Αθάνατος Ιάκωβε

Ο Οδυσσέας, ο Καραγκιόζης, οι Θερμοπύλες και η φετινή 25η Μαρτίου..

«Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ

και βαθιά σ' ευχαριστώ
γιατί μ' έμαθες και ξέρω
ν' ανασαίνω όπου βρεθώ,

 να πεθαίνω όπου πατώ
και να μη σε υποφέρω.»
Για να γίνουμε επίκαιροι λόγω εθνικής γιορτής, αυτός ο στίχος του Μανώλη Ρασούλη, αντιπροσωπεύει περισσότερο από το κάθε τι σύγχρονο, τον πατριωτισμό του Έλληνα.  Όταν δεν γινόμαστε τίποτα φασιστοειδή, εξαιτίας της ανασφάλειας, αγαπάμε την Ελλάδα γιατί είναι κάτι που είναι συνεχώς σε κίνηση, δεν μας εγκλωβίζει και συχνά- πυκνά μας εκπλήσσει.  Ίσως πραγματικά δεν θέλουμε  ένα έθνος αυστηρά δομημένο, αλλά έναν νόμο που κάθε φορά να καλούμαστε να τον ερμηνεύσουμε. Θέλουμε τα πράγματα απολύτως ανοιχτά για να οξύνουμε την εφευρετικότητά μας και την ικανότητά μας να τα κατευθύνουμε. Σαν τον Οδυσσέα που μπόρεσε και άκουσε το απαγορευμένο τραγούδι των Σειρήνων, πήγε στον Άδη και γύρισε και σαν τον Καραγκιόζη…

Αλίμονο όμως, το  σημαίνον «Καραγκιόζης» μας αποκαλύπτει και την πλήρη διαστροφή των παραπάνω.

(Οι αρχαίοι βέβαια λάτρευαν το μέτρο για να αποφεύγουν τις κακοτοπιές. Παρόλα αυτά έκαναν κάτι τέρατα του τύπου «Ανταλκίδειος Ειρήνη», «Μνημόνιο» και βάλε δηλαδή…. Καμιά φορά θα είχε αξία να ασχοληθεί κανείς φιλόσοφος σοβαρά με την προβληματική «νόμος εναντίον μέτρου» που ταιριάζουν και που διαφέρουν, εφόσον μπορούν να συσχετισθούν..)

Είναι όντως πολύ καίριος ο παραλληλισμός του πατριωτισμού μας με το «Θέατρο Σκιών», τον πολυαγαπημένο μας Καραγκιόζη.

Ο Κακομοίρης ο Καραγκιόζης, φορώντας ένα μόνιμο χαμόγελο και έχοντας ένα ξυπόλητο ποδάρι που όμως δεν κρυώνει πραγματικά, παίρνει ανθρώπινη ουσία μόνο από το παίξιμο του Καραγκιοζοπαίχτη, ο οποίος βρίσκεται πίσω από την σκιά.

Για τον Καραγκιόζικο πατριωτισμό μας να ένα πρόσφορο παράδειγμα: Η πολιτική σήμερα!

 Άλλοι κουνάνε τα νήματα. Τα κουνάνε αυτοί που χρηματοδοτούν τα κανάλια και καλός πολιτικός γίνεσαι, αν σε παίζουν τα κανάλια.

 Αυτοί που μπορεί να δημιουργούν οικονομικές κρίσεις, ανθοφορίες στα χρηματιστήρια.

Αυτοί που με τη δύναμη του χρήματος, ανά πάσα στιγμή μπορούν «να τραβήξουν το χαλί» κάτω από τα πόδια του κάθε υπουργού και κάθε κυβέρνησης .

Τότε ο κάθε "κυρ- υπουργός" πάει σπίτι του και συνειδητοποιεί, ότι είναι κι αυτός αναλώσιμος, παρά τις επενδύσεις οικογενειακών κοινοβουλευτικών παραδόσεων στην καμπούρα του.
Και τι του μένει του κάθε πολιτικού ως εξουσία . Ίσως να χορεύουν μαζί του τα Κολλητήρια , πιστεύοντας ότι θα τα κεράσει φασουλάδα.  Τελευταία βέβαια τα κολλητήρια βαρέθηκαν να περιμένουν και πετάνε γιαούρτια…

Οπότε και οι μικροχαρές δεν είναι τόσο βέβαιες και συχνές!

Δυστυχώς αυτό το σικέ παιγνίδι  μας δείχνει γιατί σήμερα έχει επικρατήσει η απογοήτευση στον χώρο της πολιτικής: Ο στόχος της πολιτικής επικοινωνίας των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων  δεν είναι να κερδηθεί η βαθειά εμπιστοσύνη των ανθρώπων, ο σταθερός ενθουσιασμός ομάδων πολιτών, ώστε να γίνουν μαζί με την ηγεσία καθημερινοί πολεμιστές για ένα ανορθωτικό κοινωνικό όραμα.  Στόχος ανομολόγητος είναι  ο προσωρινός εντυπωσιασμός και ο  κοινωνικός αυτοματισμός:  Για κάθε κακή πλευρά του δημόσιου βίου φταίνε οι άλλοι: Οι κακοί δάσκαλοι, οι λαδωμένοι εφοριακοί, οι αγρότες «που έφαγαν» τις επιδοτήσεις χωρίς αποτέλεσμα, οι άρρωστοι, οι οποίοι μη έχοντας εμπιστοσύνη στο σύστημα δίνουν «φακελάκι» ... Ποτέ δεν φταίει η απογοήτευση, η πολιτική αμηχανία, τα αδιέξοδα που δημιουργούν ένα βάλτο μέσα στον οποίο βρωμούν και ζέχνουν η φαυλότητα και ο ατομισμός.

Εδώ πρέπει να ξαναρχίσουμε από την αρχή, να για να συναντήσουμε την άλλη πλευρά του Καραγκιόζη, να ακολουθήσουμε τον Οδυσσέα που ξέφυγε του Κύκλωπα. Τον Οδυσσέα που ρίσκαρε!

