης α’ βαθμού). Παράλληλα αρκετοί αγωνίστηκαν μαζί μας για κάποιες νομοθετικές παρεμβάσεις από το ειδικό άρθρο 61 για τα Κέντρα Πρόληψης  που προστέθηκε στο κώδικα νόμων για την αντιμετώπιση των ναρκωτικών το 2011 και παρά τα πολλά προβλήματά του, πρώτη φορά ονόμασε νομοθετικά ότι υπάρχουν στην Ελλάδα και αυτές οι υπηρεσίες, από τον ν. 4139/2013 - νέου κώδικα νόμων για την αντιμετώπιση των Ναρκωτικών, που διατήρησε το ειδικό άρθρο 61 του προηγούμενου νόμου για την ύπαρξη των Κ. Π. και ισχυροποίησε με άλλα άρθρα τον ιδιαίτερο και «αυτοκέφαλο» σε ένα ενιαίο σύστημα ρόλο τους. Τελευταία νομοθετική παρέμβαση πρόσφατα με τον νόμο 4320/15 που έλυσε διοικητικά και εργασιακά θέματα των Κέντρων Πρόληψης.

Μετά και το άρθρο στο πρώτο νομοσχέδιο της κυβέρνησης της Αριστεράς, τα Κέντρα Πρόληψης δεν είναι πλέον θεσμικά, όπως ήταν λίγα χρόνια μόλις πριν. Δεν είναι ένα «εύκολο μαγαζί γωνία» και  βέβαια δεν  εξυπηρετεί την αυτοδιοίκηση του παρόντος και του μέλλοντος ένας τέτοιος χαρακτήρας των Κέντρων Πρόληψης. Αντίθετα την ενισχύει να συμμετέχει σε ένα ολοκληρωμένο, δυναμικό θεσμικά και λειτουργικά Πανελλαδικό βραχίονα ψυχοκοινωνικών παρεμβάσεων στην Νεολαία. (Το 80% των παρεμβάσεων Πρόληψης στην Ελλάδα, σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο, γίνονται από τα Κέντρα Πρόληψης).

Δεν θέλουμε ούτε οι Εργαζόμενοι, αλλά πολύ περισσότερο ο ΣΥΡΙΖΑ να βγάλουμε την αυτοδιοίκηση απ’ έξω. Aντίθετα να κρατήσουμε όλα τα θετικά στοιχεία που έχει ο θεσμός των Κέντρων Πρόληψης, όπως η συμμετοχή στην λήψη των αποφάσεων των τοπικών κοινωνιών, αλλά να τα εντάξουμε σε ένα ξεκάθαρο, δημόσιο, ενιαίο και  λειτουργικό σύστημα.

Ευχαριστώ.

ΆΡΘΡΟ ΜΟΥ ΣΤΟ "ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ" ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ .

Tα 14 αεροδρόμια «γραδάρουν» τη συνέπειά μας…

09.06.2015 | από Σύνταξη

ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Δημοσίευση: Φύλλο 266 - 6/6/2015

Πιστέψαμε ότι ήρθε η ώρα τουλάχιστον να φύγει η φάκα

Του Αλέξανδρου Σταθακιού*

«Δεν μπορούμε να σβήσουμε τις φωτογραφίες, να μη γίνουμε ρεζίλι των σκυλιών; Αυτές που ήμασταν πριν λίγους μήνες με το πανό του ΣΥΡΙΖΑ Σάμου: “Το Αεροδρόμιου Σάμου δεν πωλείται” και μοιράζαμε φυλλάδια στους επιβάτες. Αν, τελικά, αυτή η κυβέρνηση, που εμείς ματώσαμε για να βγει, συνεχίσει αυτή την αποικιοκρατική σύμβαση, δεν θα έχουμε χώρο να κρυφτούμε. Γιατί εμείς δεν είμαστε “μπλε-πράσινοι χειροκροτητές”, να αλλάζουμε άποψη κατά πώς βαράνε οι αρχηγοί. Έχουμε ο καθένας μας μια προσωπική ιστορία αντίστασης, έστω και ελάχιστης… Δεν μπορούμε “να βαφτίσουμε το κρέας ψάρι”. Αν πάλι πούμε, “εμείς διαφωνούμε, αλλά δεν μας ακούει η κυβέρνηση”, θα μας απαντήσουν “μάταιοι οι αγώνες σας, αφού και οι δικοί σας γρήγορα-γρήγορα μάζεψαν ό,τι είναι σημαία για την Αριστερά”: Τα περιφερειακά αεροδρόμια είναι κοινωνικές υποδομές, δεν τις ορίζουν τα κέρδη. “Οι άνθρωποι, πάνω από τα κέρδη”, το ρητό μια ζωής! Δεν λέω ότι είναι εύκολα τα πράγματα, αλλά στα δύσκολα φαίνονται τα κοινωνικά μέτωπα. Εδώ δεν θέλουμε να ρισκάρουμε ούτε μια μέρα αμφιβολίας. Πώς θα βγούμε μπροστά; Οι γερμανικοί και άλλοι κολοσσοί, σαν την “λαδιάρα” Siemens με τα τόσα υπερκέρδη, θα κάτσουν να τα χάσουν αμαχητί; Έτσι εύκολα τα περιμέναμε; Και αν πάλι είναι δύσκολα, έτσι εύκολα πουλάμε την ψυχή μας; Αν με το πρώτο είμαστε έτοιμοι να τα μαζέψουμε “αντί πινακίου φακής”, στο επόμενο γύρο “θα μας πάρουν και τα σώβρακα”!».