Εδώ θα συμφωνήσω με τον Νίκο Κοτζιά* πρώην κορυφαίο στέλεχος του ΚΚΕ, αλλά και πρώην κορυφαίο σύμβουλο του σημερινού πρωθουπουργού: «..εδώ που φτάσαμε όλοι αυτοί που μπορούν και θέλουν να αποφασίσουν για εμάς πρέπει να γνωρίζουν και να κατανοήσουν ότι η Ελλάδα θα φτάσει στα άκρα. Όχι ως μπλόφα και πολύ λιγότερο για επικοινωνιακά προεκλογικά παιχνίδια. Όποιος πάει στις 25 του Μάρτη για μια εικονική διαπραγμάτευση «εσωτερικής κατανάλωσης» θα λειτουργήσει ως καταδότης των δικαίων των Ελλήνων…. Δεν παραδινόμαστε. Δεν εγκαταλείπουμε τα όπλα που διαθέτουμε... Μένουμε για να παλέψουμε με ένα και μοναδικό μοτίβο: όποιος θελήσει να καταστρέψει την Ελλάδα θα έχει κόστος. Όσο μπορούμε πιο υψηλό! …Εδώ θα σταθούμε! Στις Θερμοπύλες. Και ας πέσουμε. Αλλά δεν θα περάσουν.»

*Άρθρο του Νίκου Κοτζιά για το epirusgate.blogspot.com, 15/03/2011

Με πατριωτικούς χαιρετισμούς

Τσουκνίδα Αγριόχορτου

Από τη... ΧΙΡΟΣΙΜΑ στη ΦΟΥΚΟΣΙΜΑ!!!

Με κομμένη την ανάσα παρακολουθεί ο κόσμος την διαρροή ραδιενέργειας του πυρηνικού εργοστασίου της Φουκοσίμα στην Ιαπωνία.

Κάποτε, η πραγματικότητα μετατρέπεται σε τραγική ειρωνεία, ακόμα πιο "κορυφαία" και από τα έργα μεγάλων δραματουργών: Στην Ιαπωνία -δυστυχώς- χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά επιχειρησιακά με σκαιό τρόπο (όπως σε κάθε πόλεμο,  "πατέρα πάντων") η πυρηνική ενέργεια. Η  ίδια χώρα και μια πόλη με την ίδια κατάληξη με την μαρτυρική Χιροσίμα, θα γίνει μάρτυρας των κινδύνων που ενέχει η μεγάλη αυτή δύναμη, ακόμα και για  "ειρηνικούς σκοπούς"….

Εδώ δεν χωρά καμία αμφιβολία: Η Ιαπωνία είναι ίσως η περισσότερο τεχνολογικά εξελιγμένη χώρα κι ο σεισμός -ακόμη και αυτού του τεραστίου μεγέθους-  δεν είναι εκτός των πιθανοτήτων για αυτή την περιοχή. Άρα, βάσει των δεδομένων, έχουμε μια κατάσταση, όπου υπάρχουν όλα τα γνωστά στο ανθρώπινο μυαλό μέσα για προληφθεί το κακό και η δυνατότητα ταχείας παρέμβασης ώστε αυτά να χρησιμοποιηθούν. Κι όμως... Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, τίποτα δεν είναι δεδομένο... (Φανταστείτε τώρα, Ακουγιού ή Κοζλοντούι…)

Το θέμα αναγκάζει την ανθρωπότητα να αναθερμάνει "τα εργαλεία" του ηθικού της προβληματισμού, είτε θρησκευτικής, είτε φιλοσοφικής βάσης (βλέπετε λ.χ. την άμεση αντίδραση του Οικουμενικού Πατριάρχη). Πολύ πιο άμεσα όμως  θα μπορούσε κανείς να ξεκινήσει από το πολιτικοκοινωνικό  πεδίο. Η απειλή της οικολογικής καταστροφής συνδέεται με την ενεργειακή κρίση και η ενεργειακή κρίση είναι κομμάτι της ευρύτερης οικονομικής (μαζί με αυτήν στην παραγωγή τροφίμων αλλά και την παροχή κεφαλαίων στην πραγματική οικονομία).

Αναμφισβήτητα η χρήση της  πυρηνικής  ενέργειας  για ειρηνικούς σκοπούς  συνδέεται με τον αναπτυξιακό δυναμισμό του 20ου αιώνα, αλλά φαντάζει περισσότερο αναγκαία τώρα , που "η οικονομία των υδρογονανθράκων" (πετρέλαιο, φυσικό αέριο κλπ) γίνεται μέρα με τη μέρα πιο προβληματική .  Κάτι τέτοιες ιστορίες σαν τη Φουκοσίμα, μας χτυπάνε το καμπανάκι, ότι δεν μπορούμε "να μηδενίσουμε το ενεργειακό μας κοντέρ"  χωρίς δραματικές συνέπειες, χρησιμοποιώντας "από μηχανής θεούς" όπως η πυρηνική ενέργεια.

Αλλά γιατί είμαστε τόσο αδηφάγοι, ενεργειακά;  Μήπως για να παράγουμε χιλιάδες προϊόντα, τα οποία ουσιαστικά δεν τα χρειαζόμαστε -τουλάχιστον όχι στην ποσότητα και την συχνότητα με την οποία τα χρησιμοποιούμε- δημιουργώντας μάλιστα πολλά απορρίμματα, τα οποία γίνονται και αυτά ένα ενεργειακό πρόβλημα με την σειρά τους.

Χρειαζόμαστε "καθαρή"  διατροφή, ίσως κατά πολύ λιγότερη σε σχέση με το πάρτυ βιομηχανικών  τροφών της Δύσης που στοχεύουν στην ηδονή του ουρανίσκου και όχι στην ανάπτυξη του ανθρώπου.

Ο άνθρωπος χρειάζεται Υγεία, Παιδεία, Ποιοτική Επικοινωνία, Δημιουργικότητα, Ισορροπημένες Σχέσεις και αυτά μπορούν να "παραχθούν" με λιγότερη ενέργεια!

Θα μου πείτε ότι η εξοικονόμησή της, με στόχο την περιβαλλοντική ισορροπία έχει εξελιχθεί σε ολόκληρη επιστήμη..  Ναι, αλλά οι εφαρμογές της δεν μπορούν να  αποκτήσουν έναν θεμελιακό χαρακτήρα, που θα συνιστά ειρηνική επανάσταση, σε μια παγκόσμια κοινωνία  με πολλαπλά ρήγματα σαν την σημερινή..

Ας πούμε, ο μεσοαστός στην Ευρώπη έχει την οικονομική δυνατότητα της φιλικής προς το περιβάλλον διαβίωσης, χωρίς να χάσει σε τίποτα το υψηλό επίπεδο κατανάλωσης προϊόντων και υπηρεσιών.  Όμως  ακριβώς αυτό το οικονομικοκοινωνικό του στάτους του Ευρωπαίου μεσοαστού, στηρίζεται στην ύπαρξη χωρών σαν την Ινδία και την Κίνα, οι οποίες παράγουν με έναν συγκεκριμένο τρόπο, αλλά και στην χρήση της πυρηνικής ενέργειας, ακόμα και χωρίς τα υψηλά στάνταρντ που υπήρχαν στην Ιαπωνία και  κατέπεσαν…

Με λίγα λόγια, όταν οι ανθρώπινες ανάγκες διαμεσολαβούνται  από το χρήμα και τις "αγορές" στο βαθμό που αυτό γίνεται σήμερα , ο προφητικός "καβαλάρης" της αποκάλυψης, μας πλησιάζει…

Αλλά το τελευταίο θα γίνει, αν πραγματικά έλθει "το τέλος της Ιστορίας", όπως προσπάθησε να "προφητεύσει" ο Ιάπωνας νεοφιλελεύθερος διανοητής Φουκογιάμα , αλλά μάλλον η Φουκοσίμα, μαζί με χιλιάδες άλλα στοιχεία τον διαψεύδουν…

Ακόμη και με απεργία πείνας προστατεύουν το σχολείο τους στην Τσαριτσάνη Λάρισας

   Από την "ΑΥΓΗ"

Ημερομηνία δημοσίευσης: 19/03/2011

Διαστάσεις εξέγερσης λαμβάνουν πλέον οι αντιδράσεις πόλεων και χωριών με σύνθημα "Κάτω τα χέρια από τα σχολεία μας". Μέχρι απεργία πείνας ξεκίνησαν χθες οι μαθητές του Λυκείου της Τσαριτσάνης Λάρισας για να υπερασπιστούν το σχολείο τους από τον οδοστρωτήρα των συγχωνεύσεων. Δεκάδες σχολεία σε όλη την Ελλάδα τελούν υπό κατάληψη, μαθητές, γονείς, εκπαιδευτικοί και κάτοικοι διαδηλώνουν σε όλη τη χώρα, κλείνουν δρόμους, ανεβάζουν μπάρες σε διόδια, πολιορκούν ή και καταλαμβάνουν διευθύνσεις εκπαίδευσης. Η Ελλάδα στο πόδι. Με ένα στόχο. Να υπερασπιστεί τα σχολεία της. Να μην περάσουν οι συγχωνεύσεις. Δεν έχει τόπο να σταθεί η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας. Είναι μόνη ενάντια σε όλους.

Χθες το μεσημέρι η ΟΛΜΕ οργάνωσε παραστάσεις διαμαρτυρίας σε όλες τις περιφερειακές διευθύνσεις εκπαίδευσης. Στην Αθήνα εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές κατέλαβαν για περισσότερες από τρεις ώρες την Περιφερειακή Διεύθυνση, στην οδό Τσόχα. Το κτήριο της Διεύθυνσης αλλά και το γραφείο του περιφερειάρχη Ι. Κουμέντου, που επιτελεί την πολιτική των εκκαθαρίσεων σχολείων με απίστευτο ζήλο, γέμισε από μαθητές και εκπαιδευτικούς. Για αρκετή ώρα ο περιφερειακός διευθυντής άκουγε αμίλητος τους μαθητές να δηλώνουν ότι δεν θα επιτρέψουν στην κυβέρνηση να διαλύσει τα σχολεία τους, δεν θα την αφήσουν να τα μετατρέψει σε κάτεργα, θα αντισταθούν στην αμάθεια και στον εργασιακό μεσαίωνα.

Αν δεν πάρουν πίσω τις καταργήσεις σχολείων, αν δεν ανακαλέσουν, θα μας βρίσκουν παντού μπροστά τους, τονίζεται σε ανακοίνωση της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα. Δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία γι' αυτό. Οι τοπικές παρελάσεις της 25ης Μαρτίου θα εξελιχθούν σε διαδηλώσεις διαμαρτυρίας. Τοπικές ενώσεις καθηγητών λαμβάνουν ήδη τέτοιες αποφάσεις, ενώ σε πανελλαδικό επίπεδο η ΟΛΜΕ και η ΔΟΕ προχωρούν σε 24ωρη απεργία για τις 30 Μαρτίου. Από την ημέρα που ανακοινώθηκαν οι συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολικών μονάδων, στο Περιστέρι που σαρώνεται από τον οδοστρωτήρα των συνενώσεων, οι μαθητές δεν έχουν μπει ούτε μία ημέρα για μάθημα. Παρά τις απειλές της υπουργού Παιδείας για απουσίες και μαθήματα το Σάββατο και τις αργίες.

Η ένταση και η έκταση των κινητοποιήσεων έχει τρομάξει το υπουργείο Παιδείας που τώρα συνειδητοποιεί ότι το εγχείρημα των συγχωνεύσεων μπορεί να γίνει η θρυαλλίδα για γενικότερη έκρηξη στον χώρο της εκπαίδευσης. Η κυβέρνηση δεν έχει να κάνει μόνο με μαθητές ή εκπαιδευτικούς αλλά με το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας, τους γονείς και όλους τους τοπικούς φορείς πλην ελαχίστων εξαιρέσεων "προθύμων" δημάρχων. Στο σύνολό τους οι τοπικές κοινωνίες αντιμετωπίζουν τις συγχωνεύσεις ως τη σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι. Η υπουργός Παιδείας που μέχρι πρότινος επιχειρούσε να εκφοβίσει τους μαθητές και τους γονείς τους με τον μπαμπούλα των απουσιών, χθες έστρεψε τα βέλη της προς τους δημάρχους και τους συνδικαλιστές. Με τηλεοπτική δήλωσή της η Ά. Διαμαντοπούλου κάλεσε "ορισμένους φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και της Εκπαίδευσης, να μην εμπλέκουν τα παιδιά σε αντιπαραθέσεις, που αφορούν στη διοικητική αναδιάρθρωση της Εκπαίδευσης".