Έτσι μου μίλησε εβδομηντάρης σύντροφος και με ενίσχυσε να συνεχίσω αυτόν τον αγώνα και για τα 14 αεροδρόμια και ό,τι άλλο σηματοδοτεί οριστικά την απαγκίστρωση από τα μνημόνια…

Πολλοί άλλοι σαν κι εμένα, άνθρωποι της κοινωνικής Aριστεράς, στα κινήματα, στον συνδικαλισμό, σε συλλογικότητες, εκεί το 2010, καταλάβαμε ότι μπήκε ένας φράχτης. Ένα τέλος που απαιτούσε νέα αρχή. Ότι με τους διάφορους επιμέρους αγώνες που δίναμε, δεν θα είχαμε αποτέλεσμα, αν δεν μπαίναμε στο χαράκωμα που ο κοινωνικός αντίπαλος μας έστησε: «Για να συνεχίσουμε να έχουμε κέρδη στην Ελλάδα, να συνεχίσουμε να την αναπτύσσουμε με τον δικό μας τρόπο, τα δικαιώματά σας, οι ελπίδες σας, τα όνειρά σας θα πάνε 100 χρόνια πίσω. Θα ξανακάνουμε και τη χώρα σας προτεκτοράτο, για να μπορούν να κάνουν καλύτερα τις δουλειές τους οι διάφοροι “Συγγροί”!».

Και μπήκαμε στο χαράκωμα και παλέψαμε, ως και πολιτική Αριστερά πλέον, να πέσει αυτός ο φράχτης, να φύγει αυτή «η φάκα των μνημονίων».

Βλέπουμε τη φάκα: «Σε δανείζω για να μπορείς να μου ξεπληρώνεις τις δόσεις των προηγούμενων δανείων και επειδή σε δανείζω, σου ζητάω –“μεταρρυθμίσεις” τις λέω- να γίνεις ανοχύρωτη χώρα. Αν ήταν δυνατόν ο λαός σου να μην έχει κανένα δικαίωμα, για να διευκολυνθώ στις τωρινές και μελλοντικές μου δουλειές. Εν τω μεταξύ, μην τυχόν και ζητήσεις τα ρέστα. Μην πεις ότι προηγούμενα δάνεια δεν ήταν και τόσο καθαρά. Δάνεια που κατέληγαν πάλι σε μένα με τις διάφορες Siemensοδουλειές! Τότε θα σου πάρω όχι μόνο το σπίτι, αλλά και το χωράφι!».

Παλέψαμε λοιπόν και πιστέψαμε ότι ήρθε η ώρα να φύγει, τουλάχιστον, η «φάκα».

Είπαμε, αν είναι να γίνει πιο ήρεμα, ας προσπαθήσουμε . Ας κάνουμε ένα μορατόριουμ στην αποπληρωμή των δανείων των μνημονιακών συμβάσεων μέχρι να υπάρξει ανάπτυξη και ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων από την μνημονιακή λαίλαπα, και ας μην είμαστε κάθετοι: «Δεν πληρώνω-Δεν πληρώνω». Ίσως να γίνει αυτή η συμφωνία, γιατί και αυτοί έχουν να χάσουν από μια ανακατωσούρα.

Όμως η ήττα της αντίστασης σε όλη την Ευρώπη τους ενδιαφέρει πιο πολύ από την οικονομία, ό,τι κι αν λένε. Μορατόριουμ αυτοί δεν κάνουν, γιατί δεν θέλουν να παραδεχτούν την ήττα τους. Την ήττα όλων των νεοφιλελεύθερων σχεδίων που δημιούργησαν την παγκόσμια φούσκα και θέλουν να την κάνουν δική μας ήττα. Και θα το πετύχουν όταν συμφωνήσουμε, εμείς η Ριζοσπαστική Αριστερά για αποικιακού τύπου εκποίηση της Δημόσιας Περιουσίας- εκποίηση της ψυχής μας. Ακόμα κι αν περισώσουμε λιγάκι αξιοπρέπεια με τις συντάξεις π.χ., φοβόμαστε ότι του χρόνου θα μας ζητάνε κι άλλα. Έτσι γίνεται 5 χρόνια τώρα μέσα σε αυτή τη φάκα.

Με τη ρήξη μας λένε ότι θα χάσουμε. Μετά από 5 χρόνια, όταν πολλοί από μας έχουμε χάσει «τ’ αβγά και τα πασχάλια» και βλέπουμε ότι αυτό το πράγμα δεν έχει πάτο, ακόμα πιστεύουν ότι φοβόμαστε αυτό που μας έλεγαν από την αρχή;

Κάποιοι θα πουν ότι τα σχέδια της Ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι ακόμα ένα «αφήγημα», μια και στην Ελλάδα για πρώτη φορά ίσως εφαρμοστούν. Να, είναι κάτι καινούργιο, που ενέχει το ρίσκο του πάμε ερευνώντας. Όμως το αφήγημα του Νεοφιλελευθερισμού και του Ευρωπαϊκού Σοσιαλφιλευθερισμού είναι γερασμένο και επικίνδυνο. Πρέπει να θάψουμε το τοξικό τους σώμα, όχι να πάρουμε κομμάτια τους μαζί μας!

* Ο Αλέξανδρος Σταθακιός είναι Μέλος της Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Σάμου, και Περιφερειακός Σύμβουλος Βορείου Αιγαίου με την παράταξη Βόρειο Αιγαίο-Γόνιμη Γραμμή