Η απώλεια τόσων σχολείων είναι για την κ. Διαμαντοπούλου απλώς ένα γραφειοκρατικό θέμα! Ένα θέμα διοίκησης στο οποίο δεν έχουν λόγο οι μαθητές. Η υπουργός Παιδείας έφτασε στο σημείο να κατηγορήσει δημάρχους και συνδικαλιστές ότι χρησιμοποιούν τα παιδιά ως θέαμα σε κανάλια και μάλιστα σε ώρες μαθήματος και κάλεσε τους πάντες να αναλάβουν τις ευθύνες τους για τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η κατάθεση των επιχειρημάτων στο συγκεκριμένο θέμα. Την ίδια ώρα άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο να βγουν κάποια σχολεία από τη μαύρη λίστα θεωρώντας ότι μ' αυτό τον τρόπο θα δείξει ότι αναγνωρίζει λάθη. 'Οπως δήλωσε η Ά. Διαμαντοπούλου, το υπουργείο Παιδείας "είναι ανοιχτό σε κάθε συζήτηση, σε κάθε κριτική και αντιπαράθεση" αλλά "υπάρχει μια κόκκινη γραμμή" που δεν είναι άλλη από τις κινητοποιήσεις οι οποίες απειλούν να καταστρέψουν την εικόνα της.

Αργά το απόγευμα η υπουργός Παιδείας κάλεσε τα συνδικάτα της εκπαίδευσης να αποκηρύξουν τις κινητοποιήσεις και τη χθεσινή κατάληψη της περιφερειακής διεύθυνσης εκπαίδευσης που δήθεν οδήγησε στον προπηλακισμό του περιφερειακού διευθυντή και σε βανδαλισμούς. Τα παραπάνω αποδίδονται σε συνδικαλιστές των Αριστερών Συσπειρώσεων που σύμφωνα με το υπουργείο Παιδείας είναι "τραγικά πρότυπα για τα παιδιά" που πρέπει να απομονωθούν από τις εκπαιδευτικές

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=605840

Πόλεμο κατά των τοπικών κοινωνιών και εκπαιδευτικών ανοίγει η Ά. Διαμαντοπούλου.

Ζητεί από τα εκπαιδευτικά συνδικάτα να καταδικάσουν κινητοποιήσεις και αριστερές παρατάξεις.

Μας πούλησαν στεγνά!!!

"Ολα σε θυμίζουν" Μανώλη Ρασούλη

H Τσουκνιδοχώρα στο … σύρμα

 Πριν λίγο καιρό έτυχε να δω την ταινία” Buitiful” του Αλεχάντρο Γκονζάλες Ιναρίτου με πρωταγωνιστή τον δημοφιλή Ισπανό ηθοποιό Χαβιέ Μπαρδέμ.
Η ταινία αυτή για μένα ήταν ίσως η καλύτερη ξένη ταινία που έχω δει τα τελευταία δυο τρία χρόνια.  Το πρόβλημα της μετανάστευσης  μαζί με την οικονομική κρίση , την έλλειψη νοήματος ζωής στις δυτικές χώρες και όλα αυτά βαλμένα σε ένα εύληπτο σενάριο που ξετυλίγεται ως ένα οικογενειακό και υπαρξιακό δράμα.
Τίποτα δεν είναι περίσσιο σε αυτή την ταινία, ακόμα και η εμφανώς μανιοκαταθλιπτική  γυναίκα του πρωταγωνιστή μπορεί να συμβολίζει την μανιοκαταθλιπτική, ή ακόμα και σχιζοφρενική  κοινωνία που ζούμε: Σε μια  κοινωνία, στην οποία οι ελίτ που την κυριαρχούν, από την μια ψάχνουν για κράτη τύπου Μπαγκλαντές ώστε να επενδύσουν με το μικρότερο εργασιακό κόστος και από την άλλη, εξάγουν ένα δήθεν κυρίαρχο πολιτισμικό παράδειγμα – βασισμένο στον καταναλωτισμό- το οποίο  έλκει τους Μπαγκλαντέζους και άλλους  ανθρώπους σε απόγνωση, να έρθουν στη Δυτική Ευρώπη για να αναζητήσουν "μια καλύτερη τύχη".

Μόνο που το παράδειγμα αυτό υφίσταται τις πιο «βαθιές ρωγμές»  την στιγμή που η μετανάστευση έχει αποκτήσει διαστάσεις επικές. Και φαίνεται να έχει αυτά τον χαρακτήρα επιδημίας η προσφυγιά, γιατί οι δυτικές «επενδύσεις» μάλλον αναστατώνουν   περισσότερο, αντί  να προσφέρουν ασφάλεια...

 Θεωρώ, ότι όποιος λίγο ευαισθητοποιημένος δει αυτή την ταινία, μετά δεν θα θέλει να πει ούτε να ακούσει εύκολα τσιτάτα για την μετανάστευση και από εδώ και από εκεί. 

Το μεταναστευτικό θα είναι ένα από τα βιτριόλια που θα διαλύσουν το γαγγραινικό σώμα της κοινωνίας αυτής. Μια τοξική ουσία που ίσως δεν την αντέξει η ψευτοσυντηρούμενη κοινωνία μας αλλά σε σιγανή σήψη από μέσα της.  Ένα ισχυρό δηλητήριο που θα οδηγήσει γρηγορότερα σε ένα νέο ξεκίνημα. "Περιμένοντας τους βαρβάρους" ! Πολύ μας κούρασαν οι παράτες μιας παρασιτικής νέας αριστοκρατίας που επιμένει να θέλει να διατηρήσει μια belle epoque για τα μέλη της σε βάρος όμως της πλειοψηφίας των ανθρώπων!  

Βλέπετε τι γίνεται στη γειτονιά μας:  Που θα πάει όλος αυτός ο κόσμος από την Βόρεια Αφρική μετά από τις ταραχές;  Μη μου πείτε ότι θα έρθει η «δημοκρατία» και θα λύσει το πρόβλημα … Διότι,  όταν η «δημοκρατία» δεν λύσει τα στοιχειώδη βιοτικά θέματα που ξεσήκωσαν τον κόσμο, πράγμα πολύ πιθανό με βάση τις διεθνείς δυνατότητες, τότε η πλήρης απελπισία θα σπρώξει ακόμα περισσότερους στο φύγει- φύγει. 

Κάποτε, από τον πορνοΚαβαλιέρε μέχρι τον "διορατικό" Μιτεράν , για να κάνουνε "όλοι τις δουλειές τους",  στήριζαν τους λογιώ- λογιώ δικτάτορες ...  Ανάλογα με την προτιμησή  του ο καθένας βέβαια … Τώρα όμως,  θα φάνε τα «απόνερα» των επιλογών τους.

Αλλά μαζί και η Ελλαδίτσα μας, που έβαλε φαρδιά- πλατιά την υπογραφούλα της στα Δουβλίνα, επειδή αυτή έτσι,  είναι Ευρωπαία να πούμε…

Και στήνει κοτετσοσύρματα στον Έβρο για να εμποδίσει τις ορδές των πεινασμένων και φοβισμένων και θα τους έρχονται αυτοί από τα νησιά, σαν και το δικό μας,  που πέρυσι τέτοιες εποχές πήγαινες για περίπατο στο Ποτοκάκι και συναντούσες  πτώματα πνιγμένων παιδιών..

Δεν θέλω να ακούσω εύκολες λύσεις.

Όπως και με τους σεισμούς, θα ζήσουμε και με τους μετανάστες. Τον απελπισμένο δεν τον σταματούν τείχη, ακόμα και τα «ξύλινα», τα πολεμικά καράβια δηλαδή  που έλεγε ο Θεμιστοκλής.

Χρειάζονται άλλα πράγματα.  Πολιτικές ένταξης, που δεν σημαίνουν σε καμία περίπτωση προσπάθεια για άνευ όρων πολιτιστική αφομοίωση μαζί μας. Ο Ελληνικός Πολιτισμός είναι το πιο καθαρό παράδειγμα ότι κανείς πολιτισμός δεν πρόκειται να χαθεί, αν έχει κάτι να πει, με όσους άλλους κι αν «παντρευτεί» !

Χρειάζεται επίσης να διεκδικήσουμε θαρραλέα από τους  «εταίρους»  μας  να αναλάβουν ισοδύναμα το βάρος που τους αναλογεί για το πρόβλημα αυτό, για το οποίο αυτοί είναι οι μεγάλοι υπεύθυνοι! Διαχρονικά μάλλιστα, αν σκεφτεί κανείς ότι στην Ε.Ε. συνωστίζονται όλες οι πρώην αποικιοκρατικές χώρες! Το βάρος αυτό δεν ξεπλένεται με μια ακταιωρό και ένα τάγμα, αλλά αναλογική φιλοξενία των προσφύγων σε όλες τις χώρες με βάση κάποιο σχέδιο.

Στους 300 της Υπατίας

Οδηγούν το Πανεπιστήμιο Αιγαίου σε κλείσιμο!

ΥΠΟΤΕΙΝΟΥΣΑ
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΣΑΜΟΥ

Σάμος 25 Φεβρουαρίου 2011
ΨΗΦΙΣΜΑ
Η αιφνιδιαστική μείωση από το Υπουργείο Παιδείας, των πιστώσεων για τους διδάσκοντες συμβασιούχους του πανεπιστημίου Αγαίου, δυναμιτίζει τη λειτουργία του ιδρύματος, μεσούσης της ακαδημαϊκής χρονιάς και καθιστά αμβίβολη την έναρξη του εαρινού εξαμήνου.
Οι κάτοικοι του βορείου Αιγαίου θεωρούν το πανεπιστήμιο κόσμημα των νησιών, παράγοντα πνευματικής και πολιτιστικής ανάτασης, εργαστήριο παραγωγής και διακίνησης ιδεών, χωρο που διακονούνται σε υψηλό επίπεδο η επιστήμη, η διδασκαλία και η έρευνα,πολύτιμο εργαλείο που συμβάλει στην ανάπτυξη της περιοχής.
Κάθε απόπειρα υπονόμευσης, υποβάθμισης, κάθε ενέργεια που βάζει εμπόδια στην απρόσκοπτη και ομαλή λειτουργία του πανεπιστημίου, αποτελεί εχθρική ενέργεια και αιτία πολέμου.
Η ΥΠΟΤΕΙΝΟΥΣΑ, πιστεύοντας ότι εκφράζει την ομόθυμη οργή και αγανάκτηση των κατοίκων του νησιού, καταδικάζει με τον πλέον απερίφραστο και κατηγορηματικό τρόπο τη μείωση των πιστώσεων για τους διδάσκοντες συμβασιούχους του πανεπιστημίου Αιγαίου. Απαιτεί από την κυβέρνηση την άμεση χορήγηση των 17 επιπλέον αναγκαίων πιστώσεων, τον άμεσο διορισμό των εκλεγμένων μελών ΔΕΠ και ΕΤΕΠ και την άμεση προκήρυξη όλων των νέων θέσεων.
Η παιδεία αποτελεί τη σημαντικότερη επένδυση, το πιο γερό θεμέλιο του μέλλοντος μιάς κοινωνίας και το έλειμμα παιδείας βασική αιτία της κρίσης που μαστίζει τη χώρα μας.
Ας αναζητήσουν τα χρήματα που λείπουν στους απατεώνες, τους φοροφυγάδες, τους ημέτερους, τους ευνοούμενους, τα λαμόγια, τους μιζαδόρους.
Ας αφήσουν το πανεπιστήμιο Αιγαίου να συνεχίσει χωρίς προσκόμματα το έργο του και την πολύτιμη προσφορά του.

Oι Μοιραίοι (Δειλοί, Μοιραίοι και Άβουλοι Αντάμα...)

Ερωτήσεις που (δεν) ζητούν απάντηση

(Mου ήρθε με η-μέιλ. Είναι κάποια ερωτήματα πρωτότυπα, ωστόσο τονίζουν ΄κι αυτά με την σειρά της το μεγαααάλο ερώτημα. Αντί η Ελληνική Κυβέρνηση να  ζητήσει αμέσως διαγραφή μεγάλου μέρους του ως επαχθές (βλέπε ΜΗΖΕΝΣ κλπ) και καλύτερο διακανονισμό για το υπόλοιπο, ακουλούθησε και ακουλουθεί τον εύκολο δρόμο: Όπως και τώρα με το 4 επικαιροποιημένο Μνημόνιο που διευκολύνει ακόμα περισσότερο τις απολύσεις....)

Έχετε δανείσει 100 ευρώ σε έναν με μισθό 100 ευρώ και 500 ευρώ σε κάποιον με μισθό 1000 ευρώ. Ο πρώτος σας χρωστάει το 100% του μισθού του,

ενώ ο δεύτερος σας χρωστάει το 50% του μισθού του. Βάσει ποιας λογικής θα κυνηγούσατε τον πρώτο που αδυνατεί να πληρώσει το χρέος του και θα αφήνατε τον δεύτερο που ΜΠΟΡΕΙ να πληρώσει; Γιατί προσπαθείτε να πάρετε τα 100 και όχι τα 500;

Αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει με το ΔΝΤ.

Είδα στο διαδίκτυο τον κατάλογο με τα χρέη όλων των χωρών της γης. Ενδεικτικά:

-Η Γερμανία με 5 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο 155% του ΑΕΠ της.

-Η Γαλλία πάλι με 5 τρις έχει χρέος στο 188% του ΑΕΠ της.

-ΟΙ ΗΠΑ με 13 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο 94% του ΑΕΠ της.

Οπότε είναι προφανές ότι δεν έχει τόση σημασία το μέγεθος του χρέους όσο το ποσοστό του επί του ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος.

Μετά από μερικές ματιές στον πίνακα προκύπτουν κάποιες απορίες:

Ερώτηση 1. Πως γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ σώσιμο, αλλά αντίθετα έρχονται να σώσουν εμάς;

Ερώτηση 2. Πως γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα συνεχείς πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να " ξετινάξει" μία χώρα;

Ερώτηση 3. Πως γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και τα Αραβικά εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές πετρελαίου;

Ερώτηση 4. Πως γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή καθαρίστρια σε νοσοκομείο (περίπου το 2000) να πληρώνεται με 2000 ευρώ μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή (στα βρώμικα καρβουνο-εργοστάσια της ΔΕΗ) ένας «υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης, ενταγμένος στα υπερ-βαρέα/ανθυγιεινά με 25 χρόνια προϋπηρεσία;

Ερώτηση 5. Πως γίνεται η Νορβηγία με 143% χρέος να μην έχει πρόβλημα και να μην χρειάζεται σώσιμο ή περικοπές;

Ένα πραγματικό παράδειγμα από εκεί: Γνωστός μου μετακόμισε στην Νορβηγία πριν δύο χρόνια. Προσέξτε τώρα τι «έπαθε» εκεί:

α) Έπιασε δουλειά σε κουζίνα εστιατορίου σαν ανειδίκευτος και έπαιρνε 2.500 ευρώ τον μήνα μισθό!

β) Μετά τρεις μήνες στην δουλειά δήλωσε ότι ήταν «ψυχικά κουρασμένος» και του έδωσαν αμέσως άδεια 15 ημερών!

γ) Με τις επιστροφές φόρων (κάτι σαν το δικό μας δώρο) πήγε μαζί με την γυναίκα του στο Θιβέτ διακοπές.

δ) Τώρα είναι άνεργος (με την δικαιολογία ότι ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ εκεί που δούλευε!) και για δύο χρόνια παίρνει 1700 ευρώ τον μήνα!

Ερώτηση 6. Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα 13, 5 τρις που χρωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρωστάει το Λουξεμβούργο, τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία (κλπ, κλπ) αλλά ανησυχούν για τα 500 δις που χρωστάμε εμείς;

Ερώτηση 7. Πως γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της γης χρωστάει το 98% των χρημάτων του;

Ερώτηση 8. Ποιοι έχουν τόσα πολλά ώστε να «αντέχουν» να δανείσουν τόσο πολύ χρήμα;

Ερώτηση 9. Πού τα βρήκαν τόσα χρήματα;

Ερώτηση 10. Γιατί τα χρήματά τους δεν συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους;

Τελικά μήπως τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν είναι παρά μία τεράστια φούσκα, ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο, τυπωμένο στα άδυτα των πολυεθνικών τραπεζών μόνο και μόνο για να επιτευχθεί ένας παγκόσμιος έλεγχος;

Ολόκληρος ο κατάλογος με τα χρέη παγκοσμίως βρίσκεται εδώ: http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_external_debt

ΖΩΗ ΤΥΡΠΕΝΟΥ

Με αεροπλάνα και Βαπόρια στη Τσουκνιδοχώρα .. συνέχεια

  Λέγαμε λοιπόν την προηγούμενη βδομάδα ότι τα αλλεπάλληλα ρήγματα που προκαλούνται από τις πολλαπλές ανισότητες, τελικά διαβρώνουν όλον τον οργανισμό και τον ακινητοποιούν.  Όπου «οργανισμός» διάβαζε Ελληνική και Ευρωπαϊκή κοινωνία.

 Αυτό που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής επιλογής που βασίστηκε στην  ανυπαρξία ενδιαφέροντος για την άμβλυνση των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων, πολύ περισσότερο δε  και στη σκόπιμη  αύξηση τους και αυτό  διότι οι ανισότητες θεωρήθηκαν ένα εργαλείο ανάπτυξης. Εγκαθιδρύθηκε σιγά- σιγά το δόγμα, ότι αν δεν υπάρχει ένα προστατευτικό πλαίσιο που να προστατεύει τους αδύνατους, αυτοί κινητοποιούνται και έτσι αυξάνεται ο συνολικός πλούτος…

Μόνον που αυτός παίζεται τώρα από χρηματιστήριο σε χρηματιστήριο ως τζόγος διαλύοντας τα πάντα!

Τέλος πάντων, ακόμα και να έβλεπε κανείς μια χρησιμότητα σε μια τέτοια αρχή ως ένα μερικό εργαλείο σε συγκεκριμένους χώρους και περιορισμένες χρονικά περιόδους, η απολυτοποίησή της, αυτό δηλαδή που ονομάστηκε «νεοφιλελευθερισμός», είναι ο κοινωνικός καρκίνος της εποχής μας! Αν τώρα έχει κανείς αντίρρηση  για αυτή την κατηγορηματική μου τοποθέτηση, μπορούμε να έχουμε ένα διαδικτυακό διάλογο, η εφημερίδα θα του πει που…

Αυτός όλος ο πρόλογος για εδώ έχει την εξής σημασία: Ότι έχουμε απόλυτο δίκιο να κάνουμε τα πάντα για τις συγκοινωνίες στο νησί. Αν ήθελε η πολιτεία να δουλέψει «νεοφιλελεύθερα» για αυτό το ζήτημα έπρεπε να το πουλήσει στη γείτονα και με μέρος από τα χρήματα που θα πάρει να μας εγκαταστήσει κάπου ως πρόσφυγες. Τα κόστη της ύπαρξης μιας βιώσιμης κοινωνίας εδώ, αλλά και των μελλοντικών προοπτικών της  πάνω είναι πολλά και  πρέπει να αναληφθούν από τους περιβάλλοντες οργανισμούς Ελλάδα και Ευρώπη.  Τα οφέλη μιας τέτοιας μεταφοράς κεφαλαίων μπορεί να  μην είναι  κυρίως οικονομικά, αλλά κοινωνικά, περιβαλλοντικά, πολιτισμικά. (Εμείς βέβαια πρέπει να ασκούμε σωστά το δημοκρατικό έλεγχο, έτσι ώστε αυτές οι «μεταγγίσεις» κεφαλαίου να αξιοποιούνται πλήρως) .

Είναι αναγκαίο να το πιστέψουμε ότι έχουμε απόλυτο δίκιο.

Να ενωθούμε:

 Η αντιπολίτευση να μην αξιοποιεί το θέμα μόνο για προσέλκυση διαμαρτυρόμενων ψηφοφόρων,  αλλά για να δείξει ότι μπορεί να γίνει αποτελεσματική στις διεκδικήσεις  της. Η δε τοπική συμπολίτευση να μη «θάβει» το θέμα, αλλά οι «από πάνω» να φοβούνται ότι η ολιγωρία τους σε ένα τέτοιο ζήτημα θα τους αφήσει «χωρίς πόδια» εδώ στο νησί  και αυτό η κάθε εξουσία το φοβάται, όπως  «ο διάολος το λιβάνι».                                                

Κλιμακωτά, ενωτικά, θεσμικά αλλά και κινηματικά, ας καταστήσουμε αυτό  το ζήτημα θέμα των μεγάλων δελτίων ειδήσεων. Μόνο αν σπάσουμε την  σιωπή μπορεί και να πετύχουμε. Ας μην φοβηθούμε, όταν βρεθούμε για αυτό το ζήτημα κυνηγημένοι από κάποιον άδικο νόμο, από την τυπική νομιμότητα,  όπως τώρα κάποιοι βρίσκονται κυνηγημένοι αλλού,  γιατί αρνούνται τα διόδια σε δρόμους-  «καρμανιόλες». Το αίσθημα δικαίου θα είναι μαζί μας, όπως επίσης και ο τοπικός πληθυσμός.  Δεν θα πω από δω τα μέσα για ευνόητους λόγους, αλλά υπάρχουν…  Και τι θα γίνει, αν παρ’ όλες τις κινητοποιήσεις μια άδικη, αλλά αποφασισμένη εξουσία μας αγνοήσει.  Υπάρχει και αυτό το ενδεχόμενο.  Αλλά είναι αλλιώς να χάνεις μαχόμενος και αλλιώς φοβισμένος!

Διατελώ μετά τιμής

Τσουκνίδα Αγριόχορτου. 

Μ' αεροπλάνα και ΒΑΠΟΡΙΑ και ΤΙΣ ΤΣΟΥΚΝΙΔΕΣ τις παλιές...

Η στήλη αυτή που φιλοδοξεί να εξελιχθεί σε σταθερή Σαμιακή επιφυλλίδα, προέκυψε μετά από την άτυπη "επιφυλλιδογραφία" που ασκούσα, μέσα από το ιστολόγιο http://www.tsouknida.blogspot.com/.
Το ιστολόγιο αυτό, για κάποιους πολύ μπερδεμένους λόγους, που δεν έχουνε να κάνουνε με ύβρεις, άσεμνα κλπ., "έκλεισε"! Στη σκέψη μου να βρω ένα άλλο διαδικτυακό χώρο, ο οποίος όμως θα έκανε καιρό να αποκτήσει τους εκατοντάδες φίλους της "Τσουκνίδας", δέχτηκα με χαρά την πρόταση της Μαργαρίτας Ικαρίου (διευθύντριας της παρούσας εφημερίδας) να μεταφέρω την επιφυλλίδα μου εδώ, αγγίζοντας θέματα με πανελλήνιο ή και διεθνή χαρακτήρα, τα οποία όμως θα έχουν μεγάλη σχέση με τα προβλήματα και τις προοπτικές  της Σάμου.
Και να!  Το μέγα και κεντρικό πρόβλημα του νησιού μας αυτό τον καιρό,  δηλαδή αυτό των συγκοινωνιών. Μετά την τροποποίηση των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών και τη δρομολόγηση πλοίου προς και από τη Σάμο κάθε δεύτερη μέρα και την προσωρινή -έστω- τοποθέτηση πολύ παλαιού πλοίου στην γραμμή, το θέμα έχει φουντώσει. Είναι στα στόματα όλων,  γιατί η κατάσταση αυτή μας πάει τουλάχιστον 25 χρόνια πίσω.   Όχι βέβαια ότι ήταν  τα πράγματα πολύ καλύτερα πριν λίγο καιρό όταν έπρεπε να χάσει κανείς μια ολόκληρη μέρα στο ταξίδι, καθώς το πλοίο μας αναχωρούσε (άκουσον - άκουσον) στις 12 το μεσημέρι!
Έκανα πολλές κουβέντες κι εγώ, όμως, μια προσωπική εμπειρία με κινητοποίησε: Πρόσφατα ταξίδεψα με μεγάλη- δηλαδή όχι χαμηλού κόστους- αεροπορική εταιρεία στο εξωτερικό, προς ένα πολυσύχναστο αεροδρόμιο (άρα με υψηλά τέλη για την εταιρεία) με διάρκεια ταξιδιού 3 ωρών και όμως το εισιτήριο αλέ-ρετούρ ήταν φτηνότερο, απ' ότι θα μου κόστιζε αν αποφάσιζα αεροπορικά να ταξιδέψω στην Αθήνα και να επιστρέψω!  Προτίμησα λοιπόν το καράβι, όπου στην επιστροφή με περίμενε το συμβατικό πλοίο, στο οποίο έπρεπε να δώσω σχεδόν 50 ευρώ για να ταξιδέψω ολονυκτίως σε μια απλή καρέκλα, ούτε καν αεροπορικό κάθισμα….
Πολλές οι απόψεις και αντιφατικές: "Δεν έχουμε κόσμο εδώ, δεν θα είμαστε ποτέ ελκυστικός προορισμός." "Όσοι και να ταξιδεύουμε ποτέ δεν θα γίνουμε ελκυστικός προορισμός για τους εφοπλιστές, γιατί δεν διακινούνται εμπορεύματα, αυτά τους δίνουν πολλά κέρδη. Δεν έχουμε ούτε γεωργία, ούτε βιομηχανία για να εξάγουμε πράγματα και ο κόσμος είναι λίγος και φτωχός, για να εισάγουμε αξιόλογα φορτία.." "Δεν έχουμε δύναμη και ενότητα για να επιβάλουμε τις λύσεις μας." "Αφού κάποιοι τα  "φάγανε"  και διαλύσανε τις εταιρείες λαϊκής βάσης, καλά να πάθουμε". " Να ενωθούν  οι ντόπιοι επιχειρηματίες και μαζί με τον Δήμο να αγοράσουν δικό μας Καράβι, γιατί έχει η Τήλος;" "Μπα, δεν μπορούν να αντέξουν οι τοπικές εταιρείες τον ανταγωνισμό, εδώ οι Κρητικές ξεπουλήθηκαν σε κανονικούς εφοπλιστές και άλλους κεφαλαιούχους για να αντέξουν.."  "Όχι καράβι, ένα μικρό αεροπλανάκι να αγοράσουμε". "Να γίνει όλη η γραμμή επιδοτούμενο δρομολόγιο.." . "Το κράτος πρέπει να αναλάβει πλήρως τα ποστάλια"
Πολλές γνώμες, συγκροτούν όμως από την πλευρά της η κάθε μια ένα πλαίσιο, που κάνει το τοπικό μας οικουμενικό ζήτημα:  Το τι υπηρεσίες θα έχει ένας πολίτης εξαρτάται από το επίπεδο ανάπτυξης της κοινωνίας που ζει. Αλλά και η ανάπτυξη δεν μπορεί να έρθει, αν δεν υπάρξουν κάποιοι όροι. Οι αρχές μιας κοινωνίας δικαίου λένε ότι όποιο μέρος δυσκολεύεται να αναπτυχθεί ισότιμα, γιατί αντικειμενικοί λόγοι εμποδίζουν να έχει  επαρκείς όρους ανάπτυξης,  πρέπει να βοηθηθεί από τον περιβάλλον οργανισμό. Αλλιώς τα αλλεπάλληλα ρήγματα θα διαβρώσουν τελικά όλον τον οργανισμό. Η Πρόνοια και η Αλληλεγγύη δεν σώζουν μόνο το μέρος που έχει πρόβλημα, αλλά όλον το Οργανισμό.  Αυτό, στην περίπτωσή μας, πιστοποιεί ότι για να υπάρξει βιώσιμη και εξελίξιμη κοινωνία και οικονομία στο νησί πρέπει ο κάτοικος να μπορεί να πάει στην Αθήνα με το πολύ 25-30 ευρώ, όσο το μέσο μεροκάματο δηλαδή, χωρίς να χάσει επιπλέον μέρες στο ταξίδι του και χωρίς να αρρωστήσει  ταξιδεύοντας!  Αυτό, αποδεικνύεται πως εδώ και μια πενταετία τουλάχιστον, το δόγμα της δήθεν ελεύθερης αγοράς δεν μπορεί να το προσφέρει.
Θα συνεχίσουμε με...αεροπλάνα και τα βαπόρια και τους φίλους τους παλιούς στο επόμενο φύλλο.

Διατελώ μετά τιμής
Τσουκνίδα Αγριόχορτου.

Επίκαιρον

ΙΕΡΟΝΥΜΟΣ ΜΠΟΣ Ο ΚΗΠΟΣ ΤΩΝ  ΓΗΙΝΩΝ ΑΠΟΛΑΥΣΕΩΝ (ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ)

Έχω μπουχτίσει με φαγητά

και τη κοιλιά μου έκαψα

με καρυκεύματα πολλά

Ζω μέσα σ' όνειρο εμετικό

και ροχαλίζω με πανικό...

Στον εφιάλτη μου βλέπω πολλούς

και πλέμπα σκέτη και τυχερούς

τρέχουν σκοφτάφτουν, πως να σωθούν

οι δήμιοι έρχονται και τους τραβούν.

Η Καρμανιόλα στημένη,

κοφίνια με πτώματα χυμένα παντού

ανθρώπου δεν φαίνεται καμία θωριά

μαϊμούδες, σκύλοι και τρωκτικά

με οίστρο καγχάζουν κι επιζητούν:

"Σφάξτε τους όλους με μια σπαθιά!

Κάψτε του άκληρου την αγορά!

Βαρβάρους δεν θέλατε;

Ήρθαμε μεις, γνήσιοι, γήινοι

αιμοσταγείς...

Αυτή η ιστορία δεν θα' χει τέλος καλό,

δεν θα 'ρθει μετά κανένα μωρό!"